03 Mayıs 2018

FATİHA SURESİNİN AÇIKLAMASI ÜÇÜNCÜ BÖLÜM


FATİHA SURESİNİN AÇIKLAMASI ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Rahman ve Rahim
Rahman ve Rahim ismi rahmet kökünden mübalağa vezninde türemiştir. 
Rahman ismi Rahîm isminden daha mübalağalıdır. 
İbn Ce - rîr Taberî bu konuda ittifak edilen görüşü şöylece özetlemektedir : Seleften gelen bazı tefsirde îsâ (a.s.)ya dayanan ve yukardaki şekle de* lâlet eden bir rivayet vardır. Şöyle k i: îsâ (a.s.),
 «Rahman; dünya ve âhirette fazla esirgeyici, 
Rahîm ise yalnızca âhirette esirgeyici anlamı - nadır» demiştir. 
Bazıları ise bu' isimlerin türetilmemiş olduğu kanaa - tındadırlar. 
Zira türemiş olsaydı rahmet edilenin zikriyle birleştirilmezdi. 
 Nitekim âyet-i Kerîme'de «O mü'minler için Rahîm'dir» buyu rulmuştur. 
 İbn Cerîr der ki, bize Şerri İbn Yahya el -Temimî, Azremî'nin söy le dediğini bildirir. Rahman ve Rahîm derken; 
Rahman tüm yaratıklara 
Rahîm ise mü'minlere merhamet eden anlamınadır. 
Denilir ki bunun için Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur : 
 «Gökleri yeri ve ikisinin arasındakleri altı günde yaratan, sonra da arşa hükmeden Rahmân'dır. Bunu, haberdâr olana sor» (Fürkan, 59) 
«O Rahman arşı istilâ etti.» (Tâhâ, 5). 
 İstiva kelimesinin Rahman ismiyle zikri, rahmetini bütün yaratıklarına yaygınlaştırmak içindir. 
Yine : «Ve o mü'minler için Rahîm olan dır». (Ahzâb, 43) buyurmuştur ki burada Rahîm ismini mü'minlere tahsis etmiştir. 
Derler ki, bu da gösteriyor ki Rahman rahmet bakımından daha çok mübalâğadır. Çünkü her iki dünyada tüm mahlûkâta rahmet eden anlamına gelir. 
Rahîm ise, mü'minlere hâstır. Lâkin me'sûr olan duada dünya ve âhiretin Rahmanı ve Râhîmi diye zikredilmiştir. 
 Allah Teâlâ'mn Rahman ismi yalnız O'na mahsûstur ve O'nunla başkası isimlendirilmemiştir. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur : «De ki: «İster Allah deyin, ister Rahman deyin. Hangisini derseniz deyin en güzel isimler O'nun içindir. Namazında sesini yükseltme de gizleme de. İkisi arasında bir yol bul.» (İsrâ, 110). 

Bazıları derler ki; Rahîm, Rahmân'dan daha çok mübalağa ifade eder. Çünkü o Rahman lafzını te'kîd için gelmiştir. Te'kîd eden te'kîd edilenden daha kuvvetli olmalıdır. Ona cevap olarak denilir ki, burada te'kîd babında değil sıfat babında zikredilmiştir. 

Binâenaleyh zikredilen husus söz konusu değildir. Şu halde Allah'ın başka hiçbir kimseye verilmeyen ismi celâlinin önce söylenip ardından Rahman sıfatıyla tavsif edilmesi onun Rahman sıfatıyla başkasına isim olarak verilmesini önler. 
Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyur ur : «De ki ister Allah deyin, ister Rahman deyin. Hangisini derseniz deyin en güzel isimler O'nun içindir.» (İsrâ, 110). 
Yemâme'li Müseyleme bu konuda azgınlık yapınca kendisine sapıklardan başka kimse uymamış ve o haddi aşmıştır. 

 Râhîm sıfatına gelince, Allah bu sıfatı kendinden başkaları için de kullanmıştır : «Andolsun ki, size kendinizden bir peygamber gelmiştir ki, sıkıntıya uğramanız kendisine ağır gelir, sizin üzerinize düşkündür, mü'minlere Rauf ve Rahîm'dir.» (Tevbe, 128). 
Kendinden başkalarım diğer isimlerinden bir kısmıyla tevsif ettiği de vâriddir. 
Nitekim şöyle buyurur: «Biz insanı katışık bir damla sudan yaratmışızdır. Onu deneriz. Bu yüzden onu işitici ve görücü yaptık.» (İnsan, 2). 
Hâsılı kelâm, Allah Teâlâ'nın isimlerinden bir kısmı başkalarına verilebilir, bir kısmı verilemez. 
Bu verilemiyenler arasmda Allah, Rahman, Halik, Râzık (...) Ve benzeri isimler yer alır. Bunun için her şeye Allah'ın adıyla başlanır ve Rahman sıfatıyla devam edilir. 
Zira Rahman Rahîm'den daha özel ve daha çok bilinenidir. 
Çünkü isim önce en saygıya değer isimlerle başlar ve bu yüzden en özel olan isimler kullanılmıştır. Denilirse ki: Rahman ismi mübalağa bakımdan, Rahîm'den daha fazla olduğuna göre, sadece Rahmân'la yetinilip Rahîm söylenmezse olmaz mıydı? 

Horasanlı Atâ'dan (aşağı yukarı) şu anlamda bir ifâde rivayet edilir : 
Eğer Rahman lafzıyla Allah'tan başkası da adlandırılacak olursa, bunun Allah olması vehmini bütünüyle ortadan kaldırmak için Rahîm lafzı da getirilmiştir. 
Çünkü Allah'dan başkası Rahman ve Rahîm lafzıyla nitelendirilemez. İbn Cerîr de Atâ'dan aynı şekilde rivayet eder. Şüphesiz ki, en doğruyu Allah bilir. Bazılarının kanâatına göre araplar Rahman lafzını bilmezlerdi. Onun için Allah Teâlâ onlara reddiye makamında şöyle buyurmuştur : «D e ki: «İster Allah deyin, ister Rahman deyin. Hangisini derseniz deyin en güzel isimler O'nun içindir. Namazında sesini yükseltme de gizleme de. İkisi arasında Dir yol bul.» (İsrâ, 110). 

 Bu sebeple Kureyşli kâfirler Hudeybiye Muahedesinin imzalandığı gün Rasûlullah (s.a.) Hz. Ali (r.a.) ye «Rahman ve Rahîm olan Allah' ın adıyla» şeklinde yazmasını buyurunca; müşrikler «biz ne Rahman’ı ve ne de Rahîm'i tanırız» dediler. 

Bu olayı Buhârî de nakleder. Bazı rivâyetlerde ise şöyle dediler: «Biz Rahman diye bir şey tanımıyoruz, sadece Yemâme'nin Rahmân'ını tanıyoruz. Allah Teâlâ buna karşılık şöyle buyurdu : «Onlara : «Rahmân'a secde edin» denildiği zaman, Rahman da nedir? Senin bize emredegeldiğine mi secde edeceğiz» derler. 

Ve bu onların nefretini artırır.» (Furkân 60). Anlaşılan odur ki müşriklerin bu inkârı inâd, direnme ve küfürde İsrardan başka bir şey değildir. Zira câhiliyet devri Arap şiirinde Allah Teâlâ'ya Rahman adının verildiği görülmektedir. İbn Cerîr Taberî der ki; bize Ebu Küreyb... Abdullah İbn Abbâs'tan nakletti ki şöyle demiş : Rahman fa'lân vezninde olup rahmet kökünden gelmektedir. Bu Arapların kullandıkları sözler arasında vardır. 
Ve dedi ki, “Er-Rahmani’r-Rahim” sevdiğine yumuşaklık, sevgi ve rıfk ile muamele ederek rahmet eder. Kızdığı kimseye karşı da rahmetten uzak davranır. 
O'nun bütün isimleri bu şekilde dir. 
Yine İbn Cerîr der ki; bize Muhammed İbn Beşşâr Hasan'dan nakletti ki o şöyle demiş «Rahman ismi başkası için memnû'dur.» İbn Ebû Hatim Hasan'dan nakletti ki o şöyle demiş: Rahman insanların edinebilecekleri bir isim değildir. 

Çünkü o Yüce ve Mübarek zât'ın adıdır. Rahman ve Rahîm sıfatlan ile Fatiha konusunda merhum Reşid Rızâ der ki: Ümmü Seleme'nin hadîsinde zikredilir ki Rasûlullah (s.a.) Fatiha sûresini okurken her harfi keserek okurmuş. Bu sebeple bazıları ayni şekilde okumuşlardır ki bunlar bir gruptur. Bir kısmı ise vaslederek okumuşlardır. Rahîm'in mîmi, iki sakini birleştirdiği için kesre olarak okunmuştur ki bunlar cumhuru teşkil ederler. 

Kisâî ise Kûfe'lil erden naklederek mîmi üstün ve hemzeyi vaslederek okuduklarını söylemiştir. Hemzenin harekesini teslîm ettikten sonra mîme nakletmişlerdir. İbn Atâ der ki, bu benim bildiğim hiçbir kırâette yoktur. 
 İbn el : Enbârî, Zahîre'de Müberrad'den nakleder ki Rahman Arapça değil İbranca bir isimdir. Ebu İshâk el -Zeccâc «Maânî el- Kur'an» adlı eserinde (der k i) Ahmed İbn Yahya, Rahman kelimesinin arapça, Rahîm kelimesinin ibranice olduğunu söylemiştir. Bunun için de ikisi birleştirilmiştir der. Ebu İshâk bu sözün, rağbet edilmeyen bir görüş olduğunu belirtir. 

Kurtubî der ki; Rahman kelimesinin türetilmiş olduğunun delili Tirmizî'nin tahrîc ettiği ve sahîh kabul ettiği Abdurrahmân İbn Avf (r.a.)'dan nakledilen hadîs - i şeriftir. O, Rasûlullah (s.a.)'ın şöyle buyurduğunu işitmiştir: «Allah Teâlâ der ki; Ben Rahmân'ım, Rahîm'i yarattım ve ona kendi adımdan bir ad eşleştirdim. Binâenaleyh sıla -i Ra hîm yapanlara Ben de sıla yaparım, sıla -i rahmi kesenleri Ben de keserim.» Kurtubî diyor ki; Arapların Rahman ismini reddetmeleri; Allah'ı bilmemeleri ve O'na gereken saygıyı duymamalarındandır. Sonra şöyle devam ediyor: Denilir ki Rahman ve Rahîm “Fa’lan ve Fail” şeklinde aynı mânâyadır. Bunu söyleyen Ebu Übeyd'dir. Denilir ki, Fa'lân vez- niyle fail vezninin yapısı aym değildir. Çünkü fa'lân vezni fiilin müba lağası için kullanılır. Fail vezni ise bazan fail bazan da mef'ul mânâsı na gelir. Ebu Ali el-Fârisî der ki: Rahman Teâlâ'ya mahsûs olup, tüm rah met türlerini içine alan umûmî bir addır. Rahîm ise mü'minler için sözkonusu olur. Nitekim Allah Teâlâ : «Ve o mü'minler için rahîm olan dır» buyurur. İbn Abbâs der ki: Rahman ve Rahîm birbirine çok yakın iki isimdir. Biri diğerinden daha çok rahmet sahibi anlamına gelir. Sonra Hattâbî'den ve diğerlerinden nakledilir ki onlar bü sıfat konusunda müşkilpesend olmuşlardır ve öyle sanıyoruz ki daha çok yumuşaklık anlamına gelir demişlerdir. Nitekim hadîste : «Allah yumuşaktır, bütün işlerde yumuşaklığı sever. Ve o baskı ile vermeyeceğini yumuşaklıkla verir.» buyurulmuştur. İbn el -Mübârek ise, Rahman isteyince veren, Rahîm ise, istenmeyin ce kızan anlamınadır, der. İşte, Allah Teâlâ Rahman ve Rahîm olduğunu bize öğreterek kalbimizi kendine çekmektedir. Ancak kullarından hepsi bu lûtfun şuuruna ermekte midirler ki istenilen şekilde kendi lerini cezbeye teslim ede bilsinler. İçinizden doğru ve eğri demeden istediği gibi yola gidenler yok mu? İşte bunun için Hakk Teâlâ rahmetini zikrettikten sonra ceza ve din gününü zikretmektedir ve bize kullarının amellerine göre cezalandırılıp değerlendirileceğini öğretmektedir. Kullarına rahmetinin sonucu olarak O insanları teşvik ve korkutma gibi iki eğitim metoduyla terbiye etmektedir.» 21 «Rahman» ve «Rahîm» kelimelerinin aynı manâya geldiklerini belirten Şeyh Muhammed Abduh der ki: «Ben, bir müslüm amn gerek kendi kendine, gerekse diliyle «Kur'an' da. kendisinin müstakil bir mânâsı olmaksızın başka bir kelimeyi te'kid sadedinde gelen bir kelime olduğunu» söylemesinin dahi doğru olma - dığı kanaatindeyim. Belirli bir mânâsı olmayan bir harf dahi Kur'an' da vârid.olmamıştır.» Cumhûr'a göre Rahman «Büyük nimetler veren», Rahim ise «İnce, dakîk nimetler veren» anlamındadır. Bazıları da şöyle demişlerdir : «Rahman, hem kâfirlere hem de başkalarına —umumî olarak— nîmet veren Rahim ise sadece mü'minlere nimet ler veren anlamlarına gelmektedir.» Bütün bunlar, filolojide yeralan «kelimenin yapısındaki harf fazlalığı, mânâdaki fazlalığa işarettir.» kaidesine dayanmaktadır. Ancak kelimedeki harf sayısının fazlalığı sıfatta bir ziyadeliği gerektirir. Me selâ, «Rahman» kelimesinin sîgası verilen ihsandaki fazlalığa işaret etmektedir. İhsan ister büyük, isterse dakîk olsun. Ama bunda «harfi çok olan lafzın delâlet ettiği ihsanın bölümleri -fertlerinin- harf sayısı daha az olan lâfzın delâlet ettiği ihsanın bölümlerinin daha büyük olması kastedilmemektedir. «Rahman» kelimesi «genel ihsanları, nimetleri ve ren» mânâsındadır diyen doğru anlama yaklaşmışsa da sefer «Ra -hîm» kelimesinin medlulünü mü'minlere tahsis etmek suretiyle hatâ etmiştir. (...) Sonra kendi görüşünü şöyle açıklar : «Biz de diyoruz ki: «Rahman» lâfzı fiilî bir sıfat olup «fa'âl» kelimesinde olduğu gibi mübalâğa mânâsı vardır. 20 Ebu’l- Fida İsmail İbn Kesir, Hadislerle Kur’an - ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/64 -66. 21 el-Menâr I, 55


Kur'an, insanların sıfatlarına benzemekten münezzeh olan Allah'ın sıfatlarını anlatırken dahi Arap dilinin belâğatlı üslûbunu bırakmamıştır. «Rahman» lâfzı fiilen rahmet izleri —ki bu da ihsan ve nimetleri bol bol vermektir— kendisinden sâdır olan kimseye delâlet etmektedir. «Rahîm» kelimesi ise bu ihsan ve rahmetin kaynağına — menşeine — işaret etmektedir. Bu mânâda ve her ikisinin de Allah' ın sıfatlarından olması hasebiyle birisi diğerinden bizi müstağni kıla maz ve ikincisi birinciyi kuvvetlendirme —te'kîd— için de gelmiş ola maz. Zira Arap Allah'ın «Rahman» sıfatını duyduğu zaman; bundan Allah'ın, bilfiil nimetleri veren olduğunu anlar. Ancak «Rahmet» in onun dâimi ve zâtına vâcib sıfatlardan olduğuna itikâd etmez. Zira fiil —nî met verme işi — bazan kesilebilir. Arızî olduğuna göre de lâzım ve sabit bir sıfattan neş'et etmiş olamaz. Ancak «Rahîm» lafzını — sıfatını — işittiği zaman Allah'ın zâtına uygun düşecek ve O'nun razı olacağı bir şekilde inancı kemâle ermiş olur. 22 Hamd: - Hamd, âlemlerin Rabbı Allah'a mahsûstur. Ebu Ca'fer İbn Cerîr Taberî derki; «hamd» in mânâsı, şükrün sadece Allah'a mahsûs olması ve Onun dışı nda tapınılan hiçbir şeye, yaratıklarından hiç birisine şükredilmemesidir. Çünkü Allah, kullarına sayıya gelmeyecek ve sayısı kavranılamıyacak kadar nimetler ihsan etmiştir. Bu nimetleri O'ndan başka kimse bilmez. Kendisine itaat etmeleri için âletleri düzeltmiş, farzlarını yerine getirmeleri için mükelleflerin vücûd ve organlarını takviye etmiş, kendilerine dünyada geniş rızıklar ihsan etmiş, hak etmedikleri halde dünya hayatını nîmet ve gıdalarla gıdalandırmış, ebedî nimetler yurdunda sürekli olarak karâr kılmalarını sağlıyacak sebepleri önlerine sererek onları uyarmıştır. Bütün bunlardan dolayı başta da sonda da hamd Rabbımıza mahsûstur. İbn Cerîr : «Elhamdülillah» sözü Allah'ın, güzel isimleriyle ve yüce sıfatlarıyla övülmesidir. Allah'a şükür is e nîmet ve ihsanlarıyla övül - mesidir. Sonra bu görüşü reddederek hülâsatan şöyle der : Arap dilini silenlerin tümü hamd ve şükür kelimelerinin birbirinin yerine kullanıldığını görürler. İbn Cerîr'in iddiası üzerinde düşünülmesi gerekir. Çünkü daha sonraki bilginlerden birçoğu tarafından meşhur olan ka -nâata göre hamd; hamd edilene lâzım ve müteaddî olan sıfatlarla övgüdür. Şükür ise ancak müteaddî sıfatlarla olabilen bir sözdür ve bu; dille, gönülle ve erkânla olur. Lâkin bilginler hamd veya şükür sözle ri nden hangisinin daha genel olduğunda ihtilaflıdırlar. Gerçek odur ki aralarında umumiyet ve hususiyet bakımından iki görüş vardır. Şöy -leki; hamd, şükürden daha geneldir. Çünkü o, hem lâzım, hem de müteaddî sıfatlarla kullanılır. Siz, bir kişinin biniciliğine hamdettim, cö mertliğine hamdettim diyebilirsiniz, şükür ise daha özeldir çünkü o ancak sözle olabilir. Şükür; kaville, fiille ve niyetle olması hasebiyle daha geneldir. Daha önce de geçtiği gibi müteaddî sıfatlarla olması ne -deniyle de daha özeldir, çünkü bir kişiye biniciliğinden dolayı şükrettim denmez de cömertliğinden ve ihsanından dolayı şükrettim denir. Bu da müteahhirîn bilginlerinden bir kısmının görüşüdür. En doğruyu şüphesiz Allah bilir. Ebu Nasr İsmâîl Hammâd el -Cevheri der ki; Hamd zemm'in tersi dir. Hamd; şükürden daha geneldir. Şükür; ihsan eden kişiye iyiliklerinden dolayı övgüdür. Medh ise hamd'den daha geneldir, çünkü hem canlı, hem ölü, hem de cansız varlıklar için kullanılır. Keza yemek gibi şeyler ile de medh edilir. Ayrıca ihsand an önce ve sonra da medh edilebilir. Keza müteaddi ve lâzım sıfatlarla da medh irad edilir bu yüz den o daha geneldir. 23 Hamd Konusunda Geçmişlerin Görüşleri : . "İbn Ebu Hatim der ki; bana babam... İbn Abbâs (r.a.)'dan nakletti., O demiş ki Hz. Ömer (r.a.) şöyle de di: «Biz Sübhânallah ve lâ ila he illallahın ne demek olduğunu biliyor uz. Elhamdülillah ne demektir?» Hz. Ali buyurmuş ki: «Elhamdülillah kel imesi Allah'ın kendi nefsi için seçtiği bir sözdür.» Başkaları ise Haf s'tan naklen derler ki Hz. Ömer arkadaşlarının yanında Hz. Ali (r.a.)'ye şöyle dedi : «Biz, Lâ ilahe illallah, Sübhânallah ve Allahü Ekber lafızlarının mânâsını biliyoruz, Elhamdülillah ne mânâya gelir?» Hz. Ali şöyle buyurdu: «Elhamdülil lah Allah'ın kendi nefsi için seçtiği, hoşlandığı ve söylenmesini istediği sözdür.» Ali i bn Zeyd... Yûsuf İbn Mihrân'dan nakleder ki; İbn Abbâs şöyle demiş : «Elhamdülillah şükür kelime sidir: Kul elhamdülillah deyin ce, Allah kulum bana şükretti der.» İb n Ebu Hatim de bu rivayeti nak leder. İbn Ebu Hatim ve İbn Cerîr, Bişr İbn İmâre'den naklen... İbn Abbâs'ın şöyle dediğini rivayet ederler. «Elhamdülillah, Allah'a şükürdür, ona boyun eğmektir. O'nun nimetini ikrar ve hidâyetini kabuldür ve buna başlangıçtır.» Kâ'b el-Ahbâr der ki: Elhamdülilla h Allah'a senadır. . Dahhâk der ki: Elhamdülillah, Rahmân'm örtüşüdür. Hadîste de bu şekilde vârid olmuştur. . - ' İbn Cerîr der ki: Bize Saîd İbn Amr... Hakem İbn Ümeyr'den nakletti ki Resûlullah (s.a.) şöyle buyurmuştur : «Elhamdülillâhi Rabbi'l Âlemîn» denildiği zaman Allah'a şükretmiş olursun, O da sana (nimetini) artırır. İmâm Ahmed İbn Hanbel, Esved İbn Serî'den rivayet eder ki o şöyle demiş : Ey Allah'ın Resulü, Rabbın Tebâreke ve Teâlâ'yı hamd edeceğin hamdlerle beni ihya eder misin? diye söylediğinde, buyurdu ki: «Bilmez misin Rabbin hamd'i sever.» Bu hadîsi Neseî Ali İbn Hacer ka - naliyle Esved İbn Serî'den nakleder. 22 el-Menâr I, 56-57. 23 Ebu’l- Fida İsmail İbn Kesir, Hadislerle Kur’an - ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/73 -74. Hafız Ebu İsa el - Tirmizî, Neseî ve İbn Mâce, Musa İbn İbrahim'den... Câbir İbn Abdullah'ın şöyle dediğini nakleder : Resûlulah (s .a.) buyurdu ki; zikrin efdali «Lâ İlahe İllallah»tır. Duânm efdali ise «Elhamdülillah» tır. Tirmizî bu hadîs'in garîb ve hasen olduğunu söyler. Elhamdü'deki eliflâm istiğrak içindir. Çünkü bütün hamd türlerini ve sınıflarını içine alır. Nitekim hadîste şöyle buyurulur : «Allah'ım, bütün hamd sana mahsûstur, bütün mülk senindir, bütün hayırlar senindir ve bütün işler sonunda Sana döndürülür.» 24 İZAHI İbn Kesîr'in Mısır baskısında ayrıca şu bilgiler bulunmaktadır : Kırâet -i Seb'aya göre «elhamdü»nün dal 'ı ötredir. Çünkü mübtedâdır. Süfyân İbn Uyeyne ile Ru'be İbn el - Haccâc derler ki «elhamdü»nün dalı ötre değil üstündür ve bunun başında bir fiil gizlenir. İbn Ebu Leylâ ise lâm'ın ve dâl'in ötre olduğunu söyler. Bu konuda birçok de lil gösterirlerse de de lilleri şazdır. Hasan ve Zeyd İbn Ali ise «elham - dü»nün dâl'ını esre olarak okurlar. İbn Mâce, Enes İbn Mâlik (r.a.)'den nakleder ki Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurmuştur : «Allah bir kula bir nîmet lütfedince kul «elhamdülillah» derse, muhakkak ki veren al andan daha üstün olmuş olur.» Kur -tubî tefsirinde ve Nevâdir el- Usûl'de, Enes İbn Mâlik'in Rasûlullah (s.a.)'dan şöyle duyduğunu nakleder: «Eğer bütün dünya pislikleriyle ümmetimden bir kişinin elinde bulunsa, sonra o elhamdülillah dese mu hakkak ki o Elhamdülillah sözü bunların hepsinden daha üstün olurdu.» Kurtubî ve diğerleri derlerki «O'na Allah'a hamdolsun» ifâdesinin ilham edilmesi; verilen bütün dünya nimetlerinden daha çok olurdu. Çünkü hamd'in sevabı yok olmaz, dünyanın nimetleri ise yok olur. İbn Mâce'nin Sünen'inde İbn Ömer'den nakledilir ki Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurmuş : «Allah'm kullarından bir kul demiş ki: Ey Rab - bim hamd Sanadır, vechinin celâline, saltanatının azametine lâyık ol duğu şekilde hamd Sanadır. Kirâmeyn kâtibin adı verilen me lekler bu nu nasıl yazacaklarını bilememişler, Allah'ın huzuruna çıkarak Ey Rab - bimiz bir kulun öyle bir söz söyledi ki onu nasıl yazacağımızı bilmiyo ruz demişler. Allah (c.c.) buyurmuş ki «(O, kulunun ne söylediğini en iyi bilendir.) Kulum ne dedi? Melek ler demişler ki: Ey Rabbimiz o şöyle dedi: Ey Rabbim vechinin celâline, saltanatının azametine yaraşan şekilde hamd Sanadır. Allah (c.c.) buyurmuş ki; onu kulumun dediği gibi yazın, kulumun dediği bana öylece ulaşsın ki ben de kulumu onun la mükâfatlandırayım.» Kurtubî bir gruptan nakleder ki; onlar şöyle demişler: Kulun «Elhamdülillâhi Rabbi'l Âlemin» demesi «Lâ İlahe İllallah» demesinden daha efdaldir. Çünkü birincisi hamd ile beraber tevhidi içerir. Diğer bir grup da «La ilahe illallah»in daha efdal old uğunu söylemiştir. Çünkü o îman ve küfrün arasını ayırır ve insanlar «Lâ İlahe İllallah» deyince ye kadar savaşmak emri vardır. Ve üzerinde ittifak edilen bir hadîste Allah'ın Rasûlü şöyle buyurmuştur : «Benim ve benden önceki peygam berlerin söylediği en efdal söz «lâ ilahe illallâhu lâ şerîke lehû» sözü dür.» «Âlemlerin Rabbı...» Rabb, Mutasamf ve mâlik anlamına gelir. Lüğatta ise efendi demektir. Bir şeyi düzeltmekle görevlendirilen kimseye de Rabb denir. Al lah Teâlâ hakkında bütün bunlar sahihtir. Rabb Allah'tan başkası için kullanılamaz sadece izafet yapılarak kullanılır. Evin sahibi anlamına “Rabu’d-Dâr” kullanılır. 25 Rabb: Terbiye edici ve yetiştirici anlamlarına gelen Rabb kelimesi, muhteva ve bu anlayışın hayattaki fonksiyonu bakımından çok önem ifâde eder. İnsanların çeşitli Rabblara kul olduğu günümüzde bu kavramın İslâmm pratiği bakımından önemi inkâr edilemez. Bu konuda müfes - sirlerin görüşlerini şöylece özetleyebiliriz : Reşid Rızâ der ki: «Rubûbiyet ve Rahmet sıfatlan, Allah Teâlâ'nın bütün işleri bilip irâdesine mâlik yegâne güç olduğuna delâlet eden iki sıfattır. Allah'ın rahmeti gazabını altetmiştir. Rahmetinin eseri olan lûtfu intikamını mağlup etmiştir... Kullarının mâliki olan Rabb'ın kullarının işlerini idare edip yöneltmesi ve herkesi davranışına göre cezalandırması şiarıdır. Mazlumun zâlimden intikamım almak onun özelliğidir. Adaletli cezasıyla insanlığı korkutur. Çünkü bütün kullar; Rablarına, nefislerine, ailelerine ve çocuklarına karşı görevlerinde kusur edebilirler. Hattâ ken dilerinden daha aşağıda ve daha düşük mevkide bulunanların haklarını vermekte eksik davranabilirler. Bunların kalplerindeki korku ve ümid duygularını mağlup etmeleri gerekir. Bunun için Allah rahmet sıfatıyla rubûbiyet sıfatını birleştirerek onu tek lafızla değil iki lafızla ifâde etmiştir. Rubûbiyet ve rahmet sıfatının bütün ilâhî fiillerin niteliklerini ve anlamlarını taşıması açıktır. Çünkü kulların Rabbi, kulların yaratıl - ması rızıklandırılması işlerinin idaresi gibi esmâ -i hüsnâ'mn delâlet et tiğ i fiillerin hepsiyle ilgili konularda onlara yardımcı olur (...) Biz bu gerçeği bilince, Allah Teâlâ'nın yüce kitabının başlangıcında, Fâtiha'nın başında, bütün fiillerinin taşıdığı sıfatlara delâlet eden rubûbiyet ve rahmet sıfatlarını belirtmesinin hikmeti ortaya çıkar. Allah neyi mu- râd ettiğini en iyi bilendir. Ancak Fatiha, iki bakımdan dikkatleri celbetmektedir.

FATİHA SURESİNİN AÇIKLAMASI İKİNCİ BÖLÜM


FATİHA SURESİNİN AÇIKLAMASI İKİNCİ BÖLÜM

Bu (Ebu Hanîfe'nin dışında kalan) diğer imamlardan İmam Mâlik, Şafiî, Ahmed İbn Hanbel ve arkadaşlarıyla Cumhur -u Ulemânın görüşüdür. Onlar şu Hadîs - i şerifi delil gösterirler. Rasûlullah (s.a.) : «Kur'an'ın anasını okumadan na - maz kılan kimsenin namazı eksiktir» buyurur. Hadîs'in metninde ge çen “”El-Hidac” kelim esi hadîsin devamının da tefsir ettiği gibi eksikliktir. 

Keza bu imamlar Buhârî ve Müslim'de Zührî'den nakledilen şu hadîsi delîl göstermektedirler : Zühri... Ubeyde İbn Sâmit'ten nakleder ki, Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurmuştur : «Fâtiha'yı okumayan kişinin namazı tamâm olmaz.» İbn Hüzeyme, İbn Hı bbân Ebu Hüreyre (r.a.)'den naklederler ki Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurmuştur : «İçinde Kur'an'ın anası okunmayan namaz tamâm değildir.» Bu konuda hadîsler pek çoktur. 

Münazara şekli çeşitlidir. Bizim burada onları zikretmemiz uzun olur. Me'hazlarına işaret ettik. Allah cümlesine rahmet eylesin. Şafiî mezhebine ve ilim ehlinden bir topluluğa göre; Fâtiha'nın her rek'atta okunması vaciptir. Diğer bir kısmı ise rek'atların çoğunda okunması gerekir derler. Hasan el- Basrî ve Basralıların çoğunluğu ise «Fatiha okumayanın namazı yoktur.» hadîsini mutlak olarak alırlar ve namazda her rek'atta Fatiha okumanın vacip olduğunu belir - tirler. 

Ebu Hanîfe ve arkadaşlarıyla, Sevrî ve Evzaî ise Fatiha okumanın belirtilmediğini, onun dışında herhangi bir âyet okunsa da Al lah Teâlâ'nm : «Kur'an'dan kolayınıza geleni okuyun» (Müzzemmil, 20) âyetine dayanarak yeterli olduğunu belirtirler. Doğruyu Allah bilir. İbn Mâce, Ebu Süfyân el -Sa'dî'nin hadîsinde Ebu Nadre ve Ebu Saîd'den merfû' olarak nakleder ki: Rasûlullah (s.a.) «farz veya başj. ka (namazda), her rek'atta fatiha ve bir sûre okumayan kişinin namaza yoktur.» buyurmuştur. Bu hadîsin sıhhati şüphelidir. Bu konuların yeri ise büyük ahkâm kitabıdır. Şüphesiz ki Allah en doğruy u bilendir. Üçüncü bir husus ise, imâma uyan kimseye Fatiha okumanın vacip olup olmaması konusudur. Bu konuda bilgin lerin üç görüşü vardır : a) İmâma vacip olduğu gibi (yukardaki hadîslerin umûmuna binâen) imâma uyana da Fatihayı okumak vaciptir. b) İmâma uyan kimseye, ne Fatiha, ne de başka bir âye t oku mak vacip değildir. İster cehrî ister gizli okunan namazda olsun hiç bir şey okumak gerekmez. 

İmâm Ahmed İbn Hanbel Müsned'inde, Câbir İbn Abdullah'ın Rasûlullah (s.a. )'dan rivayet ettiğine göre Hz. Peyg amber şöyle buyurmuştur: «İmâmı olan kişiye imâmın okuması kırâettir.» Ancak bu hadîsin isnadı zayıftır. Mâlik, Vehb İbn Keysân' dan o da Câbir'den bu hadîsi rivaye t etmiştir. Bu hadîs başka yollarla da rivayet edilmiştir ki bunlardan hiçbirisinin Rasûlull ah'a isna dı sahîh değildir. Allah en doğrusunu bilendir. c) Yukarda geçtiği gibi, gizli okunan namazlarda imâma uya nın kırâeti vaciptir, ancak cehrî nam azlarda vacip değildir. Nitekim Müslim'in sahihinde Ebu Mûsâ el- Eş'arî'den rivayet edildiğine göre R asûlullah (s.a.) şöyle buyurmuştur: «İmâm, imâma uyulmak için öngörülmüştür. Binâenaleyh tekbîr aldığı zaman tekbîr alın, okuduğu zaman dinleyin» ve hadîsin devamı da zikredilir. 

Ebu Dâvûd, Tirmizî, Neseî, ibn Mâce gibi Sünen sahibi imamlar da böylece riva yet etmiş l er ve Rasûlullah (s.a.)'in «Kur'an okunduğu zaman susun» kavlini nakletmişlerdir. Müslim İbn Haccâc da aynı şekilde bunu sağlam saymıştır. Bu iki hadîs, bu görüşün sıhhatına delâlet eder ki Şafiî merhûm'un eski görüşüdür. Doğrusunu ancak Allah bil ir. İmâm Ahmed İbn Hanbel merhûm'dan da bu görüş nakledilir. Bu mes'elenin burada zikredilmesinin sebebi; Fatiha sûresinin di ğer sûreleri ilgilendirmeyen bazı özel hükümlerini açıklamaktan ibarettir. 

Hafız Ebu Bekr el -Bezzâr... Enes (r.a.)'den Rasûlul lah (s.a.) :n şöyle buyurduğunu nakleder,: «Yanını yatağa koyduğunda; Fatihayı ve İhlâs'ı okuduğunda ölümden başka her şeyden emîn olmuşsun -iur.» İstiâzenin Mâhiyyeti : Allah Teâlâ buyuruyor ki: “Sen af yolunu tut, ma'rûfu emret ve câhillerden yüz çevi r. Şeytan seni dürtecek olursa Allah'a sığın. Ş üphesiz ki O, Semî'dir, Alîm’dir.” (A'râf, 199-200) “ Sen kötülüğü en güzelle defet. Onların nitelendirmekte olduk -jinm biz çok daha iyi biliriz. Ve de ki: "Rabbim şeytânların kışkırtsana sığınırım.” (Mü'minûn, 96 - 97) İyilikle kötülük bir olmaz. 

Sen fenalığı en iyi bir şekilde sav. Ö SJI gereceksin ki; seninle arasında düşmanlık bulunan kişi, yakın bir dost gibi oluvermiştir. Bu, ancak sabredenlere vergidir. Ve bu, ancak o büyük hazzı tadanlara vergidir. Şeytân seni bir vesvese ile dür tecek olursa, Allah'a sığın. Doğrusu O; Semî', Alîm olanın kendisidir.» (Fussilet, 34 -36) Bu üç âyet — ki aynı konuda bir dördüncüsü yoktur — Allah Teâlâ insan cinsinden olan düşmanlara iyi davranarak, onların aslen iyi olan tabiatlarına dönerek arınmalarını sağlamaya çalışmayı emret mektedir. Buna karşılık şeytân cinsinden olan düşmandan Allah'a sığınmayı buyurmaktadır. Çünkü o, iyi davranmayı ve ihsanı kabul et mez. 

Şeytân; insanlığın atası Hz. Âdem ile aralarındaki şiddetli düşmanlıktan dolayı, onun evladının helakini ister. Nitekim Allah Teâlâ bu konuda şöyle buyuruyor : Ebu’l- Fida İsmail İbn Kesir , Hadislerle Kur’an- ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/17 -23. «Muhakkak ki şeytân sizin düşmanınızdır. Öyleyse siz de onu düşman edininiz. O, taraftarlarını ancak çılgın ateşli alevin yârânı olmaya çağırır.» (Fâtır , 6) Şeytân, atamız Âdem (a.s.)'e yemin ederek kendisine öğüt verenlerden olduğunu belirtmiş ve yalan söylemiştir. Ona karşı muamelesi böyle olduğuna göre bize karşı nasıl olacaktır? «Hani meleklere : "Âdem'e secde edin" demiştik de İblîs'ten başka hepsi secde etmişti. Oysa, cinlerden olduğu için Rabbinin emrinden dışarı çıkmıştır. 

Şimdi siz beni bırakıp ta size düşman olan, onu ve soyunu mu dost ediniyorsunuz? Zâlimler için ne kötü bedeldir bu.» (Kehf, 50) «Kur'an okuyacağın zaman önce, kovulmuş şeytandan Allah'a sığın. Doğrusu inananlar ve yalnız Rablarına güvenenler üzerinde onun bir nüfuzu yoktur.» (Nahl, 98-99) «Ancak içlerinden senin samimi kulların müstesna.» (Sâd, 83) Kurrâ'dan bir grub ve diğerleri dediler ki; kırâetten sonra istiâze gerekir. Onlar âyetin zahirî siyakına bağlandılar ve İbâdetten fariğ olduktan sonra hayreti defetmek için böyle dediler. 

Bu görüşte olanlar İbn Kalûka'nın ifâdesine göre Hamza ve Ebu'l - Kasım Yûsuf İbn Ali de «el -Kâmil» isimli eserinde bunu nakleder. Bu husus Ebu Hü-reyre'den de nakledilir. Ancak bu nakil garîbtir. Cumhûr'un üzerinde birleştiği meşhur görüş, tilâvetten önce is tiâze çekilmesidir. Böylece vesvese verenin (şeytânın) defi sağlanır. Onlara göre : «Kur'an okuyacağın zaman önce, kovulmuş şeytandan Allah'a sığın.» (Nahl, 98) âyetinin mânâsı Kur'an okumak istediğin zaman şek lindedir. Nitekim: «Namaza kalktığınız zaman, yüzlerinizi, dirseklere kadar, ellerinizi yıkayın. 

Başınızı da meshedin» (Mâide, 6) âyeti «kalkmak istedi- ğiniz» zaman diye tefsir edilmişti r. Bu konuda Rasûlullah (s.a.)'dan pek çok hadîs delil getirilmiştir. İmâm Ahmed İbn Hanbel (Rahmetullahi Aleyh) der ki: Bize Mu - hammed İbn el - Hasan İbn Enes... Ebu Saîd el - Hudrî'den rivayet etti. (Ebu Sâîd dedi ki) Rasûlullah (s.a.) gece kalkınca namaza başlar ve tekbîr getirir sonra (Sübhaneke)yi okur üç kerre «La ilahe illallah" derdi. Sonra «Şeytanın aldatmacasından, üfürmesinden ve okumasından Alîm ve Semî olan Allah'a sığınırım» derdi. Dört sünen sahibi muhaddisler bu hadîsi Ca'fer İbn Süleyman tarîk ıyla Ali İbn Ali'den naklederler. 

Tirmizî de bu hadîs, bu konuda en meşhur olan hadîstir der. Hadîsin met ninde geçen «hemz» ölüm ve boğulmayla «nefti» kelimesi kibirle «nefs» kelimesi şiirle tefsir edilmiştir. Ebu Dâvûd ve İbn Mâce... Nâfi' İbn Cübeyr'in babasından nakleder ki o şöyle demiş : Rasûlullah (s.a.)'in namaza başlarken üç kerre Allahü Ekber Kebiran üç kerre E lhamdülillâhi kesîran, üç kerre Subhanallahi bükraten ve asîlen dediğini sonra, «Allah'ım, şeytânın hem zinden, nefhinden ve nefesinden Sana sığınırım buyurduğunu gör - Jüm.» Amr der ki, hemz ölümdür, nefh kibirdir, nefs ise şiirdir. İbn Mâce der ki; bize Ali İbn el Münzir... İbn Mes'ûd'dan Hz. Peygamber (s.a.)'in şöyle buyurduğu nu haber verdi: «Allahım kovulmuş şeytândan Sana sığınırım, on un hemzinden, nefesinden ve ilha mından da.» Sonra buyurdu ki, «hemz ölümd ür, nefh (üfürme) kibir, ilham ise şiirdir.» İmâm Ahmed der ki, bize İshâk İbn Yûsuf kendisine anlatan bir adamdan nakleder ki o adam Ebu Ümâme el - Bâhilî'nin şöyle dediğini işitmiş: Rasûlullah (s.a.) namaza kalktığında üç kerre tekbîr geti rirdi, sonra üç kerre Lâ ilahe illallah der ve sonra üç kerre Subhanallahi ve bihamdihi derdi. 

Sonra kovulmuş şeytânın hemzinden, üfürmesinden ve ilhamından Allah'a sığınırım buyururdu.» Hafız Ebu Ya'lâ Ahmed İbn Ali İbn el Müsennâ el Mevsılî Müs - ned'inde der ki; bize Abdullah İbn Ömer İbn Ebân el- Kûfî... Ubeyy İbn Kâ'b (r.a.)'dan nakletti ki, o şöyle demiş : Rasûlullah (s.a.)'m hu - nirunda iki kişi birbiriyle çekişti, içlerinden birisinin kızgınlıkt an bur nu kızardı. Rasûlullah (s.a.) buyurdu ki: Ben öyle bir şey biliyorum ki eğer onu söyleseydi içinde bulunduğu hâl giderdi. Sonra devam etti ve «kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım» dedi. Neseî de aynı hadîsi Yûsuf İbn İsâ el -Merzevî'den nakleder... Ah- med İbn Hanbel ise aynı hadîsi Ebu Saîd kanaliyle Cerîr İbn Abdül - hamîd'den nakleder. Tirmizî ve Neseî de Bûndâr İbn Mehdî kanaliy le Sevrî'den naklederler. 

Abdülmelik İbn Ümeyr, Muâz İbn Cebel' - den nakleder ki: İki kişi Rasûlullah'ın huzurunda birbirin e küfretti, birisi diğerine hiddetle öylesine kızdı ki, öyle sanıyorum kızgınlığından burnu kıpkırmızı olmuştu. Bunun üzerine Hz. Peygamber şöyle buyurdu : «Ben öyle bir kelime biliyorum ki onu söyleseydi kızgınlığı giderdi. Adam: «Ey Allah'ın Rasûlü, o nedir?» dediğinde, Rasûlullah (s.a.) buyurdu ki: «Allah'ım kovulmuş şeytândan Sana sığınırım desin.» Ebu Leylâ diyor ki: Muâz, adama böyle demesini emrediyordu, o ise kaçınıyordu ve gittikçe de kızgınlığı artıyordu. Ebu Davud'un rivayet ettiği lâfız budur. Tirmizî der ki, bu hadîs mürseldir. Yani Abdurrahmân İbn Ebu Leylâ, Muâz İbn Cebel ile karşılaşmamıştır. Çünkü Muâz hicrî 20'den önce vefat etmişti. Ben derim ki; Abdur rahmân İbn Ebu Leylâ — daha önce de geçtiği gibi — Übeyy İbn Kâ'b' - dan işitmiştir, o da Muâz İbn Cebel'den nakletmiştir. Çünkü bu vak'a - ya sahabeden birden fazla kişi şâhid olmuştur. 

İmâm Buhârî der ki; bize Osman İbn Ebu Şeybe... Süleyman İbn Şart (r.a.)'dan nakletti ki; iki kişi Rasûlullah (s.a.)'m yanında birbirine küfretmişti, biz de onun yanında oturuyorduk. Diğeri -arka daşına kızarak küfrediyordu ve kızgınlığından yüzü kıpkırmızı olmuş tu. Rasûlullah (s.a.) buyurdu ki : «Ben öyle bir kelime biliyorum ki onu söylese kızgınlığı geçer, eğer "kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım." deseydi kızgınlığı giderdi.» Orda Neseî gec e ve gündüz bahsinde, İbn Merdüveyh de tefsirinde; Hâlid'in hadîsinde, nakleder ki..: İbn Üsâme babasından duymuş ve demiş ki, «Ben Rasûlullâh'ın terkisinde idim...» ve yukardaki olayı zikretmiş sonra şöyle demiş; Rasûlullah; «Sen böyle deme, çünkü o bü -yüklenir ve bir ev gibi olur. Bismillah de, o küçülür ve bir sinek gibi olur.» buyurmuş. İşte bu Allah'ın adının bereketi ve te'sîriyledir ki onunla her işe ve söze başlamak müstehaptır. 

Söze besmele ile başlamak : «Rahman ve Rahîm olan Allah'ın adıyla başlanmayan her şey eksiktir.» buyruğu uyarınca müstehaptır. İ mâm Ahmed'in Müs ned'inde ve diğer Sünen kitaplarında Ebu Hüreyre'nin Saîd İbn Zeyd' - den ve Ebu Saîd'den merfû' olarak : «Allah'ın adını zikretmeyen kişinin abdesti yoktur» buyruğuna binâen abdeste başlarken besmele çekmek müstehaptır. Ki bu hadîs hasen bir hadîstir. Ulemâdan bir kısmı abdeste başlarken besmele çekmeyi vâcib kabul ederken, bir kısmı da mutlak mânâda vacib kabul etmektedirler. Şafiî mezhebin de kurban kesilirken besmele çekmek müst ehaptır. Diğer bir cemaat mutlak mânâda zikir anında besmele çekmeyi vâcib kabul eder. İnşâallah ilerde yeri gelince açıklanacaktır. 

Müslim'in Sahîh'inde Rasûlullah (s.a.)'in Ömer İbn Seleme'ye : «Allah'ın adıyla de, sağınla ye ve önünden ye.» buyruğu uyarınca yemek yerken besmele çekmek müstehaptır. Bazı bilginler bu halde besmeleyi vâcib saymışlardır. Buhârî ve Müslim'in sahihlerinde İbn Abbâs'dan rivâyet edilen Rasûlullah (s.a.)'ın «sizlerden biriniz ehline yaklaşmak isterse "Allah'ın adıyla, Allah'ım sizi şeytân'dan uzak tut, şeytânrSTbke rızkettiğinden uzak tut" derse ve bir çocukları olur - sa şeytân ona ebediyyen zarar vermez.» buyruğu mucibince cima' anında ^3a besmele çekmek müstehaptır. Besmeledeki «ba»'nın müteallakının takdiri konusunda nahivci -- ler arasında iki görüş vardır. Bir kısmı onun isim, bir kısmı da fili , olduğunu zikrederler. Her ikisi de Kur'an'da vârid olmuştur. İsim takdir edenler başlamam Allah'ın adıyladır, diye takdir etmektedirler. Ni -cekim bu mânâda Yüce Allah Kur'an- ı Kerîm'inde şöyle buyurur: «Nuh; ona binin» dedi, yürümesi de durması da Allah'ın adıyladır. 

Rabbin muhakkak ki Ğafûr ve Rahîm'dir» dedi.» (Hûd, 41) Fiil takdir edenler ise, Allah'ın adıyla başlarım veya Allah'ın adıyla başladım şeklinde emir veya haber kipini takdir etmektedir ler. Nitekim Yüce Allah'ın şu âyet -i kerîme'si bu takdirdedir. «Yaratan Rabbinin adıyla oku.» (A'lak, 1) Her iki takdir de sahihtir, çünkü fiilin mutlaka bir masdarı olması gerekir. Sen istersen fiili ve masdarını takdir edebilirsin, bu da önce besmele çektiğin fiile göre değişir. Eğer oturmak, kalkmak, ye mek, içmek, okumak, abdest almak veya namaz kılmak gibi bir fiil ise meşru' kılınan, bunlann hepsine başlarken Allah'ın adını zik - retmektir. Bu tamamlanması ve kabul kılınması için Allah'tan yardım dileme, teberrük ve teyemmün içindir. En iyisini Allah bilir. Bunun için İbn Cerîr ve İbn Ebu Hâtim'in İbn Abbâs'tan nak lettikleri hadîste buyurulur ki; Cebrail'in Hz. Muhammed (s.a.)'e in dirdiği ilk söz «Ya Muhammed (s.a.) koğulmuş şeytândan bilen ve işiten Allah'a sığınırım» de sözüdür. 

Sonra «Ya Muhammed Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla de» dedi. (İbn Abbâs der ki) Cebrail (a.s.) dedi ki: «Ey Muhammed (s.a.) Allah'ın adıyla oku, Rabbını zikret, O'nun zikri ile kalk ve otur. » Bu hadîsin lafzı İbn Cerîr Ta berî'nin rivayetidir. 12 Allah Lafza- i Celâlinin Anlamı: Allah lâfzı yüce ve mübarek Rabbin a'lemidir. Onun ismi A'zam olduğu söylenir. Çünkü Allah'ın bütün isimlerini içine al maktadır. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurur: «O, öyle Allah 'tır ki, O'ndan başka İlâh yoktur. Görülmeyeni ve görüleni bilendir. 

O Rahmân'dır, Rahîm'dir. O, öyle Allah'tır ki, Ondan başka İlâh yoktur. Melik, Kuddüs, Selâm, Mü'min, Mühey -min. Aziz, Cebbar, Mütekebbirdir. Allah onların koştukları eşlerden münezzehtir. O, yaratan, var eden, yarattıklarına şekil veren Allah' tır. En güzel isimler O'nundur. Göklerde ve yerde bulunanlar O'nu tesbîh eder. Ve O, Azîz'dir, Hakîm'dir.» (Haşr, 22 -24) Diğer isimler sıfat olarak kullanılmıştır. Nitekim Allah Teâlâ şöy le buyurur: «En güzel isimler Allah'ındır. Öyleyse ona bunlarla dua edin. Onun isimleri konusunda eğriliğe sapanları bırakın. Onlar yaptıklarının cezasını göreceklerdir.» (A'râf, 180) «De ki: "İster Allah deyin, ister Rahman deyin. Hangisini derse niz deyin en güzel isimler O'nun içindir. 

Namazında sesini yükseltme de gizleme de. İkisi arasında bir yol bul."» (İsrâj 110) Buhârî ve Müslim'in Sahihlerinde Ebu" Hüreyre rivayet eder ve der ki: Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurdu: «Allah Teâlâ'nın doksan - dokuz ismi vardır, yüzden bir eksiktir. Kim onları sayarsa Cennet'e girer.» Bu isimlerin sayısı Tirmizî ve İbn Mâce'nin rivayetinde de vâ - rid olmuştur. İki rivayet arasında eksiklik veya fazlalık bakımından farklılık vardır. Allah ism- i Celâli O'ndan başka hiçbir kimseye verilmeyen isimdir. O Yüce ve Münezzehtir. Bunun için Arap dilinde onun iştikakı söz konusu olmamıştır. Nahivcilerden onun câmid isim olduğunu ve iştikakı bulunmadığını söyleyen bilginler vardır. Müştak olduğunu söyleyenler de vardır. 

Bunlar ünlü şâir Rû'be el Accâc'in bir şiirini örnek gösterirler. Bu şiirde şâir masdar olarak «teellûh» kelimesini Ebu’l- Fida İsmail İbn Kesir, Hadislerle Kur’an - ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/49 -51. kullanmıştır. “” âyetini İbn Abbas'tan rivayet edildiğine göre o “” diye okumuştur. Yani İlâh kelime sine ibadet mânâsını vermiştir. Yani o kendisine ibadet edilir fakat o ibadet etmez diye okumuştur. Mücâhid ve diğerleri de böyle demişlerdir. Kelimenin aslı el - İlâh idi. Kelimenin ilk harfi olan hemze hazfedilmiş, zâid olan lâm ile kelimenin aslında olan (aynel fiili ve ortasındaki lâm) birleşerek bir diğerine idğâm edilmiş ve ikisi birlikte şeddeli tek lâm haline gelmiş ve ta'zîm için tefhim edilerek «Allah» denilmiştir. 

İbn Kesîr'in Mısır baskısında ayrıca şu malûmat bulunmaktadır : «Kurtubî; aralarında Hattâbî'nin bulunduğu bir topluluktan bunu nakletmiştr. İmâm Halîl ve Sîbeveyh'ten elif ve lam'ın lafza -i celâldan olduğunu rivayet eder. Nitekim Hattâbî der ki; sen Ya Allah derken elif lâm'ı kullanıyorsun da, Ya Rahman derken elif lâm'ı kullanım - yorsun. Eğer elif lâm kelimenin aslında olmasaydı nida edatının elif ile lâm'ın üzerine gelmesi caiz olmazdı. Lafza- i Celâl'in müştak olduğu da söylenmiştir. Sîbeveyh, İmâm Halil'den nakleder ki, Lafza - i Celâl'in aslı fiâl vezninde ilâhtır. 

Hemzeye bedel olarak elif ve lâm getirilmiştir. Sî beveyh der ki bunun benzeri en- Nas kelimesidir. Çünkü onun aslı nastır. Lafza- i Celâl'in aslının lâhe olduğu ve elif ve lâm'ın tazim için getirildiği belirtilir. Sîbeveyh'in tercihi de bu görüştür. 14 Lafza-i Celâl'in Etymolojisi: Besmele'de 'ism'den sonra «Allah» kelimesi gelmektedir. Lafza- i Celâl adı verilen bu kelimenin etimolojisi, muhtelif dillerdeki kullanılışı, ifâde ettiği anlam üzerinde tefsir bilginleri çok dururlar. İslâm'a hâs özel bir isim olan Allah lafz- ı celâli, yalnızca İslâm'ın sâf tevhîd akidesini ifâde etmektedir. Şöyle ki; İslâm'ın getirmiş olduğu sâf tevhîd akidesi, kâinatın ve eşyanın - yaratıcısı ve yoktan varedicisi olarak Allah (c.c.)'ı kabul eder. 

Allah lafzı celâli sadece İslâm'ın kabul ettiği tanrı inancının a'lemi (özel ismi)'dir. Ancak Allah lafzının aslı ve nereden geldiği konusu tartışılmış ve bu konuda değişik görüşler serdedilmiştir. Dil bakımından kelimeyi tahlil edenler, Allah kelimesinin aslının Lah olduğunu ve başına tarîf harfi olan el edatının getirilmesiyle el- Lâh isminin elde edilmiş olduğunu bil dirirler. Arap dilindeki el-Ayyuk ve el-Necm kelimelerinin başındaki tarîf harfini kelimeden ayırmak nasıl mümkün değilse el - Lâh kelimesinin başındaki tarîf harfini de kelimeden ayırmak aynı şekilde mümkün değildir. 

Bu gibi kelimelerde harf -i tarîf olan el, kelimenin ay rılmaz bir parçası olmuştur. Bu görüşün doğruluğuna delil olarak da vallah billah gibi kelimelerde hemzenin yalnızca tearuzda, bazan da hem telaffuzda, hem de yazıda hazfedilmesi gösteril mektedir. Ancak Ya Allah gibi bazı kelime lerde hamzenin h azfedilmemesini, kelimenin başında bir tarîf harfinin bulunmadığına ielil getirenler de vardır. Lâh kelimesi, arapça lâhe, yelîhu kelimesinden masdar olup gizli olma, irtifa ve ihticâb mânâlarına gelir. «Tesettür» eylemek manasınadır. Sîbev eyh (aleyhi'r - rahme) lâfzâ- i celâlenin bu maddeden iştikakını tecvîz eyledi. Ve büle nd ve âli olmak manasınadır.» 

 Aynı zamanda ma'bûd, ilâh mânâsına gelir. Arapçada ilâh karşılığı kullanılan; lâhüm, Lâhüm -me ve el-Lâhümme isimleri de buradan gelmektedir. «Ülûhiyyet; ubû-diyyet vezninde, kulluk eylemek, ibâdet manasınadır. Müstecma -i cemî- i sıfat olan ism -i celâlde bu maddeden me'hûzdur ki aslı ilâh idi (...) Laf -za- i celâle hakkında ulemâ - i kiramın yirmi akvâl -i muhtelifeleri var dır. Ve ilâh, vech-i me zkûr üzere ma'bûd mânâsına olmakla putpe restlerin ma'bûd ittihâz eyledikleri asnâm- ı bâtıle kendi ind ve i'ti- kadlarında ilâh olur(...) Şârih der ki; Hazret -i Vâcib'ül - Vücûd Celle Şânühü, zât - ı Eceli ve â'lâsında ukûl ve efhâm ve evham mütehayyir olduğu gibi, zât- ı A'zamma dâll olan ism - i şerifinde dahi mütehay yir oldular. Lâkin esahh- i akvâl; a'lem ve ğayr - i müştak olmasıdır. 

Mütercim - i hakîr der ki; Allahümme lafzında bazı ehl -i tahkik de mişler ki, ind el - Basriyyîn aslı, ya Allah olup kesret -i isti'm âlinden nâşi harf -i nida hazf ve âhirine iki mim ta'vîz ve idğâm olundu. Mi min ta'vîzinin vechi budur ki, mim, hurûf-i gütmedendir. Ve ya harfi iskân olundukta mim gibi mahreci hayşûme karîb olur. Zira mimden ve ya'dan hayşûmda bir savt hâsıl olur ki ana ğunne derler. Pes beynlerinde münâsebet olmuş olur. 

Ve mahzûf ya ile elif olmakla, anlardan iki mim ta'vîz olundu ve teberrüken bi ismihi Teâlâ min ahire ilhak olundu.(...)»  İlâh kelimesi lügatte, ısınmak, alışmak, korkulan bir işin başa gelmesi, birisini korumak, kurtarmak, birisine aşırı sevgi ile yönel mek, deve yavrusunun anasına düşkün olması, kulluk etmek, örtün me k, gizlenmek mânâlarına gelir. Allah Lafza- i Celâlinin başındaki eliflâm harf - i ta'rîf olarak alı nacak olursa, Lâh kelimesinin, öncel eri başka bir anlam da kullanılırken, sonradan Cenâb - ı Hakk'ın zâtı için kullanılmak üzere vaz'olunmuş menkûl bir kelime olması gerekir. Nitekim Basriy - yûn'a göre (Basra'lı dil bilginleri) Allah ism -i Celâli menkûldür. Kû-fiyyûn'a (kûfe'li lisan bilginleri) göre de bu kelime menkûldür. 

Ancak Basra 'lıların kabul ettiği gibi Lâhe den değil, ilâh anlamına gelen el - İlâh dan menkûldür. İlâh kelimesinin hemzesi hazfedilmiştir, ona bedel olarak harf -i ta'rîfteki 13 Ebu’l- Fida İsmail İbn Ke sir, Hadislerle Kur’an- ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/51 -52. 14 İbn Kesîr'in Mısır baskısı. 15 Âsim, Kâmûs Tercümesi, IV, 834. 16 Âsim, Kâmûs Tercümesi, IV, 790-791. 17 Bkz. İbn Kesîr, Tefsir, I, 19 -20, Nisâbûri, Tefsir, 165-66. eliflâm kon muş ve böylece harf -i ta'rif, kelimenin ayrılmaz bir parçası olmuş tur. Lâh kelimesinin Süryanca (Lâha) kelimesinden arap çalaştırıldığını söyleyenler bulunduğu gibi, Aramcadaki «Alâhâ» keli mesinde bozulmuş bir şekli olduğunu söyleyenler de çıkmıştır. İbran -cadaki «Elohim» kelimesi ile arapçadaki «Lâhüm» kelimesi arasında irtibat bulunduğu da belirtilir. Lâh kelimesi ile eâhiliyet devri arap - larının tapındığı bir put olan «Lât» kelimesi ara sında ilgi kuranlar da vardır. 18 Allah lafzının yabancı dilden arapçalaştırılmış olmayacağım söy leyenler i se kelimenin mu'rab ve munsarıf olmasını delil gösterirler. İslâm, terminolojiye özel bir önem verir. 

Başka dinler ve inançlarla alâkası bulunan kelimeleri kullanmamaya itinâ gösterir. Bunun için Lafza- i Celâl, yalnızca İslama mahsus bir isimdir. Hem başk a bir kelimeden türetilmemiş, hem de önce başka bir anlama kullanılırken sonra bugünkü anlamına kullanılmamıştır. O, doğrudan doğruya hakîkî ma'bûdun a'lemi olarak vaz'edilmiştir. Allah lafzı, ülû -hiyyet ve ma'bûdiyyet sıfatlarından değil, bu sıfatlar Ce nab- ı Allah'ın zâtından alınmıştır. Binaenaleyh onun zâtı, her şeyden öncedir ve ilktir. Allah, ibâdete müstahak olduğu için Allah değil, bizatihi (kendiliğinden) ve lizâtihi (kendisi için) Allah olduğundan ibâdete lâyıktır. Dolayısıyla ibâdet, onun zâtından sonra gelir. Bütün varlıklar bi lerek veya bilmeyerek Allah'a ibâdet ederler. 

Mü'minler bu ibâdeti irâde ve şuûrlarıyla îfâ ederken, mü'min olmayanlar zorla, istemeye rek ve farkında olmaksızın Allah'a kulluk ederler. Gerek Lafza-i Celâlin, gerekse on un türetildiği söylenen İlâh veya Lâh lafzının lügat anlamlarından şu hususlar ortaya çıkıyor : Kulluk ve ibâdet için, kendisinin dışındaki bir güce doğru yönelen insanın zihninde, yaptığı şeyin kendisinden daha üstün, kuvvetli ve kendisinin ihtiyâçlarını giderecek birisine karşı itaat ve bağlılık olduğu gerçeği yer eder. Bu güç, onun ıstırap ve acılarını dindirmeye muktedir olduğu gibi, gerekirse onu koruyup emniyet ve selâmete de çıkarır. 

Dolayısıyla insan, kendisinden daha zayıf ve daha güçsüz bir varlığa karşı saygı ile yönelme gereği duymaz. Diğer milletlerin dilinde Allah Lafza - i Celâlini karşılayacak aynı anlam ve muhteva genişliğine sahip bir kelime yoktur. Zira İslâm'ın dışındaki dinlerin ilâh telâkkisi İslâm'dan tamamen farklıdır. Bu se beple, di ğer dinlerdeki ilâhlara, ancak ilâh, tanrı, Rab, Huda Çalab • s ismi verilebilir. Allah ismi ise asla verilemez. Bunun sebebini an - layabilmek için, İslâm dışı dinlerin ilâh telâkkisine göz atmak gere - inr Bilindiği gibi eski kavimlerden herbirisi kendi milletine has ilâh- i.r ediniyorlardı. Bu ilâhlar çoğunlukla beşerî ihtirasların zebûnu varlıklar olarak kabul ediliyordu. 

Sözgelimi eski Mısır'ın mitoloji k din lerine göre zaman ilâhı Keb ile gök tanrıçası Nut'un evlenmesinden meydana gelen Osiris kıskançlık yüzünden Seth tarafından öldürü lerek, oniki parçaya bölünmüştü. Eski Çin dini olan Sinizm'e göre tanrı Çang - Ti'nin soyundan gelen Çin hükümdarı göğün oğludur. Hind dinlerindek İlâhlar her türlü beşe rî eksikliklerle ma'lûl bulunu yorlardı. Gök gürültüsü, fırtına ve yağmur gibi olayların ilâhı olan İndra,' çok zâlim ve ğaddâr bir ilâhtır. Keza Sümerlerin ilâhı olan Marduk, ulûhiyyeti diğer tanrılarla savaşarak — tıpkı krallar gibi — elde etmişti. İran dini olan Mecusîlikte ise iyilik tanrısı olan Hürmüz ile kö tülük tanrısı Ehrimen devamlı savaşmaktadırlar. 

Hangisi ğâlip gelirse ona bağlı olarak yeryüzünde iyilik veya kötülük ğâlip gelmektedir. Bugünkü Avrupalıların ataları olan Kelt'lerin dininde, insanlar vahşîce ilâhlara kurban edilirdi. Aztek'lerin harb il âhı olarak kabul ettikleri Viçli-Puçli, insan yü reği yemekten hoşlanan zâlim ve savaşçı bir ilâhtı. Batı dillerinde ilâh mukabili kullanılan (Fransızca, «Dieu», İngilizce, «God»; Almanca «Gott»; İtalyanca «Dio») kelimeler temelde ( Yunanca Theos ve Latinc e Deivos kelimelerine dayanmaktadır. Bu kelimeler de bilindiği gibi Yunan mitolojisinin insan şeklindeki tanrı anlayışına (antropomorfik) dayanmaktadır. 

Çoğunlukla beşerî zaaflar ve eksiklerle ma'lûl olan bu Yunan menşe'li ulûhiyet inancı önce Roma'ya, ordan da Hıristiyanlığa geçmiştir. Yunan politeizmi Roma'nın hıristiyanlığı kabul etmesiyle tamamen Hıristiyan dinini is - tîla etmiştir. Ve bundan sonra Hıristiyan ma'bedlerine Hz. İsa'nın ve Meryem'in heykeleri konmuştur. 
Bugünkü Batı dünyası Yunan ve Roma p oliteizmini, isminin dışında her şeyi ile almıştır. Dolayısıyla onların ulûhiyyet fikri, bir türlü saf tevhide ve tevhîddeki her şeyden tecrîd edilmiş Allah anlayışına yaklaşamamaktadır. 
Yahudi milletinin millî ilâhı olan Yahova, kendi kavmi olan İsrailoğullarının dışında kalan kavimlere karşı son derece zâlim ve gaddardır. 

İslâm'ın Allah'ı yalnız müslümanların değil tüm âlemlerin Rabbi'dir. Bütün varlıklar isteyerek istemeyerek, bilerek bilmeyerek ona bo yun eğer ve ibâdet ederler. O'nun zâtı, her türlü tavsif ve temsilden münezzehtir. İnsan kendi idrâk ve duyu vasıtalarıyla Allah'ın zâtım neye benzetirse Allah onun gayrıdır. Dolayısıyla şirke hiç yer yokt ur. İslâm'ın ilk şartı, Allah'ı her türlü şirk unsurlarından tenzih etmek tir. Binâenaleyh, İslâm'ın Allah akîdesiyle öbür dinlerdeki ilâh fikri arasında mukayese kabul etmez büyük farklar vardır. Ve bu, ancak İslâm çerçevesi içerisine girildiği takdirde kavranır. Dışardan sırf baş -ka ilâhlarla irtibat kurularak kavranamaz. 

İslâmın tamamen mücer -red bir va sfı hâiz olan vahdâniyyet görüşünün ifâdesi olan Allah, sa dece İslâm'a hâs özel bir isimdir. Onu başka hiçbir terimle karşılamak veya başka dinlerin ilâhlarıyla kıyaslamak mümkün değildir. 19 18 Daha geniş bilgi için İs lâm Ansiklopedisi, Allah madde sine bakınız. 19 Bekir Karlığa - Bedreddin çetiner, Hadislerle Kur’anı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/52 -57.

FATİHA SURESİNİN AÇIKLAMASI BİRİNCİ BÖLÜM


FATİHA SÛRESİ

 (Mekkede nazil olmuştur, yedi âyettir) 
1- Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla 
2- Hamd; âlemlerin Rabbı Allah'a mahsûstur. 
3- Rahmân'dır, Rahîm'dir. 
4- Din gününün mâlikidir. 
5- Yalnız Sana ibâdet ederiz ve yalnız senden yar dım dileriz. 
 Bizi dosdoğru yola ilet. 
7- Nimete erdirdik lerinin yoluna, Gazaba uğrayanların ve dalâlete düşenlerinkine değil. 
Fatiha sûresi, Mekkî (Mekke'de nazil olmuş) bir sûredir. 

İbn Ab -bâs, Katâde ve Ebu'l - Âliye böyle zikrederler. Medine'de indiği de söylenir. Bunu Ebu Hüreyre, Mücâhid, Ata İbn Yessâr ve Zührî nakle - derler. İki kerre nazil olduğunu, birinin Medîne dönemine, diğerinin Mekke dönemine rastladığını söyleyenler de vardır. Birinci görüş daha doğrudur. Çünkü Allah Teâlâ « Sana Seba' el-Mesânî'yi verdik» bu yurmuştur. 


Şüphesiz ki en iyisini Allah bilir. Bu sûrenin yedi âyet olduğunda ihtilâf yoktur. (Amr İbn Übeyd sekiz, Hüseyin el - Ca'fî ise altı âyettir der. Her iki kavil de şâz'dır). 

Ancak besmelenin başlı başına bir âyet olup olmadığı tartışmalıdır. Kûfe'li Kurrâ'nın tümü ile sahabe ve tabiînden bir topluluğun görüşü böyledir. Daha sonra gelen bilginlerden de bir grup bu görüşe katılmıştır. 

Âyetin bir kısmıdır veya başlangıçta âyet değildir diyen ler ise Medîne'li Kurra'd ır. Yeri gelince belirtileceği gibi bu konuda fakîhler üç ayrı görüşe sahiptirler. Müfessirler dediler ki; bu sûrenin kelimeleri yirmibeştir, harfleri ise yüz onüçtür. 

İmam Buhârî, Tefsir kitabının  başında der ki (Fatiha sûresine) «Ümmü'l - Kitâb = kitabın anası» adı verilmiştir; çünkü Mushafların yazılışına onunla başlanır ve namazda Kur'an okumaya Fatiha ile başlanır. 

Denildi ki, bu adın verilmesinin sebebi; Kur'an'ın bütün muhtevasının bu sûredeki mânâya râci' olmasındandır. 


İbn Cerîr der ki: Araplar her işin bütününe veya başlangıcına — ardından gelen bölümler varsa bu hepsinin önderi veya anası hükmünde olduğu için ona «ana» adını verirler. 

Nitekim beyni kaplayan «leriye başın anası adı verilir. Askerlerin altında toplandıkları sancağa da ana adı verilir. 

Bu konuda şâir Zürrimme'den de bir şâhid ge -tirilir. İbn Cerîr der ki: Mekke'ye «Ümmü'l - Kura = kasabaların anası» adının verilmesi hepsinin önümle yer almasındandır. Diğerleri ondan sonra gelmektedir. Çünkü yeryüzü onun altında yuvarlanmıştır, de nilir. 

Bu sûreye Fatiha adı da verilir, çünkü Kur'an okunmaya onunla başlanır. Sahâbe -i Güzîn Mushaf- ı Şerifi yazmaya onunla başlamışlardır. «Seb'al - Mesânî» adı verilmesi de doğrudur. 

Çünkü namaz da iki kerre tekrarlanır ve her rek'âtta okunur. Kaldı k i, Mesânî ke limesinin daha başka anlamları da vardır ki biz yeri gelince İnşâallah onlardan bahsedeceğiz. 

İmâm Ahmed der ki; bize Yezîd İbn Hârûn... Ebu Hüreyre'den nakletti ki Rasûlullah (s.a.) Kur'an'ın anası hakkında şöyle buyurmuştur : «Fatiha Kur'an'ın anasıdır, o iki kerre tekrarlanan yedidir ve ö yüce Kur'an'ın kendisidir.» imâm Ahmed ayrıca bu hadisi İsmail ibn Ömer ibn Ebu Zi'b'den rivayet eder. 

Ebu Ca'fer Muhammed İbn Cerîr el -Taberî der ki; bana Yûnus... Ebu Hüreyre (r.a.)'dan nakletti ki, Rasû lullah (s.a.) şöyle buyurmuştur: «O (Fatiha) Kur'an'ın anasıdır. O kitabın fâtiha'sıdır ve iki kerre tekrarlanan yedidir...» Hafız Ebu Bekr Ahmed İbn Mûsâ İbn Merdûveyh tefsirinde der ki, Ahmed İbn Muhammed İbn Ziyâd... Ebu Hüreyre (r.a.)'den nakletti ki, Rasûlullah (s.a.) şöyle buyurmuştur: 

«Elhamdülillahi Rab -bi'l - Âlemîn, yedi âyettir. Bunlardan birisi Bismillâhirrahmânirrahîm ’ dir. O iki kerre tekrarlanan yedi ve yüce Kur'an'dır. O kitabın anası ve fâtiha'sıdır.» Darekutnî de aynı şekilde bu hadîsi Ebu Hüreyre'den merfû olarak rivayet eder ve râvîlerinin hepsinin de sika olduğunu söyler. 

Beyhakî de Hz. Ali, İbn Abbâs ve Ebu Hüreyre'den rivayet eder ki, onlar «Seb'al - mesânî» iki kerre tekrarlanan yedi tabirini fatiha olarak tefsir etmişler ve Besmelenin de bunun yedincisi olduğunu belirtmişlerdir. Besmeleden bahsedince bu konunun devamı gelecektir. 

Fatiha Sûresinin Önemi: İmâm Ahmed İbn Hanbel (r.a.) «Müsned» adlı eserinde der ki; Yahya İbn Saîd... Ebu Said İbn el -Muallâ'dan nakleder ki o şöyle demiş : Ben namaz kılıyordum, Resûlullah (s.a.) beni çağırdı, ben namazımı kıldım sonra Resûlullaha icabet ettim. 

Yanına geldiğimde buyurdu ki: «Bana gelmekten seni alıkoyan nedir?» «Ey Allah'ın Rasûlü ben namaz kılıyordum,» dedim. 

Buyurdu ki; Allah Teâlâ : «Ey iman edenler, sizi hayat verecek şeylere çağırdığı zaman; Allah'a ve Rasûlüne icabet edin. Hem bilin ki, Allah şüphesiz kişi ile kalbi arasına girer. Ve muhakkak ona dönüp toplanacaksınız.» (En - fâl, 24) buyurmadı mı? 1 Ebu’l- Fida İsmail İbn Kesir, Hadislerle Kur’an - ı Kerim Tefsiri, Çağrı Yayınları: 2/15 -17.

Sonra devam etti; «Ben sana Mesc id'den çıkmazdan önce Kur'an'ın en büyük sûresini öğreteceğim» dedi ve elim den tuttu. Mescidden çıkmak isteyince dedim ki; ey Allah'ın Rasûlü, «Mescidden çıkmazdan önce Kur'an'ın en büyük sûresini öğreteceğim buyurmuştunuz» dedim. 

O, «evet Elhamdülillahi Rabbi'l - Âlemîn,» İşte o, iki kerre tekrarlanan yedi ve bana verilen yüce Kur'an'm kendisidir» buyurdu. Bu hadîsi Buhârî de rivayet eder. 

Ebu Dâvûd, Neseî ve İbn Mâce de Şu'be kanalıyla muhtelif yollardan rivayet ederler. Vâkidî ise Muhammed İbn Muâz el- Ensârî yoluyla Übeyy İbn Kâ'b'dan nakleder. 

İmam Mâlik îbn Enes'in «el - Muvatta» adlı eserinde, dikkat edilmesi gereken bir husus yer alır: Mâlik'in, A'lâ İbn Abdurrahman İbn Ya'kûb'tan rivayetine göre; İbn Âmir'in kölesi Ebu Saîd onlara şu bilgiyi aktarmış: Rasûlullah (s.a.) Übeyy İbn Kâ'b'ı namaz kılarken çağırmıştı, o namazını bitirince Peygamberin yanma vardı. 

(Râvî der ki) Rasûlullah (s.a.) elini elimin içine koydu, mescidin kapısından çıkmak istiyordu ve şöyle buyurdu : «İsterim ki mescidin ka pısından çıkmadan önce Tevrat'ta, İncil'de, Kur'an'da benzeri nazil olmamış bir sûreyi öğrenesin.» Übeyy İbn Kâ'b (r.a.). diyor ki: Ben ya - raş yavaş yürümeye başladım. 

Onu bekliyordum, sonra dedim ki: Ey Allah'ın Rasûlü, bana vadettiğin sûre hangisidir? Buyurd u ki: «Na- saaaa başladığın zaman ne okuyorsun?» Ben de Elhamdülillahi Rabbi'lÂlemîn» sonuna kadar okudum. Rasûlullah (s.a.) buyurdu ki: «İşte o bu sûredir, o, iki kerre tekrarlanan yedi ve bana verilen yüce Kur'an'- ın kendisidir.» 

Burada nakledilen Ebu Saî d, İbn el - Muallâ değildir. Ancak İbn el -Esîr «Cami el- Usul» adlı eserinde böyle sanmıştır. Ondan sonra gelenler de bu zanna tâbi olmuşlardır. Zira Ebu Saîd tbn el Muâllâ En -sâr'dan bir sahabedir. Buradaki Ebu Saîd ise Huzâa kabilesinden bir tâbiîndir. O h adîs sahîh ve muttasıldır. Bu hadîs ise eğer bu Ebu Saîd. Übeyy İbn Kâ'b'tan onu işitmemişse münkatı'dır. 

Şayet ondan işit -misse — Müslim'in şartına göre— yine münkatı'dır. Doğrusunu Allah bilir. Kaldı ki, Übeyy İbn Kâ'b'tan başka bir şekilde rivayet edilmiş tir. Nitekim İmâm Ahmed der ki, bize Affân... Ebu Hüreyre (r.a.) den rivayet etti ve dedi ki; Rasûlullah Übeyy İbn Kâ'b'ın yanına gitti, o namaz kılıyordu. Ey Übeyy, dedi fakat o, Rasûlullah'a icabet et medi. Sonra ey Übeyy dedi, Übeyy yavaş davrandı. 

Sonra Rasûlullah (s.a.)'in yanına vardı ve dedi ki: «Allah'ın selâmı üzerine olsun ey Allah'ın Rasûlü.» Allah'ın Rasûlü de : «Şana da Allah'ın selâmı olsun ey Übeyy, ben seni çağırdığım zaman gelmen gerekmez miydi? Seni bundan alıkoyan nedir?» Übeyy dedi ki: Ey Allah'ın Rasûlü namazda idim. 

Hz. Peygamber dedi ki: «Allah Teâlâ'nın vahyettiği âyette şöyle buyurulduğunu görmedin mi?» «Ey iman edenler, sizi hayat verecek şeylere çağırdığı zaman; Allah'a ve Rasûlüne icabet edin. 

Hem bilin ki, Allah şüphesiz kişi ile kalbi arasına girer. Ve muhakak ona dönüp toplanacaksınız.» (EnfâU 241. Evet ey Allah'ın Rasûlü dedi, bir daha tekrarlamam diye ekledi. Rasûlullah buyurdu ki: «Sana ne Tevrat'ta, ne İncil'de, ne Zebur'da ve ne de Kur'an'da benzeri olmayan bir sûreyi öğretmemi ister mi sin? Ben evet ya Rasûlullah dedim. Rasûlullah (s.a.) buyurdu ki: «Umarım ki sen onu öğreninceye kadar ben bu kapıdan dışarı çıkmayayım. Sonra Rasûlullah (s.a.) elimi eline aldı, benimle konuşuyordu, söz bitmeden önce kapıdan dışarı çıkmasından korkarak yavaş davra - myordum. 

Kapıya yaklaştığımızda dedim ki: «Ey Allah'ın Rasûlü bana vaad ettiğin sûre hangisiydi?» Buyurdu ki: «Namazda ne okursun?» (Übeyy İbn Kâ'b) diyor ki, ona Kur'an'ın anasını okudum, O da buyurdu ki nefsim yed-i Kudretinde olan Allah'a yemîn ederim ki, Al lah ne Tevrat'ta, ne İncil'de, ne Zebur'da ye ne de Kur'an'da onun gibisini indirmemiştir, o iki kerre tekrarlanan yedidir.» Tirmizî, Kuteybe yoluyla Ebu Hüreyre (r.a.)'den bu hadîsi naklettikten sonra ilâve olarak, «O, iki kerre tekrarlanan yedi ve bana verilen Yüce Kur'andır buyurmuştur» der, sonra da bu hadîsin sahîh ve hasen olduğunu belirtir. Aynı konuda Enes İbn Mâlik'ten de bir rivayet nakledilir. 

Abdullah İbn İmâm Ahmed, İsmail'den... O da Ebu Hüreyre'den, o da Übe yy İbn Kâ'b'tan bu hadîsi benzer şekilde veya yaklaşık olarak uzun uzadıya rivayet eder. Tirmizî ve Neseî ikisi de Ebu Ammâr yoluyla... Ebu Hüreyre ve Übeyy İbn Kâ'b'tan Rasûlullah (s.a.)'m şöyle buyurduğunu naklederler : «Allah ne Tevrat'ta, ne İncil'de Kur'an'ın anasına benzer bir (sûre) indirdi, o iki kerre tekrarlanan yedidir. 

O benimle kulum ara sında iki parçaya bölünmüştür.» Neseî'nin ifâdesi budur. Tirmizî de bu hadîs, hasen ve garîbtir der. İmâm Ahmed der ki; bize Muhammed... Câbir'den rivayet eder ki o şöyle demiş : Rasûlullah (s.a.)'in yanına vardığımda su - taşıyordu. Allah'ın selâmı üzerine olsun dedim. O, bana karşılık vermedi. (Câbir diyor ki:) Allah'ın selâmı üzerine olsun dedim yine bana karşılık vermedi. 

(Câbir diyor ki:) Allah'ın selâmı ü zerine olsun ey Al lah'ın Rasûlü dedim o bana karşılık vermedi. (Câbir diyor ki:) Rasûlullah (s.a.) yürümeye başladı, ben arkasında idim, nihayet o bineğinin olduğu yere vardı. 

Ben de mescide girdim ve üzüntülü olarak otur dum. Rasûlullah (s.a.) yanıma geldi, temizlenmişti senin de üzerine Allah'ın selamı rahmeti ve bereketi olsun dedi, senin de üzerine Al lah'ın selâmı, rahmeti ve bereketi olsun, senin de üzerine Allah'ın selâmı rahmeti ve bereketi olsun dedi. 

Sonra buyurdu : Ey Câbir'in oğlu Abdullah, sana Kur'an'daki sûrelerin en hayırlısını haber vereyim mi? Evet ya Rasûlullah dedim. 

Elhamdülillâhi Rabbi'l Âlemîn'i sonuna kadar oku, buyurdu. Bu isnâd sağlamdır. Bu isnâdda sözü edilen İbn Aidi büyük imamlar tarafından hüccet olarak kabul edilir. Abdull ah ibn Câbir ise sahabedir. İbn'el -Cevzî'ni n zikrettiğine göre bu zât, Abdidir. 

Doğrusunu Allah bilir. Denilir ki bu Abdullah İbn Câbir el-Ensar el- Beyazîdir. Hafız İbn Asâkir böyle zikretmiştir. Bu hadîsi ve benzerlerini delil getirerek bazı âyet ve sûr el erin diğer bazılarından üstün olduğu belirtilmiştir. Nitekim İshâk İbn Râheveyh Ebu Bekr İbn el -Arabî ve Malik îlerden İbn'el Ğaffar'ın aralarında bulunduğu bilginlerden çoğunun naklettiği budur. 

Diğer bir gruba göre sûrelerin arasında hiç bir üstünlük yokt ur. Hepsi Allah'ın kelamıdır, üstünlük atfetmenin üstün sayılmayanın küçüklüğüne se bep o lması ihtimâli vardır. Kurtubî'nin Eş 'arî'den, Ezu Bekir el- Bâkıllâni’den, Ebu Hakîm İbn Hibbân el Bü stî'den, Ebu Hayyân'dan ve Yahya ibn Yahya'dan naklettikleri bunla rdır. 

İmam Mâlik'ten de böyle rivayet edilmiştir. Buha rî Kur'an'ın faziletleri babında der ki; Muhammed îbn el nr - a... Ebu Saîd el Hudrî'den nakletti ki, o şöyle demiş : Biz bir bir yerde konaklamıştık. Bir genç kız geldi ve dedi ki: «Kabilenin efendis ini yılan soktu (iyiye yorumlamak için yılan sokana selîm deniyordu) erlerimiz de yoktur, aranızda rukye yapan var mıdır? Aramızdan bir erkek kalktı — ki biz onun rukye yaptığını bil mezdik— rukye yaptı ve adam iyileşti, ona otuz koyun emretti, bize de s üt içirdi. 

Dönünce dedik ki; güzel rukye yapar miydin? Yoksa rukye yapmaya mı çalıştın? Dedi ki hayır, ben sadece Ümmü'l - Kitab (fatiha sûresi) ile rukye yaptım. 

Dedik ki hiçbir şey söylemeyin ta ki Rasûlullah'a gidelim ve suâl edelim. Medine'ye geldiğimi zde duru mu Hz. Peygambere anlattık dedi ki, rukye olduğunu nereden bilecek, koyunları taksim edin ve bana da bir pay ayırın.» Ebu Ma'mer der ki; bize Abdü'l Vâris... Ebu Saîd el Hudrî'den böylece rivayet etti. 

Müslim ve Ebu Dâvûd, Hişâm tarikiyle bu hadîsi rivayet ettiler. Müslim'in bazı rivayetlerinde de Ebu Saîd el -Hudrî'nin kendisi o selîmi (yani yılan sokmuşu) rukye yapmıştır. 

(Yılan sokmuşa selîm demelerinin sebebi tefâül idi.) Müslim Sahîh'inde, Neseî sünen'inde, Ebu'l Ahvas Sellâm İbn Selîm İbn Abbâs'tan rivayet eder ki; o şöyle demiş ; Biz Resûlullah (s.a.) ile beraberdik, onun katında Cebrail de vardı. 

O sırada yukardan bir ses işitti. Cebrail gözünü semâya dikti ve dedi ki, bu gökte açılmış öyle bir kapıdır ki hiç bir zaman açılmamıştır. Ve deva m etti; ordan bir delik açıldı, bir melek indi ve Hz. Peygambere gelerek dedi ki: «Sana verilen iki ışıkla müjdelerim ki senden önce hiçbir peygambere onlar verilmemişti. 

(Bunlar) Fatiha sûresi ve Bakara sûresinin sonu dur. Ondan hiç bir harf okunmamıştır ki sana verilmiş olmasın;» Bu, eseî'nin ifadesidir. Müslim'de de buna benzer bir başka hadîs vardır - Müslim der ki; bize İshâk İbn İbrâhîm el -Hanzâlî... Ebu Hüreyre (r.a.)'den nak leder ki Rasûlullah (s.a.) «Her kim ki içinde Kur'an'ın anası okun mayan bi r namaz kılarsa eksiktir, tamamlanmamıştır» demiş ve üç kerre tekrarlamıştır. 

Ebu Hüreyre (r.a.)'ye biz, imamın arkasında du - ruyoruz denildiğinde, o içinden oku dedi. Çünkü ben Rasûlullah (s.a.) dan şöyle dediğini duydum : Allah Azze ve Celle buyurmuş ki n ama zı benim ile kulum arasında ikiye ayırdım kulumun istediği kendinin dir. 

O, “Elhamdulillahi Rabbi’l-alemin” deyince, Allah der ki kulum bana hamdetti. “Er-Rahmani’r-Rahim” deyince, kulum bana sena etti buyurur. “Maliki yevmiddin” deyince, kulum beni öv dü buyurur. (Bir başka se ferinde de kulum bana her işini havale etti buyurur.) “İyyake na’budu ve iyyake nestain” deyince Allah Teâlâ; «bu, benimle kulum arasındadır ve kulumun istediği kendisinindir buyurur. “İhdina’s - Sırata’l - Mustakim. Sıratallezine en ’amte aleyhim. Ğayri’l - Mağdubi aleyhim veleddallin.” deyince, Allah Teâlâ; «bu, kulum için dir ve kulumun istediği kendisinindir.» buyurur. 

Neseî bu hadîsi İshâk İbn Râhûyeh'ten böylece rivayet etmiştir. Aynı şekilde Kuteybe' -nin... Ebu Hüreyre (r.a.)'den r ivayetleri de vardır. Buradaki yarısı benim, yarısı da kulumundur ve kulumun istediği kendinindir, metnini İbn İshâk A'lâ'dan da rivayet etmiştir. 

Müslim de İbn Cüreyc'in A'lâ'dan ve Ebu Saîd'den böyle bir rivayetini nakleder. Keza İbn Ebu Üveys'in A'lâ'den, onun da babasından ve Ebu Saîd'den, onların da Ebu Hüreyre'den bu hadîsi naklettiklerini rivayet eder. Tirmizî ise bu hadîs hasendir der. Ben Ebu Zür'a'ya sorduğumda, gerek A'lâ'nm babasından ve gerekse Ebu Saîd'den nakli sahihtir dedi. 

Bu hadîsi Ab dullah İbn İmâm Anmed de, A'lâ'dan ve Ebu Hüreyre'den uzun uza - dıya nakleder. İbn Cerîr der ki bize Salih İbn Mismâr el - Mervazî... Câbir İbn Ab dullah'tan nakletti ve dedi ki; Rasûlullah (s.a.) şöyle buyururdu : Allah Teâlâ buyurdu ki: Ben namazı kulumla kendi aramda ikiye ayırdım. Onda kulumun kendisi için istediği vardır. 

Kulum “Elhamdulillahi Rabbi’l-alemin” dediğinde, Allah Teâlâ, kulum bana hamdetti der, “Er-Rahmani’r-Rahim” dediğinde, kulum bana sena etti der. Sonra, bu benim, serisi onun der. B u hadîs bu şekliyle garîbtir. Evvelâ, bu hadîste Fatiha için salât (namaz) lafzı kullanılmıştır, maksat kırâettir. 

Nitekim Allah Teâlâ bir âyet -i kerîmede şöyle buyurur: «Namaz kılarken sesini yükseltme, gizli de okuma, ikisi ortasını faul.» (İsrâ, 110)'«Namaz kılarken»'den maksad; namazda okurken de mektir. Bu husus İbn Abbas'tan. nakledilen sahîh bir hadîste tasrîh edilmiştir. Keza bu hadîste de «namazı benimle kulum arasında ikiye ayırdım, yarısı benim, yarısı kulumun ve kulumun istediği kendinin-ür.» buyurulmuştur. 

Sonra bu taksimin tafsilâtı anlatılmış ve Fâti - ba'mn okunuşu zikredilmiştir. Bu da namazda kırâetin yüceliğine de - ület eder. Namazın en büyük rükünlerinden birisi olduğunu gösterir. Çünkü Fâtiha'ya ibâdet ve namaz terimleri ıtlak olunup bunu nla ibâ detin bir bölümü yani kıraet kasdedilmiştir. Tıpkı kırâet lafzı ile na -r- .ai kasdedildiği gibi. Burada maksat sabah namazıdır. 

Nitekim bu İBSUS Buhârî ve Müslim'de sarahaten vârid olmuştur. Allah Teâlâ gece jaeiekleriyle gündüz meleklerini ona şâhid kılar denmiştir. Bütün bcnlar gösteriyor ki namazda kırâet gerekir ve bu hususta ulemânın ic^ifakı vardır. Lâkin ihtilâf ikinci bir husustadır ki bunu aşağıda be - İmeceğiz. Buna göre namazda Fâtiha'dan başka bir şey gerekir mi, joksa. Fatiha veya bir diğer âyet yeterli midir? Bu konuda iki meş - r.ir görüş vardır. 

Ebu Hanîfe'ye ve onun arkadaşlarından kendisine uyanlara göre; Fatiha şart değildir. Kur'an'dan ne okunursa yeterlidir. 
Bu görüşlerine delil olarak şu âyet-i celîleyi gösterirler. 
«Kur'an'dan kolayınıza geleni okuyun.» (Müzzemmil, 20) Ayrıca Buhârî ve Müslim'in sahihlerinde Ebu Hüreyre'den nakledilen hadîste Rasûlullah (s.a.)'ın, «Namaza kalktığın zaman, tekbîr al, sonra kolayına geleni oku» buyurduğunu delil gösterirler ve derler ki; «Rasûlullah

kolay gelenin okunmasını emretmiş, Fâtiha'yı tayin etmemiştir.» Bu da bizim görüşümüzü destekler. İkinci görüş uyarınca namazda Fatiha okumak belirlenmiştir. Fa tiha olmadan namaz tamamlanmaz. 

Seni seviyorum






 

Seni seviyorum diye
Gelişine kadar rötar yapmış hayatımı
Seninle yaşamaya hazırlanırken
Sana uzanan yollarımı kapaman niye?
Biliyorum haykırışlarım boşuna
Şahin pençesinde asılı serçe gibi
Nafile tüm çırpınışlarım
Boşuna sesleniyorum duymayacağını bile, bile
Seni beklemem nafile Gözlerinde zifir siyah bir perde
Alkış tutuyorsun alabildiğine
Şamdandaki mum gibi eriyip bitişime
Sen kulaklarını değil
Yüreğini tıkamışsın sana seslenişime Oysa ben
Tüm yokluğuna inat varlığını yaşatırken içimde
Gül pembesi çizgilerle resmini işliyorum
Karanfil moru gecelere
Şiirleri seninle yüklüyorum kanatırcasına
Dizeleri ağlatıyorum.
Seni işliyorum hecelere Tüm yaşayamadıklarıma inat
Seni yaşamak istememdi ütopyalarım
Tek sana adanmışlığımdı ölümüne
Tek senin doldurduğundu rüyalarım
Şimdi
Bir tutam gücüm kaldı en sona sakladığım
Bilmiyorum
Ansızın çıkıp gelecekmisin aniden
Bir avuç toprak olmadan sonunda
Sen diye kucakladığım. Bir gün
Anlayabilme ihtimalin var ya sevdiğimi
Düşüp gelme umudun var ya yüreğinin peşine
Yüreğin bende emanet biliyorsun
Ve ben
Yüreğin yüreğimde
Yüreğin ellerimde
Çok yakında Çekip gideceğim yok oluşun koynuna
Beni düşürdün ya bu hale Günahı boynuna.

Mustafa Şekerci

İsmi Azam Duası EVLİYÂULLÂH’IN KENDİSİNE ULAŞMAK İÇİN ÖMÜR VE MAL TÜKETTİĞİ 11 İSMİ ŞERİFTEN MÜREKKEP İSM-İ ÂZAM ZİKİRLERİ ve FAZİLETLERİ



Mürekkep İsmi Azam Duası
Evliyaullahın kendisine ulaşamak için ömür ve mal tükettiği
11 ismi-i şeriften Mürekkep İsm-i Azam
Bir hacetin olup yerıne gelmesini istiyorsan
bu ism-i şerifi ;111 defa okuyup Muradını Allah'u Teala dan istediğinde, şüphesiz senin için o hacetini görecektir.
"Allahü hüve Melikün Semiy'un kadirun Kerimun Haliymün Ladıyfün Aliymün Muiynün Saadigun"
*******************************************
En az 11 kere, en fazla da 111 kere tekrar edildiğinde bütün hayırlı maksatların hâsıl olacağı on bir ism-i şerif vardır ki bazı velîler bunları ehlinden öğrenip bizlere nakletmişlerdir. Bu ism-i şerifler de şunlardır :
” Allâhü hüve melikün semîyun kâdirun kerîymün halîymün ledıyfûn alîymün muîînûn sâdikun ”
Şeyh Muhammed Sibâ’i Rahimehullâh’ın beyânı vechile ; İsm-i âzam kabul edilen bu on bir ism-i şerifin birçok hâssası vardır ki, bazıları şunlardır :
1) Gerçek mânada veli olmak ve Allâh-u Teâla ile ünsiyet kurmak isteyen kişi Allâh-u Teâla için on bir gün oruç tutup bu süre zarfında kimseyle konuşmaz ve müddet tamamlanana kadar her namazın ardından yüz on bir (111) kere bu İsm-i Âzam’ı okursa, Allâh-u Teâla ona sır kapılarını açar, mülk ve melekûtü tanıtır, bütün mahlukâtı dilediği sûretle evirip çevireceği şekilde kendisi için müsahhar kılar.
2) Dünyevi bir makam istiyorsan 12 rekat hâcet namazı kıldıktan sonra hulûsi kalp ve düzgün niyetle bu ism-i şerifi 111 kere oku, murâdına nâil olursun.
3) Yüksek mâkâma ulaşmak istersen temiz bir yerde bu ismi şerifi 11 kere oku. İşte o zaman istediğin her meşru şeyi yapabilirsin.
4) Bir hâcetin olup onun yerine gelmesini istiyorsan, bu ismi şerifi 111 kere okuyup murâdını Allâh-u Teâla’dan istediğin takdirde şüphesiz Allâh-u Teâla senin o hâcetini görecektir.
5) Bu ismi şerifi bir taş üzerine okuyup fırtınalı denize atarsan biiznillâh denizin dalgaları sûkunete erişir ve böylece kimse boğulmaz.
6) Bu ismi şerifi 111 kere Arapça harfleriyle yazıp üzerinde taşırsan hiçbir silah sana tesir etmez.
7) Bu ismi şerifi 11 kere okuyup birini çağırırsan davetine icâbet eder.
8) Bu ismi şerifi düşmanlarının yanında okuyan kişi hasmına gâlip gelir ve ondan ancak hayır görür.
9) Bu ismi şerifi bir yöneticinin huzurunda okuyan kişiye karşı o âmirin öfkesi diner, kendisi hakkında hangi tür ceza kesinleşse bile o yönetici tarafından o ceza kaldırılır.
10) Bu ismi şerif bir sancak üzerine okunursa o asker bozguna uğramaz.
11) Her kim bu ismi şerifi yenilecek yahut içilecek bir şey üzerine okuyup onu istediği birine yedirirse o kişi onu gayri ihtiyâri olarak muhabbet besler.
12) Bu ismi şerifi kılıcına yahut yüzüne nakşettiren kişi o nakşı kime gösterirse o kişiler onun etkisinde kalarak ezik duruma düşer, düşman dahi olsa kaçmak mecburiyetinde kalır.
13) Bu ismi şerifi bir kağıda yazıp bir mekânın kapısına yerleştiren kişiye o mekana giren herkes muhabbet besler, özelliklede belli bir şahsın ismini bu isimlerle birlikte yazarsa ona daha ziyâde tesir eder.
14) Bu ismi şerifi herhangi bir niyetle 11 kere okuyan kişi mutlaka o niyetine nâil olur.
15) Zorba bir sultandan korkup ona giderken bu ismi şerifi okuyan kişi şerrinden emin olur.
16) Sâralı yahut başka bir nedenle bayılmış kişinin kulağına bu ismi şerif 11 kere okunursa o kişinin şeytanı ve cini yanar.
17) Her farz namazın ardında bu ismi şerifi 11 kere okumaya evam edene Allâh-u Teâla dünya ve âhirette rızık verir, kadri yücelir, kendisini gören herkes onu sever, ins-ü cinden onu gören herkes hatta zâlim emirler dahi onu sever, o kişi Allâh-u Teâla’nın güvencesinde olur, bütün mahlukât aleyhine toplansa da halkın şerrinden korunduğu için dünyada hiçbir şeyden korkmaz olur.
18) Her kimin ezber gücü zayıf olup bu ismi şerifi harfleri birbirinden ayırarak yazıp pazar gününün altıncı saatinde içerse o kişi ismi âzam-ı bulup okumaya ve bütün duyduklarını ezberlemeye muvaffak olur.
NOT : Bu yazı misk ve safrandan yapılma mürekkeple yazılır. Pazar gününün altıncı saati ise imsaktan sonraki saat birinci saat kabul edilerek tesbit edilir.
19) Bir murâdı olup onun âkibetine vâkıf olmak isteyen bir kişi bu ismi şerifi bir kağıda yazıp o kağıdı bir mumla kaplasın ve o mumu herhangi bir derinin içerisine koyarak o deriyi bir suyun içerisine bıraksın, o suyuda başına yakın bir yere koyarak bu ismi şerifleri uyuyana kadar tekrarlasın, böyle yapan kişi kaybolan yahut çalınan şeyin nerede olduğu dâhil öğrenmek istediği şeyin âkibetini hayır yahut şer olarak rüyâsında görür.
20) Her kim bu ismi şerifi yazıp bal yada şekerle içmeye devam ederse ebedi hasta olmaz ve biiznillâh bedeninden bütün hastalıklar çıkar.
NOT : Bu yazı misk ve safrandan yapılma mürekkeple yazılıp sonra zemzem veya yağmur suyu yahut temiz bir suyla bozularak içilir.
21) Her kim ayın karanlık olduğu bir gecenin 8. Saatinde 8 rekat namaz kılıp her rekatta Fâtiha Süresi’nden sonra ;
” ( Rasûlüm ! ) İşte sana ! Kendileri ( nin halkları müşrik ve ) zâlim olan memleketleri yakaladığı zaman, Rabbinin yakalayışı böylece ( pek çetin ) dir. Gerçekten de O’nun yakalaması çok acı vericidir, pek şiddetlidir ( ki, ona çarpılanın kurtuluşu asla beklenemez )”Hûd süresi : 112 âyeti kerimesini okursa ve namazı bitirdikten sonra bu ismi âzam-ı 111 kere okuduktan sonra :
” Yâ Şedîd ! Falancadan hakkımı al ” derse o zâlim kişi o anda helake uğratılır.
NOT : Ayın karanlık olduğu geceler gökteki ayın ışığın belirgin olmadığı ilk ve son gecelerdir. Gecenin 8. Saati güneş battıktan sonraki ilk saat gecenin 1. Saati kabul edilerek tesbit edilir. Zâlimden intikam almak ihtiyâcı hisseden kişi karanlık geceleri beklemeden de bu ameli işleyebilir. Biiznillâh tesirini görecektir.
22) Zorba ve kibirli bir kişinin zulmüne uğrayan mü’min cuma gecesini bekleyip bu ismi şerifi 111 kere okuduktan sonra :
“Ey zâlimleri zelil kılan Zât ! Falancayı bana karşı zelil eyle ve ismi Âzam hakkı için onu pişmanlığa ve üzüntüye sevk eyle ki o ismi Âzamın da Allâh, Hû, Melik’ün, Semîun, Kâdir’ün, Kerim’ün, Halim’ün, Latîf’ün, Alîm’ün, Muîn’ün, Sâdık’un ismi şerifleridir” derse, Allâh-u Teâla uykusunda sıkıntısı hususunda kendisine yardım edecek birisini gönderir.
23) Zorba birini bulunduğu şehirden çıkarmak istiyorsan onun bulunduğu mahallin toprağından bir avuç alarak bu ismi şerifi o toprak üzerine 11 kere okuduktan sonra :
”Ey Allâh ! Falancayı bu mekandan çıkart” dersen 11 gün tamamlanmadan önce o kişi oradan kovulur.
24) Düşmanından intikam almak isteyen kişi bu ismi şerifi her akşam namazından sonra 11 gün 11 kere okuduktan sonra her seferinde : ” Falanca bana zulmetti. Ey Müntakim ! Ondan intikamımı al” diye dua ederse, o zalim kişi helâk olur. Hastalanması niyetiyle okunursa o kişi biiznillâh hasta olur. Darlığa düşmesi niyetiyle okunursa feza genişliği ona dar gelir.
25) Her kim bu ismi şerifi düşmanının adıyla beraber yazdıktan sonra :
” Lâ yekâdûne yefgahûne kavlâ. Sümme amû ve sammû. İn-neşe’ nünezzil aleyhim minessemâ-i âyeten fezallet eğnâguhüm lehâ hâdı-în. Ve le-gad nağlemü enneke yedııgu sadruke. ”
Âyeti kerimelerini yazar ve o kağıdı düşmanının adını telaffuz ederek yani ” Felanın adıyla ” demek suretiyle ziyâretçisi olmayan bir mezara gömerse, o düşman o şehirde duramayacak derecede darlık çeker.
26) Bu ismi Âzam 11 kere yazılıp bir su ile bozulup o su düşmanın adıyl bir kelbe içirilirse o düşman delirir.
27) Düşmanın ayaklarının altından toprak alınıp ismi şerif onun üzerine 11 kere okunup o toprak rüzgarla saçılırsa düşman o beldeden bir daha dönmemek üzere ayrılır. O toprak ziyaretçisi olmayan bir mezara gömülürse düşman helak olur, karınca yuvasına gömülürse iyileşmeyecek hastalığa tutulur.
MÜHİM NOT ;
ANCAK BUNLARI YAPARKEN ALLÂH-U TEÂLA’DAN KORKMAK VE BU SIRRI KORUMAK LÂZIMDIR.
ZİRA BÖYLE TEHLİKELİ İŞLER RASTGELE DÜŞMANLAR İÇİN NEFSÂNİ GAYRİ MEŞRU SEBEPLERLE KULLANILIRSA BÜYÜK GÜNAH OLUR. 
SADECE İSLÂM’A ZARAR VEREN VE MÜSLÜMANLARA ZULMEDEN ŞERLİLER İÇİN İSTİMÂL EDİLEBİLİR. 
HER KİM BU SIRRI FÂSIK BİRİNE ÖGRETİR DE O DA BUNUNLA FENÂLIK YAPARSA O KİŞİ HER KÖTÜLÜK YAPTIĞINDA ONA BUNU ÖĞRETENE BÜYÜK GÜNAH YAZILIR.
BURADA EN ÖNEMLİ OLAN YAPILAN İŞLEM HELAL OLAN KONULARDA YAPILIR,PEKİ HELAL NEDİR?
HELALIDA HARAMIDA ANCAK ALLAH VE RASÜLÜ BELİRLER,ÖYLEYSE!,YAPACAĞIN İŞLEM HELALMİ HARAMMI BİLEN BİR SAĞLAM EHLİ SÜNNET BİR TAKVA OLAN HOCA EFENDİYE GİT VE SOR HELAL OLAN BİR İŞLEM YAPIYORSAN NE ALA SANA KALMIŞ!YOK HARAMSA SAKIN,SAKIN HA UZAK DUR,YAPTIĞIN SANA DÖNERKİ,BAŞINA BELA OLUR,PERİŞAN OLURSUN.
28) Her kim bu ismi artan bir kefenin dört parçasına yazıp bulunduğu yerin dört köşesine gömerse ne hırsız nede düşman o mekandan bir şey alamaz.
29) Biz bu ismin sırrında Allâh’u Teâla’nın neler sakladığını açıklamak isteseydik vakitlerimiz yetmez ve ciltler almazdı lakin akıllı kişiye bir işaret yapıldığı zaman söylenmesinden daha ziyâde manâlar anlar.
30) Her kim dünya ve âhiret işlerinden bir şey dilerde bu ismi âzamı o dilediği şeyin adını söyleyerek 111 kere zikrederse o iş 24 saat içerisinde meydana gelir. Kimse bu ismi şerifteki acayip tasarruflara şaşırmasın ! Zira bu geçmiş büyüklerin bilip tatbik ettiği ve kendisiyle acayip işler yaptığı İsm-i Âzam’dır. Havas ilmiyle uğraşanlar Musa Aleyhisselâmın annesinin isminde bile nice hünerler sayarlarken Musâ Aleyhisselâm’ın annesinin Rabbi’nin adının faydaları nasıl sayılabilir ?! 
Muhammed es-Sibâ’i, es-Sirru’l-mükettem fî ismillâhi’l Âzam, sh : 48/52

Serhul-Akaid



Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...