07 Nisan 2016

Herşey O’nun Emri İle Olur ve Ölür:



Herşey O’nun Emri İle Olur ve Ölür:

Bitkilerde yarattığı berekete bir bak! Toprağa yüzlerce buğday tanesi atıyorsunuz, topraktan binlerce alıyorsunuz. Öğüttüğünüz zaman un oluyor. Unlar yoğurulduğu ve pişirildiği zaman ekmek oluyor. O buğdayda ne var ki, sana gıda veriyor? Alçı veya çiriş aynı una benziyor, fakat yutsan mideni dondurur. Birine başka hassa vermiş, diğerine başka hassa vermiş. Yani hepsinde O’nun“Ol!” emri var.
“‘Ol!’ dediği gün her şey oluverir.” (En’am: 73)
Onlara öyle “Ol!” buyurmuş, öyle oluyorlar.
Bazi bitkilerden fevkalâde ilaç oluyor. Her bitkiye nasil bir hassa koydugunu yalniz O bilir.
Agaçtan bir portakal aliyorsun. Tadlanmiş, kokulanmiş, pişirilmiş, paketlenmiş, paket içinde paketlere sarilmiş. Vitaminleri ayri, vücuda verdigi faydalari ayri, şifâlari ayri ayri.
Küçücük bir findigin özü var, o özde besleyici protein var. Dişinda zar var, kabuk var. En dişinda tekrar bir kabugu daha var.
Agaç mi yapti bunlari? Hayir! Agacin hükmü yok. Allah-u Teâlâ agaca tepsilik vazifesi yaptiriyor. Hüküm O’nundur. O ağaç o suyu alamaz, o tadı, o lezzeti, o kokuyu, o rengi veremez. Çünkü kendisinde o hassalardan hiçbirisi yok. Meyve o tadı, o kokuyu, o diziyi, o güzelliği “Ol!” emrinden aldı. Hepsi O’nun ihsanı, O’nun ikramı. O görünmüyor da ağaç görünüyor. Vereni, ağaca tepsilik vazifesi yaptıranı kimse görmüyor.
“Yeryüzünde rengârenk şeyleri de sizin için yaratmiştir. Bunda da ögüt alan bir topluluk için ibret vardir.” (Nahl: 13)
Gökten inen aynı suyu aldıkları, aynı güneşten faydalandıkları halde, binlerce bitki türünün renkleri, çiçekleri, şekilleri, tadları ve kokuları hep ayrı ayrıdır.
En güzel şekilde nasıl şekillendirdi, ne güzel takdir ve tasvir buyurdu!
Her şey O’nun emri ile olur. Görünen de görünmeyen de bütün her şey böyledir. Neye ve kime hangi hassayi koymuşsa, onda o mevcuttur. Bu hassalarin hiçbirinden haberimiz yok.
Hazret-i Allah’ı bilmeyen, tanımak istemeyenler hakkında ise Allah-u Teâlâ buyurur ki:

"İnsanlardan kimi de, Allah'a bir yar kenarındaymış gibi kulluk eder." (Hacc: 11)

Yarattığı Herşey O’nunla Kâimdir:



Yarattığı Herşey O’nunla Kâimdir:

Herşeye hâkim olan, bütün varliklari ayakta tutan, herşeye belirli bir zamana kadar ayakta durmasi için sebepler ihsan buyuran O’dur. Herşey Hakk ile kâimdir.
Âyet-i kerime’sinde buyurur ki:
“Allah o Allah’tır ki, kendisinden başka hiçbir ilâh yoktur. O Hayy ve Kayyum’dur.” (Bakara: 255)
Yaratılanları “Ol!” emriyle yarattı, herşey O’nun varlığı ile kâimdir. Her görünen şey maskedir, insan da böyledir, kâinat da böyledir.
İnsan, Allah-u Teâlâ’nın yarattığı ve donattığı bütün âlemlerin “Lâ”dan ibaret olduğunu görmedikçe hiçbir zaman “İlâhe” yani Allah-u Teâlâ’yı göremez ve lâyık-ı veçhile bilemez. Bilgileri zandan ibarettir. Bu böyledir.
Yaratılmış hiçbir şey Allah değildir. Herşey Hazret-i Allah’a perdedir, içinde O var. O herşeyden herşeye yakin. Herşey O degil, fakat hiçbir şey de O’ndan ayrı değil.
Yani O yarattı. Yarattığı herşey O’nun varlığı ile kaim. Amma sen de oradasın, sen de Hazret-i Allah ile kaimsin, bir zerre de Hazret-i Allah ile kaimdir. Bir kainat da Hazret-i Allah ile kaimdir.
Bütün insanlar bir araya gelseler, ilimlerini fenlerini ortaya koysalar bir tek incir çekirdeğini, bir buğday tanesini yapabilirler mi? Veyahut bir sivrisineği, bir tek kılı yoktan var edip onlara can verebilirler mi? Bir tek yaprak karşısında bütün kâinat acze düşüyor. Şu halde yaratıcı yalnız Hazret-i Allah’tır. O Hayy’dır, Kayyum’dur, her yarattığı O’nunla kaimdir.
Âyet-i kerime’sinde:
“Biz bir şeyin olmasini diledigimiz zaman, sözümüz ona ancak ‘Ol!’ dememizden ibarettir. O da derhal oluverir.” buyuruyor. (Nahl: 40)
Allah-u Teâlâ’nın iradesinin sonsuz olduğunu gösteren bu ilâhî beyan, bir şeyi yokluk âleminden varlık âlemine çıkarmayı ve bunun süratini gösteren bir temsildir. Yoksa burada kendisine emir verilen bir şey yoktur. Her şey O dilediği an meydana geliverir.
O; bir şey için sadece bir tek emir verir, bu emrin tekrarına ihtiyaç yoktur. “Ol!” dediği şey kaçınılmaz olarak varolur.
O Allah ki yarattığı her şeyde bir hassa koymuştur. Hassa demek, emrinin özü demektir. Toprakta, havada, suda... Her şeyde o hassa mevcuttur.
Âlemleri yaratan Hazret-i Allah’tır. İlâhî nizamını kurmuş, her yarattığına; güneşe, aya, gündüze, geceye, dağlara, denizlere, hülâsa bütün âlemlere bir nizam vermiştir.
Farz-ı muhal ki bir meyve olgunlaşabilmesi için toprağa, suya, havaya ve güneşe muhtaçtır.
Toprağı O yarattı, suyu O yarattı. Her şeyi topraktan ve sudan yarattı. Amma toprak da O’na muhtaç, su da O’na muhtaç.
Bir meyve tekâmül edebilmesi için havaya ve güneşe muhtaçtir. Hava da O’nun emrinde, güneş de O’nun emrinde.
Her şey O’na muhtaç olduğu gibi, güneş de O’na muhtaç. Her şey O’nun yed-i kudretinde ve O’nun emrindedir.
Hülâsa olarak; cemâdatı, nebâtatı, hayvanatı, insanları, melekleri hep O yaratıyor, hepsi de O’na muhtaç. O yaratıyor, O tekâmül ettiriyor, O öldürüyor... Hep O...
Allah-u Teâlâ İhlâs sûre-i şerif’inde buyurur ki:
“De ki: O Allah bir tektir. Allah Samed’dir (Her şey O’na muhtaç, O ise hiçbir şeye muhtaç degildir).” (İhlâs: 1-2)
Bir meyveyi düşünün. Bütün insanlar, cinler bir araya gelseler; bir elma, bir nar, bir portakal, veyahut bir buğday, bir arpa tanesi yaratabilirler mi? Hayır! İşte Hazret-i Allah budur.
Hadi sen de bir tanesini yap! Fakat yapamazsın! Çünkü insan âcizdir, mahlûktur. Bakınız daha bir tek meyvenin karşısında kâinat acze düşüyor. Bir tek arpanın karşısında kâinat bakar, fakat kör bakar. Yaratıcısını onda görmez.
Mevye dalına güvenir, dal ise ağacına, ağaç ise köküne, kök ise toprağa güvenir. Meyve olması için de ayrıca suya, havaya, güneşe, aya... ihtiyaç vardır. Dalı kessen meyve yok olur, kökünü çıkarsan ağaç yok olur.

Aslında her şey Hakk’a muhtaçtır.

İKİNCİ BİN YILINDA İSLÂM DİNİ’NİN ÜÇ YIKICISI VE ÜÇ YAPICISI



“O, kullarının işlediklerini ve işleyeceklerini bilir.
O’nun dilediğinden başka, insanlar O’nun ilminden hiçbir şeyi kavrayamazlar.”
(Bakara: 255)
İKİNCİ BİN YILINDA İSLÂM DİNİ’NİN
ÜÇ YIKICISI VE ÜÇ YAPICISI

İkinci bin yıl olan ahir zamanda üç yıkıcıyı Hazret-i Ömer -radiyallahu anh- Efendimiz şöyle haber veriyorlar:
“İslâm’ı yıkacak olan şeyler, ilmin ortadan kalkması, münafıkların Kur’an üzerinde cedelleşmeleri ve saptirici imamlarin hükümleridir.” (Darimi-Sünen, Katade: 22)
İkinci bin yıl olan ahir zamanda üç yapıcı ise “Hâtem-i Veli”, “Hazret-i Mehdi”ve “Hazret-i İsa Aleyhisselâm”dır.

Herşeyin Yaratıcısı Yalnız

Hazret-i Allah’tır:


“Elhamdülillâhi rabbil âlemin = Hamd, âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.” (Fâtiha: 1)
Bütün âlemleri yaratan, terbiye eden, herşeye şekil veren Hazret-i Allah’tır.
Âlemlerin Rabbi olan Allah-u Teâlâ’yı tanımak, mükevvenâtı da O’nun donattığını bilmek insanın en başta gelen vazifesidir.
Nitekim Âyet-i kerime’sinde:
“Ben insanları ve cinleri ancak (beni bilsinler) bana ibadet etsinler diye yarattım.” buyuruyor. (Zâriyat: 56)
Evvelâ Yaratan’ı bil de ondan sonra ibadet et. Bilinmeyen Allah’a ibadet suretî olur.
Cin ve insan cinsinin yaratılmasının hikmeti, Allah-u Teâlâ’yı tanıyıp O’na ibadet ve kulluk etmek, emir ve yasaklarından mükellef tutulan şeyleri eksiksiz yerine getirmektir.
Aslında insanlar böyle bir marifete müsait olarak yaratılmışlardır. Böyle bir istidada başlangıçta sahip olmasalardı, zaten mükellef bulunmazlardı.
Beşeriyeti yeryüzüne yerleştiren, insanoğluna imkân ve iktidar veren, yaşamalarına elverişli olacak şekilde birçok hususiyetler bahşeden Allah-u Teâlâ’dır.
Yeryüzünün menfaatlerini insanlar için mubah kılmış, dağları ve denizleri ile, havası ve suyu ile, hayvanı, bitkisi ve meyvesi ile, yeraltı ve yerüstü kaynakları ile herşeyi onların emrine vermiş, insanları yeryüzünün yaratıklarının efendisi yapmıştır. Yeryüzünde ticarette bulunmak üzere sebepler, kazançlar ve sarılacakları çeşitli vesilelerle geçimlikler halketmiştir.
Âyet-i kerime’de:
“Yeryüzüne dağılın ve Allah’ın fazlından nasibinizi arayın.” buyurmuştur. (Cumâ: 10)
Çünkü rizik O’nun elindedir. Çalışanın çalışmasını zâyi etmez, isteyenin ümidini boş çıkarmaz.
Yemek, içmek ve ticaret yapmak gibi hususlarda yeryüzünde birçok nimetler ve maişetler halketmiştir.
Diğer bir Âyet-i kerime’sinde şöyle buyurmaktadir:
“Size yeryüzünü boyun eğdiren O’dur. Öyleyse yeryüzünde dolaşin. O’nun verdiği rızıktan yiyin.” (Mülk: 15)
İnsanların rızıklarını elde etmeleri için gerek duyacakları herşeyi yeryüzünde var etmiştir.
“Allah herşeyin yaraticisidir.” (Zümer: 62)
Herşeye ihtimamla bir şekil ve hususiyet verir, düzenler ve en güzel bir biçimde terkip eder. Yarattigi şeylerde güzelliginin kemâlini gösterir.
Bir şeyi yaratmak istediginde, onu düşünüp tasarlamaya, zamana, mekâna ve numuneye muhtaç degildir. Kâinati ve içindeki herşeyi misilsiz, benzersiz yaratmiştir. Herşeyin en güzelini, en güzel hikmetlerle yaratan O’dur.
“İyi bilin ki yaratmak da emretmek de O’na mahsustur. Âlemlerin Rabbi olan Allah’ın şânı ne yücedir!” (A’raf: 54)
İnsanların yaptığı sadece O’nun verdiği akıl sayesinde yaratılanların sırlarını keşfetmekten ibarettir.

Bir mahlûk ancak O’nun izniyle, kendisine verdiği akıl ve ilimle, kendisine verdiği nimetlerle bir şey yapabilir. Fakat verdiği nimetlerden onun aklını, gözünü, kulağını ve elini çektiği zaman o kul hiçbir şey yapamaz.

Fakirlik hastalıklar zaruret musibet için duâ



Fakirlik hastalıklar zaruret musibet için duâ

Resulullah asm’den şiddet ve belalar zamanında okunması için ümmete hediye edilen aşağıdaki ayeti kerimeleri her gün kırk bir (41) defa okumayı âdet haline getiren kimse Allah’ın izniyle kısa zamanda içinde bulunduğu sıkıntı ve belalardan kurtulur. Ummadığı yerlerden nimet ve rızık gelir, bolluğa kavuşur. Geçmeyen hastalığı var ise geçer şifa bulur. Mazlum olarak hapis edilmiş ise beraat eder, işsiz ise iş bulur, bekar ise evlenir, borçlu ise borcundan kurtulur.
Fakirlik Hastalık Musibetler için Dua
Bismillahirrahmanirrahim* 
Ve beşşiril mü’mininellezine izâ esâbethüm müsıybetün kâlû innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn* Ülâike aleyhim salevâtün min rabbihim ve rahmetün ve ülâike hümül muhtedûn* Ellezine kâle lehümün nâsü innen nâse kad cemeû leküm fahşevhüm fe zâdehüm imânen ve kâlü hasbünallâhü ve nı’mel vekil* Fenkalebû bi nı’metin minellâhi ve fadlin lem yemseshum sûün vettebeû rıdvânallâh* Vallahu zû fadlin azim* Ve eyyûbe iz nâdâ rabbehû enni messeniyed durru ve ente erhamur rahim* Festecebnâ lehû fe keşefnâ mâ bihi min durrin ve âteynâhu ehlehû ve mislehum meahum rahmeten min ındinâ ve zikra lil âbidin* Ve zen nûni iz zehebe muğâdıben fe zanne en len nakdira aleyhi fe nâdâ fiz zulümâti en lâ ilâhe illâ ente subhâneke inni küntü minez zalimin* Festecebnâ lehû ve necceynâhu minel ğammi ve kezâlike nuncil mü’minin* Fe se tezkûrune mâ ekûlü leküm ve üfevvidu emri illallah* İnnallahe basirun bil ibâd* Fe vekâhüllahü seyyiâti mâ mekerû ve hâka bi âli fir’avne sûel azâb* Subhâne rabbike rabbil izzeti ammâ yasifûn* Ve selâmun alel murselin* Vel hamdü lillâhi rabbil âlemin*

NAME-İ PEYGAMBER CİNLERE MEKTUP



NAME-İ PEYGAMBER CİNLERE MEKTUP
Resulullah asm’in Cinlere Mektubu olarak bilinen 
Name-i Peygamberi’nin Orjinal Nüshasını Sizler için Derledik
Ebu Dücane ra, Allah Resulü asm’in huzuruna gelip: “Ya Rasulullah!  Yatağıma yattığım zaman değirmen sesi, arı vızıltıları gibi sesler işitiyorum.  Şimşek parıltısı gibi şeyler görüyorum. Başımı kaldırıp baktığımda evimin orta yerinde siyah ve uzun gölge gibi bir şeyin olduğunu  görüyorum.  Yakalamak  için elimi uzattığımda derisinin üzerindeki kılların kirpi kılları gibi olduğunu ve ağzından yüzüme doğru ateş parçaları attığını görüp beni yakacağını zannediyor, uyuyamıyorum, korkuyorum.” dedi. Resulü Ekrem (s.a.v.) buyurdular: “Ey Ebu Dücâne, evinize gelen korkunç bir mahluktur. Bana bir kağıt ve kalem getiriniz.”  Getirilen kağıt ve kalemi Hazreti Ali kv’e verdi ve “Bismillah diyerek (aşağıdaki mektubu) yaz.” buyurdu. 
Ebu Dücane (r.a.) diyor ki: “Resulü Ekrem (s.a.v.)’in yazdırdığıbu mektubu götürüp yastığımın altına  koydum ve yattım. Gece yarısı uyanmıştım. Kulağıma şöyle bir korkunç ses geldi:
– Lat ve Uzza’ya yemin ederim ki bizi yaktın. Bu mektubun sahibi hakkı için bu  mektubu kaldır. Senin evine bir daha gelmeyeceğiz.
Ebu Dücane (r.a.) diyor ki: “Sabahleyin erkenden kalkıp Resulü Ekrem (s.a.v.) in arkasında sabah namazı kıldım. Cinlerin feryadını Resulü Ekrem (s.a.v.)’e haber verdim.”  Resulü Ekrem (s.a.v.) bana şöyle buyurdu:  “Ey Ebu Dücane! O mektubu kaldır. Beni hak peygamber olarak  gönderen Allah’a yemin ederim ki eğer o mektubu kaldırmazsan onlar  kıyamete kadar azap içinde kıvranırlar.“(HasâisıKübrâ, c.2, 369)
Name-i Peygamberi’nin Orjinal Nüshasını Sizler için Derledik
Name-i Peygamberi Orjinal

Bismillâhirrahmânirrahıym. 
Hazâ kitâbün min muhammedin rasûlî rabbil
âlemiyn. ilâ men tarakad dara minel ummâri vez züvvâri ves sâlihıyne illâ
târikin yatruku bi hayrın yâ rahmânü emmâ ba’dü; fe inne lenâ ve leküm fil
hakkısiaten fe in tekü âşikan mûlian ev fâciran muktehımen ev râıyen
hakkan mübtılen hazâ kitâbüllâhi yentıku aleynâ ve aleyküm bil hakkıinnâ
künnâ nestensihu mâ küntüm ta’melûne ve rusülünâ yektübûne mâ küntüm
temkürûne ütrukû sahibe kitabî hazâ ventalikû ilâ abedetil asnâmi ve ilâ men
yez’umü enne meallâhi ilahen âhara lâ ilahe illâ hüve küllü şey in hâlikün illâ
vechehû lehül hükmü ve ileyhi türceûne tuğlebûne hâ miym lâ tünsarûne ha
miym ayn siyn kâf. Teferraka a’dâüllâhi ve beleğat huccetüllâhi ve lâ havle
ve lâ kuvvete illâ billahi fe se yekfiykehümüllâhü ve hüves semiy’ul aliym.

06 Nisan 2016

Felek Nedir? İslamda Felek Kavramı FELEK nedir? Felek Hakkında Ansiklopedik Bilgi




Felek Nedir? İslamda Felek Kavramı FELEK nedir? Felek Hakkında Ansiklopedik Bilgi


Yıldızların döndükleri gök. Çoğulu eflâk'dır. Rağıb, müfredatında aynı kelimeyi yıldızların cereyan ettikleri (aktıkları) yer olarak tarif etmiştir; fakat asıl anlatılmak istenen, yıldızların yörüngesi demek olan göktür. Felek kelimesinin kendisi de yıldızları deveran eden gök için kullanılır.
Felek, astronomi ile ilgili bir terim olup, müstedir (yuvarlak) hareketlerle akan dünya küresi ve bu kürenin mıntıkası, ay ve güneşle beraber seyyarelerden (gezegenler) her birinin hareket ettiği yörüngesi anlamına gelir (Mehmet Zeki Pakalın, Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, I/596).
Felek kelimesi Kur'an-ı Kerîm'de iki yerde geçmektedir. Bunlardan birincisi "O, geceyi, gündüzü, güneşi, ayı... yaratandir. Her biri bir yörüngede yüzmektedir'' (el-Enbiyâ, 21/33). İkincisi de "Ne güneş aya yetişebilir, ne de gece gündüzü geçebilir. Bunların her biri belli bir yörüngede yüzmeğe (akıp gitmeğe) devam ederler" (Yâsin, 36/40) şeklinde zikredilmektedir.
Birinci ve ikinci ayette "her biri bir yörüngede yüzmektedir" Yani yürüyüp gitmektedir, denildiğine göre sadece güneş ve ayın değil tüm gök cisimlerinin kendi yörüngelerinde yüzdüklerini (akıp gittiklerini) durgun ve sabit olmadıklarını ifade etmektedir (Mevdûdî, Tefhim, III/279).
Yâsin suresinde de şu güzel açıklamayı görüyoruz: Burada "hepsinin aynı felekte yüzdükleri" şeklinde bir ifade kullanılmıştır. Böylece dört hakikata birden işaret olunmaktadır:
1- Sadece güneş değil, ay, yıldızlar, gezeğenler, samanyolu vs. hepsi de hareket etmektedirler.
2- Bunların her birinin ekseni ayrı ayrıdır.
3- Felekler değil yıldızlar, gezeğenler hareket etmektedirler.
4- Bunlar suda herhangi bir maddenin görünüşü gibi fezada da yüzmektedirler.
Elbette ki bu ayet ile âstronomi bilgisi vermek istenmemektedir. Burâda insanlar sadece düşünmeye davet ediliyorlar; Yani sizler yeryüzünden gökyüzüne değin, nereye bakarsanız bakın, Allah'ın ayetlerini görürsünüz; ve hiç bir varlığın Allah'a ortak koştuğuna-dair bir emare bulamazsınız (Mevdûdî, Tefhim, IV, 524-525).
Felek sözcüğü mecâzı olarak bazı ifadelerde de kullanılmıştır.
Hoş vakit geçirmek anlamına "felekten bir gün çalmak"; düşkün, talihsiz anlamına "felekzede"; ümitsizliğe düşmek için "feleğe küsmek"; her türlü zorluklara uğramış tecrübe sahibi için "feleğin sillesini yemek" gibi ifadeler kullanılmaktadır (Pakalın, Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, I/596-597).
Neyşabûri'nin zikrettiği görüşler de gerçekten ilginçtir: Ulema feleğin hakikatında ayrı görüşler ortaya koymuşlardır. el-Kelbiye göre felek, bir su küresidir ki onda yıldızlar yüzer. Zira Allah bu kelimeden sonra "Yüzerler" sözünü getirmiştir; yüzme ise suda yapılır
Hukemaya göre felek küre şeklinde bir cisimdir, ne ağırdır ne de hafif... (Neyşabûrî, Garaibü'l-Kur'an, XVII/19-20).
M. Hamdi Yazır'ın açıklaması da şudur: Felek devreden sürekli dönen şey olduğuna göre, bazıları onu devreden bir cisim saymışlar ki bunlar zamanlarının fen anlayışına kapılmış görünüyorlar. Halbuki felek, yıldızların yörüngesi diye tarif edilmiştir ki, sırf riyazî (matematiksel) bir ifadedir. Burada eski fennî nazariyeyi iptal söz konusudur. Çünkü eskiler güneş ve ayı felek hareket ettiriyor diyorlardı. Halbuki burada her birinin döndüğü birer mihveri olduğu açıklanıyor. Demek ki bugün, bu ve benzeri ayetlerde Kur'an'ın fenne karşı büyük bir zaferini okuyoruz (M. Hamdi Yazır, Hak Dini Kur'ân Dili, 5/3354-3355).
Dursun Ali TÜRKMEN


Felek hakkında ansiklopedik bilgi


FELEK

الفلك



Ortaçağ İslâm kozmolojisinde yıldızları taşıdığına ve hareket ettirdiğine İnanılan şeffaf gökküre; gezegenlerin yörüngesi.


Arapça’da “kirmen ağırşağı (yün iği başı); kadın göğsü; düz arazi üzerindeki kubbe şeklinde tepe, höyük; mehter takımının çalgı aletlerinden yarım küre şeklindeki zil” gibi yuvarlak ve bombeli nesnelere verilen felek, felke ve filke adlarının aslı, Sumerce bala(g) (yuvarlak olmak; kendi etrafında dönmek) kökünden türetilen Akkadca pilakku (kirmen, iğ) kelimesidir (v. Soden, II, 863; El2 [İng.], II, 761). Felek (çoğulu eflâk) bir astronomi terimi olarak “yıldızların döndüğü yer” anlamını taşımakta, aynı zamanda denizde oluşan girdap da bu adla anılmaktadır. İslâm astronomları güneşle ay dahil yedi gezegenin hareketini açıklamak üzere iç içe geçmiş yedi saydam halka tasavvur etmişler ve her halkaya birer gezegenin bindirildiği, felek denilen bu halkaların Allah’ın izniyle döndüğü fikrini benimsemişlerdir. Sistem, burçlar feleği ve nihayet yıldızsız Atlas feleğiyle tamamlanmaktadır (Klasik Arapça lugatlardaki çeşitli açıklamalar için bk. Lane, VI, 2443-2444). Bugünün astronomisinde “gökküre” anlamıyla kullanılan Grekçe sfaira (sphere) kelimesi de dönme mefhumunu ihtiva etmektedir ve felekle aynı semantiğe sahiptir. Müslüman gökbilimcilerinden Bîrûnî daire ve felek kelimelerinin eş anlamlı olduğunu, ancak felek kelimesinin daha ziyade hareket halindeki bir daireyi göstermek üzere küre yerine kullanıldığını belirtmiştir. Bu düşünüre göre de feleğe dönüş halindeki iğ ağırşağına benzediği için bu ad verilmiştir (El2 [İng.], II, 762).


Kur’ân-ı Kerîm’de yer alan, “Her biri bir felekte yüzer” (el-Enbiyâ 21/33; Yâsîn 36/40) meâlindeki âyette felek kelimesiyle gök cisimlerinin üzerinde döndüğü yer yahut yörüngeleri ifade edilmek istenmiştir. Ancak Fahreddin er-Râzî dönen her şeye Arapça’da felek dendiğini, fakat feleğin dönme olayının faili mi yoksa mahalli mi olduğunda ihtilâf bulunduğunu söylemektedir. Dahhâk b. Müzâhim el-Hilâlî’nin öncülüğünü yaptığı görüşe göre felek bir gök cismi değil gezegenlerin dönüş yeridir. Çoğunluk ise onun cismanî fakat şeffaf bir döner varlık olduğunu, gezegenlerin de üzerinde yer aldığı bu görünmeyen cisimle birlikte döndüğünü ileri sürmüştür. Filozofların feleğin mahiyeti hakkındaki görüşlerini ayrıntılı şekilde aktaran Râzî, sonuçta bunları mutlaka kabul etmenin gerekmediğini, alternatif fikirler üretmenin de mümkün olduğunu söyler. Öyle anlaşılıyor ki Râzî gerek feleği hareketli, yıldızları hareketsiz, gerekse yıldızları hareketli, feleği hareketsiz sayan görüşlerin ikisini de akla yakın bulmaktadır (Mefâtîhu’l-ġayb, XXII, 167-168).
DİYANET İSLAM ANSİK. 

EYVALLAH NE DEMEKTİR


EYVALLAH NE DEMEKTİR

Tasavvufî kültürün en latif tabirlerinden biri olan “eyvallah”, çoğu kimseler tarafından yerli yersiz, gelişigüzel kullanılmasına rağmen yine de işitildiğinde veya söylendiğinde ruhlara serinlik ve rahatlama bahşeden tılsımlı bir söz. 
Mânevî terbiyeyi insanî hayatta nakış nakış işleyen ve inceleyen tasavvuf. Bu 
hassasiyeti konuşma üslûbunda da göstermiştir. 

* Eyvallah, üç ayrı kelimeden oluşan Arapça bir cümle. “Ey” veya “-iy”, “evet, 
tabii” gib i anlamlara gelir. Bilhassa vav’la beraber kullanıldığında 
dilimizdeki ifadesiyle ‘aynen öyle, tastamam’ gibi mânâları içine almaktadır. 
‘Tamam, peki’ mânâsına pratik Arapça’da halihazırda ‘eyva’ şeklinde söylenişine 
halkımız aşinadır. Bazen ayvaa olarak müstehzi bir edayla fevkalade kötü 
taklitlerini de duyduğumuz bu kelam esasında Allah lafzı düşünülerek bizdeki 
eyvallah’ın Araplardaki söyleme tarzıdır. “Ve” harfine gelince. Sadece gramer 
açısından incelendiğinde en az on iki ayrı işlevi olan bu harfi, kültürel 
boyutuyla ciltlerle kitapla ifade etmek mümkün. 

* Bu tabirde geçen “vav” için çeşitli fikirler öne sürülmüş. Bazıları cevabı 
kuvvetlendirmek için, bazıları da yemin mânâsı için kullanıldığını öne 
sürmüşlerse de maiyet yani beraberlik bildirmek için kullanıldığı fikri ağır 
basmıştır. 

* İkinci kelime olan “Allah” ki daha çok lafzatullah şeklinde ifade edilir. 
Cenab-ı Hakk’ın yüzlerce ismi olmasına rağmen Allah ismi gibisi yoktur. Çünkü 
‘Zat-ı Ehadiyyet’in kendisini tesmiye ettiği isimdir. Öyle bir zat ismi ki, 
semavî kitapta beyan edilen bu isim etimolojik olarak bile incelense, eşi 
benzeri olamayan bir kelime olarak kalmayıp, ayrıca ikiliği ve çoğulluğu kabul 
etmeyen bir yapıya sahiptir. Sadece içinde geçen lafzatullah bile eyvallah’ın 
alelade kullanılmamasına yeter bir sebeptir. Belki de gündelik Arapçada eyvaa 
olarak ifade edilmesi bundan kaynaklanıyordur. 

* “Eyvallah”ın yukarıda geçen mânâsıyla beraber tasavvuftaki ıstılâhî sahasını 
mülahaza edersek bu gerçek daha bariz bir hal alacaktır. ‘Hakla kabul ettik, 
haktandır’ manasını ihtiva ettiğinden eyvallah, sufîyyede hemen hemen her halde 
zikredilir, bir virddir adeta. “Her tecelli eden, mademki Cenab-ı Hakk’ın 
takdiri ve muradıyla, o halde hakla kabul ettik, eyvallah. Şu anda 
anlayabildiğime, yahut sonra idrak edeceğim irfana şimdiden eyvallah. Güzel 
çirkin diye tavsif ettiğimiz velakin hepsinde gizli ve aşikar olan hikmete 
gördüğüm görmediğim esrar-ı ilahiye eyvallah” 

* “Eyvallah”in ruhuna nüfuz edebilirsek içinde samimi bir tasdik havası 
barındığını fark edebiliriz. Samimi, içten kabulleniş ancak muhabbetle olur. 
Zaten din de bu muhabbetin tesiri içindir. Öteki türlü, inanç sistemini sadece 
bir dizi ameller olarak algılamak ki menzile yani o rızaya asla ulaştıramaz. 
İkilik de burada başlar, bu muhabbet olmazsa her muhatap kalınan emrinde o bir 
sen olmuş olur ki, kişi bu durumda ibadet ederken ikilikten kurtulamaz. Halbuki 
muhabbetle teslimiyet gerçek birliği sağlar. Eyvallah böyle bir halin 
nişanesidir. Bu mefhum ile alakalı Kitap’tan ve sünnetten pek çok örnek vardır. 

* Mesela Bakara Sûresi’nde anlatılan Hz. Musa (as)’nın kıssasında; Musa (as) 
kavmine Hz. ‘Allah’ın bir inek kes emri verdiği söylediğinde onlar, “Sen bizimle 
alay mı ediyorsun” diye karşılık verirler. Mûsa (as)’nın işin ciddi olduğunu 
belirtmesi de ikna olmalarına yetmez. “Bu ineği bize anlat, rengi nedir, neye 
benziyor, şöyle mi böyle mi?” gibi sorularla işi yapmamak için kırk dereden su 
getirirler. Maide Suresi’ndeki kıssaya göre ise önce Allah’tan doymak için rızk 
isterler, kendileri kudret helvası ve bıldırcın eti ile nimetlendirilmeleri ve 
bu mucize karşısında sayısız hamd ü sena edip Hak Teala’ya şükredecekleri yerde, 
‘bu sofrada soğan, sarımsak yok’ diyerek onda bile kusur bulurlar. Anlaşılan ne 
emirlere karşı ne de nimetlere karşı eyvallah diyerek bir teslimiyet 
göstermezler. Zaten bu gibi hususlarda çok fazla itiraz etmelerinden dolayı 
Cenab-ı Hakk’ın Yahudi şeriatını çok ağır kıldığını söylemişlerdir. Kur’an-ı 
Kerim’de ve hadis-i şeriflerde geçen bu ve benzeri misaller tecellileri eyvallah 
ile kabullenemeyişin Mevla’sı ile kulu arasındaki muhabbet bağını nasıl kopma 
noktasına getirdiğini ibretle göstermektedir. 

* Dinî kaynaklarda ve kültürümüzde ahlakî güzellikte numune teşkil edebilecek 
âbidevî şahsiyetlerin hep eyvallahın o tasdiki ruhuna ermeleriyle bu derecelere 
nail olduklarına işaret vardır. 

* İnsan birçok musibete ‘ben’ belasından, çekişmekten dolayı uğramaz mı? Başka 
bir ifadeyle inayet-i Hak’la, halkla yaşamayı kendisine şiar edinerek eyvallah’ı 
vird edinen kolay kolay gaflete, hırsa, kavgaya düşer mi? Adım adım benlikten 
kurtulmaya basamak olan eyvallah, hak suretinde bâtılın ayrılmasına vesile 
olduğu gibi, haktan ve hak ilminden ayrı düşmeye de lazım bir virddir. “Kişi 
böylesi bir hakikat rehberine erişirse, eyvallah’a iyi tutunmalı der” sofiler. 
Hz. Musa (as)’nın Cenab-ı Hızır ile olan arkadaşlığı bu mevzuya pek güzel bir 
misal teşkil eder. Bir zata sormuşlar: “Her şeye eyvallah, peki gafilin 
gafletine de mi eyvallah?” Cevaben, “Gaflete eyvallahımız yoktur; fakat gafil 
bir kimse gördüğünde, ‘Bu, benim de halim olabilirdi; ama Cenab-ı Hak şu an beni 
muhafaza etti.’ Diye tefekkür edersin. Ve ibretle eyvallah dersin.” demiş. 
“Peki, yanlış olan şeyi nasıl düzelteceğiz?” diye sormuşlar. O zat devamla, 
“Kendi acizliğini hatırına getirerek karşısındakini ikna etmen daha kolay olur, 
sen kendi egonu aradan çıkarırsın, böylece sözünün tesiri olur.” diye 
cevaplamış. 

Cenab-ı Pir Mevlânâ Celaleddin-i Rumi (kds)’nin oğlu Sultan Veled, 
şahane bir beytinde bu güzellikleri özetlemiş: 

“Bize ne irs-ı peder, ne servet ü ne cah kalmıştır, 
Şuûr-ı hikmete karşı bir eyvallah kalmıştır” 

(Bizlere babamızdan maddi miras, büyük bir servet ve makam kalmadı.Bizlere 
kalan (bunlardan çok daha kıymetli, bizleri evvelkilerin mevkiine erdiren) 
Hakk’ın hikmet tecellilerini eyvallahla karşılama hali kalmıştır. 

EYVALLAH ..


EYVALLAH

Bizim ile acı kahve içenler
Dostluğu yabana atmış eyvallah
İnsana parayla değer biçenler
Bizi üç kuruşa satmış eyvallah

Sevdanın adını göğe çakmıştık
Muhabbetin meşalesin yakmıştık
Ömür boyu ulu çınar dikmiştik
Bahçemizde diken bitmiş eyvallah!

Kırılmış sevgiye uzanan eller
Yağmalanmış aşkla seven gönüller
Dilinden insanlık düşmeyen kullar
Aşklarına yalan katmış eyvallah!

Haramiler dolu meydana girdik
Aşkın doruğunda saraylar kurduk
Şehirler içinde kıyıya vurduk ,
Emeğimiz boşa gitmiş eyvallah

Kendisine yetemeyen acizler
Asalaklar, bayağılar, ucuzlar
Kula kulluk eden, utanmaz yüzler
Bizim ile dava gütmüş eyvallah

Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...