UMUDUN KADAR VARSIN

Umudun varsa, gün uğurlar, karanlıklar dehlizindeki gecelerini, bahar umudunun büyüklüğünde bir buket bırakır yüreğine… Gözlerin umut ettiğin kadar uzakları görür. Sükûnetin umut ettiklerini haykırıverir derinliklerinde… Umudun varsa kavurucu güneşlere baş kaldıracak yeterlilikte, koylar bambaşka sarmalar hislerini… Deniz dalgalarını fedakârlığın tepelerinden aşırıp ayaklarının altına serer. Okyanus kusursuz fırtınalarını gömer bağrına, yüreğindeki umudunla ancak deli rüzgârların yönünü bambaşka bir iklime savurursun. Yeri ve zamanı geldiğinde yıkıp geçen tayfunların kolundan tutup, hoşluğu yudumlatan meltemlerin kapısına bırakır, bir tutamda olsa avuçlarında kalmış umut… Umudun varsa, ellerin hiç titremeden uzanır, her şeyin alnına müptela semaya, dizlerin dermansızlık bilmeden koşmanın neşesini yudumlar, görülmemiş başkalıklar bir bir dökülür beklemekte ısrar ettiğin rıhtımın sancaklarına… Bulutlar çekinmez rahmet yüklerini kucağına boşaltmaya, çaresizlik bile bir gün uğramaz, kaybedeceğin sandığın zamanlarda gönlünün umut çiçekleriyle süslenmiş kapılarına… Toprak bile koynuna bıraktığını değil, umut ettiğini doldurur avuçlarına, yorgun düşen yüreğini tutup çıkarır bitti hükmü verilmiş zamanın bağrından… Umut işte öyle bir şey ki, umulmadık bir anda beliriveriyor, çok uzak sanılan bilakis tamda derinliklerimizde çırpınan bir yüreğin serin ve mutluluk dolu koylarında… Umudun varsa, atılan taşları bile hissetmezsin simanda, kör kuyuların karanlıkları bile ürkütmez seni, nehirlere teslim edersin masumiyetini, ateşler dokunmaz umudu hisseden yüreğinin surlarına, ayrılığın dağladığı gözleri, umudun serinliği ışığa kavuşturur, yaraların esir aldığı bedenin umududur, faniliği kemirenlerin takatlerini kesen, bir çarmıhtan koparılıp, ötelerin kapısına getiren umudundur. Umut ki, gidilecek olanın kapısındaki eşiğin parkelerinde bekleyen tek solmayan güldür, zor sanılan yolların taşlarını söküp kenara sürükleyen bir yeldir, hazan mevsimindeki bahçelerin çitlerini hazan gülleriyle süsleyen, şafaklardan siyah bulutları silip, maviliğin berraklığını döşeyen, gönülleri kuytu uykularından alıp, mutluluğun hazzıyla süsleyendir. İşte sen ey her şeyi kendine dert edinen yüreğim, bil ki, umudun olduğu müddetçe yalnız kalmazsın, şimdi sil gözyaşlarını, sen şu faniliğin koylarında umudun kadar varsın!

Ellerini ısıtabilecek mi benim ısıttığım gibi

Ellerini ısıtabilecek mi benim ısıttığım gibi Bulabilecek misin başka bir Tende benim Kokumu .? Ellerini ısıtabilecek mi benim ısıttığım gibi .? Omzuna yaslanıp Ağlayabilecek misin .?Ağlasan bile ... Benim omzuma yaslanıp ağladığın günlerdeki gibi  Huzurlu olabilecek misin .? Kurumuş yapraktım ben,bir dalın ucunda güçlükle durabilen... Hafif bir rüzgar yeterdi beni o daldan koparmaya, Fakat sen ; Bir Fırtına gibi esip,herşeyi yerle bir ederek gitmiştin... Bazen kapatıyorum gözlerimi, dokunuşlarını hissediyorum yanımdaymışsın gibi ... İçim çekiliyor ..  Gözlerim ağlamaklı,bir anda süzülüyor yanaklarımdan yaşlar... Ben;sen olmuşum farkına bile varmadan .. İliklerime kadar hissetmişken seni Başka bir ses bölüyor herşeyi .! Alt üst ediyor,ikiye bölünüyorum sanki .! Her Hücrem Tanır-Bilir Seni.. İsmini Mırıldandığımda Ruhum Bedenimde çırpınıyor.. Göğe doğru haykırıyorum sessizce ismini.. Sesleniyorum sana "Sessiz Seslenişlerimi Duyuyor musun.?" diye.. Duymuyorsun... Bu seferde sana seslenişlerimin yerini İsyan sözcükleri alıyor, Ağzımdan çıkan her İsyan sözünde Bir Kesik oluşuyor Boğazımda.. Yüreğim sızlıyor..Sızladıkça Kanıyor...! Kessem neşterle yavaş yavaş Şahdamarımı Biliyorum ki .! Akan kanla beraber,Sende akacaksın içimden... Ancak işte o zaman kurtulacağım, Tüm Vücudumda ve Benliğimde Zehir gibi Dolaşan Sendin

ÖLÜMSÜZLÜĞÜN ADIDIR AŞK

ÖLÜMSÜZLÜĞÜN ADIDIR AŞK Yüreklere şiir, dudaklara mühür ölümsüzlüğün adıdır aşk aşk rüzgara asılmış deniz kokulu bir gecedir belki saçlarını tarayan bir deniz kızınınmehtabı öpen bakışlarında. sahil boylarında sabah olurken aşk göğsüne sığındığımız sımsıcak bir yürektir belki soluğunu soluğumuza kardığımız içimize sevgi taşıyan her bahar gecenin kollarında martılar uyurken aşk üç bin üç yüz altmış beş yıl bir ipek böceği sabrı ile dut yaprağına gökkuşağı rengi güzelliğinde sevgi çiçeği dokumaktır. ve yollara düşüp bir seher vakti bakire bir sümbül kokusuyla yıkayıp tenini bir kumru saflığıyla sevdiğine vermektir kalbini. bir ırmağın nazlı akışında sabahı beklerken aşk ay ışığında soyunan karbeyaz bir kadının tenidir belki belki bir ceylan yavrusudur yüreğimizde yaslanıp uykulu gözlerineöyle nazlı, öyle ürkek dağ doruklarında gezdiren bakışlarını. akşamın kollarında düşler kurarken aşk yıldızların gökyüzüne gülümsemesidir altında her gece gelip geçtiğimiz denizler dalgalanırken ve kanatlanırken duygular martı uçuşlarında konup bir tomurcuğun kızıl dudaklarına gönlünün duasını adamaktır geceye ılık bir düş vakti şairler mehtabın gözlerine şiirler okurken aşk ölümsüzlüğün adıdır belki tutkulu yüreklerde..damardaki kanın Dudataki tadın güneşe aya ve gökyüzüne ışıkla yazılan kalplere hançerle  kazılanyaşamın kaynağı sonsuzluğun en güzel hikayesidir AŞK

MADEM GELMİYORSUN

madem gelmiyorsun...... bırak yaralarımı ve beni yüreğimle.... bugün anladım sevgilim... aşkım bana ağlıyor bir köşede sessizce...... gözyaşları döküyor yaşanmamış sevdamıza..... nasıldı bir görsen...... bu yüzden anlayamazsın sevdiğim..... dokunmak istedim yüreğime.... istemedi....benden çok uzaklara gitti.... uzaklarda bana ağlayan aşkıma dokunmak istedim...... dokunamadım!...... istemedi ellerimi bir kenara itti..... korktum!..... dokunsam daha fazla kanayacak sanki.... bende sevdamla ağladım bu kahrolası çaresizliğime.... susturamıyorum gözyaşlarımı.... sessiz sessiz ölüyor sanki gözlerim de...... ellerimde çare yok sevgilim!.... eğer dokunursam!... yokuluğunu görürse ya ellerimde.... çare senin ellerindeyken....... ne sen dokunuyorsun... nede ben dokunabiliyorum..... sessizce ağlıyor bir köşede..... ben seni gözlerinden bile kıskanırken..... sen başka eller de..... ağlasan ne fayda..... sen vermişken sevdanı bir başka ele.... sus konuşma sevdiğim!.... hiçbir kelime bugün anlatamaz yokluğunu yüreğime..... hiçbir sözcük avutamaz yüreğimi.... madem gelmiyorsun...... bırak yaralarımı ve beni yüreğimle.... bırak beni aşkım ve çaresizliğimle.... belliki benim daha uzun yolum var dertler de..... ben alışmışken sensizliğime... varlığın ne anlam getirir bilmem sevgime..... sen uzak ve mutlu ol sevgilim!..... dilekler kurdum yollarına..... güzel olan ne varsa al git benden... unutma gözlerini de...... isteklerim ne fayda getirir bilmem..... sen mutluyken başkalarıyla..... hayallerim bugün seni terkederken...... gitme kal desem.....sus diyebilir misin ağlayan sevgime...... ben söz geçiremiyorum artık gözlerime... gel de sen söz geçir gözpınarlarımdan damlayan aşkına... çaresizliğin tam ortasında ağlayan aşkıma...... sen gelsen diner mi ızdırabı sor bir kez yüreğime... böyle bir köşede yetim bıraktığın sevdamı...... geri versen bana.... eskisi gibi güler mi söyle bana!..... izler bıraktığın biçare yüreğimde..... silemediğim gözlerin var gözlerimde.... ne dokunabiliyorum..... ne sus diyebiliyorum yokluğunda kanayan gözlerime..... bırak beni sevgim ve sensizliğimle....

Sevmek bir kere itiraf edildiğinde  Sevmek bazen bildiğin halde her şeyi susmakmış  Seni darmadağın edecek her şey olup bitmiş Yapılıp edilmiş olduğu için sevdiğince -dileyemediğin için olmamasını da hani- Sadece susmayı dileyip susmayı yaşamakmış  Sessiz onurlu bir direnişmiş aslında bu suskunluk  Fırsat vermekmiş karşındakine  Her insanın ikinci bir şansa ihtiyaç duyacağını  Bilmenin farkındalığı ile  Soluksuz uzun bir bekleyişmiş  Bir şekilde telafi edilsin diye yapılan hatalar  Olur ya insanlık hali herkes yanlış yapabilir  Diyerek yüce gönüllülük göstermekmiş  Ya da  Hata değil de yapılanın Bitişini gösterdiğini bir  Yaşanılamazlığını ortaya çıkardığını sevginin  Anlamamak için umutsuz bir geciktirme çabasıymış  Yüce gönüllülüğün ardına saklanan Kıyamamakmış sevdiğine onun tüm yok edişlerine rağmen   Acıtan inciten dalların budanması yerine  Batmasına izin vermekmiş gönlüne  Vazgeçilemezinden kopmamak için  Onun senden çoktan vazgeçtiğini bilsen bile  Ezen yok eden yakan bir suskunlukla beklemekmiş  Sevmek aslında sineye çekmekmiş biraz da  Hatta birini kandırmak değil bilerek kanmaktır  diyenlerin   Ne kadar doğru söylediğini yaşa***** öğrenmekmiş  Sevmek bir kere itiraf edildiğinde  Darağacına giden yola itilmekmiş sevdiğinin eliyle  Yağlı ilmeklere kurban edilmekmiş çaresiz  Sevmek aslında sineye çekmekmiş biraz da  Hatta birini kandırmak değil bilerek kanmaktır  diyenlerin   Ne kadar doğru söylediğini yaşa***** öğrenmekmiş  Sevmek bir kere itiraf edildiğinde  Darağacına giden yola itilmekmiş sevdiğinin eliyle  Yağlı ilmeklere kurban edilmekmiş çaresiz  Sevmek razı olmakmış vazgeçilmeye bile  Kanar gibi yapıp her söylenilene -sessiz-  Tutulmayan sözlere katlanmakmış  Sevmek yanmakmış buzulların arasında  Sıcak yatağında yalnızlığına sarılarak donmakmış  Sevmek bazen söyleyecek sözün varken susmakmış...

KINAMA BENİ........

KINAMA BENİ. Hasretinden bir gün deliye dönüp gidersem bu yerden kınama beni her gün biraz daha fazla süzülüp kaçarsam bu yerden kınama beni. Tükenir kalırsam sensizliğimden kaybolursam  eğer arama beni olur vazgeçersem direnişimden  ben beni yitirirsem kınama beni. Şu gurbet elinin bir köşesinde soranım yok zaten derdin ne diye  anla su halimi çarem yok iste gidersem bu yerden kınama beni. Verdiğim sözleri tuttum yeminle yıllarca savaştım kendi kendimleğine  seni unutamadım diye kaçarsam bu yerden kınama beni. Bir gün bende tükenirim yalnızlığımda. Benliğim yok olur hasretin kucağında. İşte o gün sende beni kınama... Sevdam uğruna bendeki ben ölürse... bir mezar kaz ama taa yüreğine;ne bir damla gözyaşı dökmede  tek bir çiçek dikme yeter ki adımı dudakların fısıldayabilsin... kimse bilmesin neden öldüğümü nereye gömüldüğümü... Sevdalım;Duyabiliyorsan yüreğimdekini hak ver bana  Hoş gör şu seven kuluna olursun sende beni kınama... İste o gün beni dualarla göm yüreğine ben sersefil yaşamış olsam da...

SEVDA YAŞAMAK HERKESİN HARCI DEĞİLDİR

SEVDA YAŞAMAK HERKESİN HARCI DEĞİLDİR Sensiz geçen yıllarıma katamadıysam seni Günün ilk ışığla Umutlarıma serpiştirdim hayalini  Hatırlanıştır ya her söylediğinde iki ezel ismini,  Hiçbir zaman kayıp olarak görmedim,  adını anarken saf ettiğim nefesimi,  aksine kazançtın sen hayatta inadına  tutunduğum bir dal gibi,  nasil bilebilirsin seni sende yitirmek  bir beni bana rağmen onca  umudun içine gömüp gitmek  Yakışmıyor bana bu kadar küçülmek  Yakışıyorsa yaşadığım sandığın bu yolda  Arkana bile bakmadan yürümek  Hangi Iklimde yaşarım, kaç düşümden kovarım seni,  nasil derim gözlerine silip sempatik ifadesini  nasıl unuturum yüreğime kızıl bir ok gibi saplanan  kimsesiz son sözlerini  yarım kalmış bir düet belli belirsiz bir çığlıksın şimdi  oda sıcaklığımda muhavaza edilecek kayıplarımdan birisin artık,  Tedbiri Aşktan alınmış intihar etiket aldanışlarımda kaldırıyorum baş uçumdan  Karanlığin ritimsiz geçtiğim bir flötün delik deşik  Kalbiğım şuan bu yüzden geceden büyük gözleriğle  geceyi seyreden bir çocuğun kırılması muhtemen düşüyüm  kalbim taşımayacak kadar agırlaştığında biri gelsede çalıp ***ürse dolandım  Işte bu yüzden sırf bu yüzden yaşlandım düşün bekleme salonunda  Ne kadar zorlansamda direltim büyüdüm  Çünkü aşkın kafasına dayayıp tetigi çektiğinde kilit etti hayat  Böyle öğretilmemişti bize yaşamak, kırmak incitmek  Ve yarım birakmak böyle öğretilmemişti bize  Cefaysa yaşanması gerekenin adı bilirsin bu yürek  Onu zevkle çeker  Bu satırlarda sana ince bir sitem olsun  KENDINE KENDI YÜREĞINE IYI BAK….  Herkesin Harcı Değildir Sevda… koray arguz