28 Mart 2012

EVRENDE BENLİĞİMİZ 8-HALİL CİBRAN

ah, nasıldır özlemin yolculuğu,
yepyeni kanatların heyecanında
ve mavinin dayanılmaz tadında.
mavi, ki, kızıla, mora bulansa,
gece koyusuna dek uzansa da hatta!…

gökyüzü sonsuzluğudur bir kuş yüreğinin,
ama yazık ki kanatlara beklentiler takılır.
uçuşun büyüsünde uyanık kalmak gerek,
çünkü her sınırsızlık, kendi sınırına açılır.
“ölüm, her renk…”
ölüm her an değil mi?
her vazgeçişte,
her terkedişte.
ölen ve doğan iç içe,
sıçradığın her eşikte.
sıra sıra ve sırasız,
tükenişte, dirilişte,
’şimdi’de doğan,
’dün’e ölü çünkü,
her adımın gerisinde bıraktıkların;
acıların, sevinçlerin, insanların…
bir kağıdın iki yüzü misali,
içi ve dışı misali tenin,
aslında yaşama eşdeğer
şu korkarak beklediğin,
ve adına ölüm dediğin…
 ölüm ayrılıksa
defalarca öldüm bu yaşamda.
sana erişmekse eğer,
hep rastlaştım onunla.
yalnız hissettiğimde,
ve beraberliğimde,
korkumda, coşkumda,
defalarca öldüm bildiğime,
bilmediğime doğdum her seferinde.
yaşam kabına sığmaz da
iteler durur çeperlerini,
koşmak ister,
daha daha uzaklara...
yetmez! uçmayı diler,
yukarı, daha yukarılara...
öylesine güçlüdür ki ışığın çekimi,
var olmak, 'bir' olmak demektir,
'bir' olmaksa, yok olmak,
titreşimin sonsuzluğunca.
ve yüreği renklerin dansında sarhoş,
ve gözleri akıl-çelenlere kapalı.
ve güneşe yükselirken İkarus misali
erir özgürlüğün balmumu kanatları....
tıpkı ben gibisin,
yıllarca ve umarsızca
inanan ben gibisin.
sevgi diye yanmış, buralar-ötesi,
yorulmuş, yıpranmış, de ki, paramparça!
ama değil mi ki vazgeçmemiş insandan,
hele de güzelliğe olan inadından,
evren de vazgeçmemiş ondan.
denemekten, sınamaktan,
yeni yeni paylaşımlar sunmaktan.

evet, tıpkı ben gibisin,
-kendime kaçışımdan bir önceki kapıda,
vazgeçişim-öncesi gibisin…
serçe için kafesinin ötesidir sonsuzluk,
karınca için de bir tepenin arkası…
insansa öteleri de öteler,
zihnin o koşumsuz atında.
ve uzanır uzaklara
tüm yorgunluğunca.
sonra…
bir an dalar yüreğine
duyumsar sonsuzluğu sonluluğunda
yakında, çok yakınında…


dalga diğerleriyle beraber,
onlarla yarışır gibidir de,
kıyıya her çarpışında
kendine karışır yine.
ama her buluşma
ayrılığı besler içinde.
form yok olur ya bir anda,
telaş başlar kıpır kıpır
yeniden dalgalanmaya.
ve ayrılık yeniden,
ve yalnızlık biteviye...
kendine her karıştığında
kısacık, hem de sonsuz bir an içinde
su ve sadece su olduğunu anladı belki.
ama, kıpırtısını varlığı bellemişti bir kez,
durmak, durulmak yok olmak demekti sanki.
bu yüzden döngüyü,
bu yüzden ayrılığı,
bu yüzden yalnızlığını seçti.
buradayız…
yakınız…
ama paralellerin kesişmezliğinden belki de
ayrı kulvarlara düşmüş gibi yolumuz.
ve sesimiz
sessizce yankılanmada içimizde.
ne yaman çelişki!
bir yanda birliği arayan bireyselliğimiz
öte yanda, yaradılışın özü, çeşitliliğimiz...
nafile bir acı, farkındayız, ama
neden canımızı yakar farklılığımız,
ve neden kendimizi dağıtır
her bütünleşme çabamız...?
“ama ne ak bitecek, ne kara,
sürüp gidecek bu samsara.”
her seçim, dışladığıyla dengede
‘diğer’ olanı sevsek de, sevmesek de…
ama biz, benzerliği ararken,
farklılıkta bütünlüğü özlerken,
sürmede hüzün,
sürüp gitmede…
"ayrılık, özne-nesne ikiliğinde,
bütünlük ise yüklemin içreğinde."
ya nehri gütmeye çalışan,
ya da güdülen olduğunca
ayrısın sudan.
algıların yargı olur
yargıların ise,
farklılığı dışlayan.
ancak su gibi hissettiğince
çabasız eyleme dönüşür yaşanan.
çölündesin…
tam ortasındasın hem de.
başı sonu olmayan
susuzluğun ta içinde.
ten dayanır, dayanıyor da.
ama işte, sabır tükeniyor tinde.


ve güneş fazla
çok çok fazla geliyor.


biter noktasındasın yetmeyene,
yeter noktasındasın bitmeyene,
oysa ne yetiyor hal, ne de bitiyor
her adımda niyet biraz daha yitiyor…



ve güneş fazla
çok çok fazla geliyor..
gölgem tutunuyor bir yerlere, bir şeylere,
ben gitmek, yitmek isterken,
yok olmak isterken tüm özlemlere...
güneş vazgeçmeye dünden/geceden hazırdır da,
ümittir onu doğduran her yeni güne.
ve yalnızlık gölge misali büyürken kuytularda,
sevgidir tek yaşayan umut, nice yorgun gönülde.
“vazgeçene dek…”
duraktır ya, her gelen gidesidir biliriz.
hem gelene, hem gidene merhaba deriz.
duygunun hası hep beklemede,
değişken halimize güler geçeriz.

ama ki bozulursa uyum, çatlarsa sesler,
mekanı doldurursa ‘ben’ telaşlı hevesler,
susmamızın zamanıdır besbelli,
sessizce gönlümüzü yükler gideriz.
yürüdükçe,
görünür ve kaybolur umutlar,
gel-geç detayları misali yolun.

gün geceye, güneş yağmura vurur,
dostluklar kurulur, dostlar yok olur,
değişir seyircileri yolculuğunun.

tek sen kalırsın sana can olan
her an çaresiz kendine doğan.

yürüdükçe,
adımlar sabırsızdır yarına.
yine de duraklar iyi gelir
yol yorgununa.
“ama yazık ki penceremiz kirli,
anlama çabasındayız çünkü...”
 
içe düşerse bakışın
kendi evreninden süzülür 
can özün, has ışığın.
saflığı boşluğun kuytusunda,
şiddeti ise bilinmezin korkusunda.
dayanamazsın...
ve ‘dış’ yaratılır kaçışında.
bir filtre ararsın,
renklendirirsin beyazı.
sınıflarsın, yargılarsın olanı.
ve kirlenir seni senden ayıran
görünmez pencerenin camı...
kişi, katmanlarına yüklemiştir değerini.
unutur da asıl özneyi,
’ben’ diyemeden bekleyeni,
sargılarıyla özdeş bilir derinliğini.
ve öylesine karmaşık kılar ki benliğini,
öyle sanar ve öyle de sunar kendini.
içimiz deniz,
dışımız deniz…
o deniz ki,
asal ortağımız
sevgimiz…
bizi bizden ayıransa
sadece derimiz!...
“sırrını kazısan da,
 camı kalır geriye.
 gize göz attığında
 sen yansırsın kendine.”
var mı kaldırabilen aynayı aradan,
yaratıda aksini seyretmedeyse Yaradan?
bilişin değil, inancın kanatlarıdır söz…
söz nice realiteyi dolanır, eğleşir de
sessizlik ‘bilir’
ve hep kalır yerli yerinde…
öyle suskun ki söz,
sanki küskün manaya.
ne söylesem ya çok az,
ya da çoookkkk fazla.
yükünü almış, dopdolu bir yalnızlığın suskunluğunda,
sessizin, sessizliğin çığlığı çok daha keskindir aslında.
söylenen, kişiden evrene yankı bulur da,
gönül kulağıyla duyan farkedebilir anca.
dünyayı terk halindeyim
bedende değilse de henüz
duyguda, düşüncede, düşte.
bu yüzden kaçışım, saklanışım,
bu yüzden salt kendime dayanışım...
bu yüzden sözlerle dolu, susuşum..
“göz, kendini göremez.”
kocaman bir gözdür iç evren,
ki, kendisini göremez.
kocaman bir kulak,
kendini işitemez.
koklayamaz, tadamaz,
dokusuna dokunamaz.
duyumların tümüdür ya,
kendini duyumsamaz.
’farkındalık’ deriz bu yüzden,
tüm duyumlar-ötesi.
öyle bir hal ki, olası,
gizin kalkar perdesi.
varsayımla başlar ya teoriler
ve koşullarca, kural kural ilerler,
oysa tutarlılığın korunağında,
yok sayılan muzipce tetikte bekler.
ama ki genişledikçe kapsam
başlangıç ufku gözden yiter de,
en beklenmedik anda ve alanda,
varsayımlar çöker, teoriler de.
yeter sanki bir teori kurgusunda yaşamak.
yetmez mi ki özlemlere yaslanmak,
ve hep gidemediğimizde kalmak?

inan, var saymaktan yeğdir, yok saymak!
ben, bendeki sensiz,
sen, sendeki bensiz...
benler senler birbirinden habersiz...
kimse değil aslında
salt sevgi, sarıldığımız.
sevgi ki
asal bağlaç,
sessiz ulak,
bensiz, sensiz,
bedensiz...
yalnızlığımızda saklarız tanrımızı, bilinmezimizi.
gözlerimiz tek kapısıdır sanki,
ve bu yüzden ürkeriz gözlerde yolculuktan.
ve tanrımızla beraber büyür yalnızlığımız,
tüm varlığımızı doldurana dek
ve kapanır gözlerimiz...
kişi özgürlüğü bilir de yalnız uçuşunda
sorumlu hisseder beraberken,
kalabalıkken, dünya sahnesinde.
kendinden öte yükleri bağlar kanadına
kanayıncasına, parçalanırcasına.
ve dener bulutsuzluğu
yere çakılırcasına.
ve taşlar yağmaktadır kanadına…
tüm gücünü yoklarcasına…
“ve içimize damlar hüzün,
sakınsak da gözyaşımızı.”


gülmek güneşiyse gönül bağının,
yağmuru da olmalı tadınca, ayarınca.
sevdiğimiz sevmese de acıyı, sıkıntıyı,
sevgi sever her hali, kendi doğalımızca.
aşk ateşi, ah,
ısıtır ve ışıtır canı,
ve sarsar, ilk misali,
hem mekanı
hem zamanı.
ama ki, aman,
zaafa dönerse heves,
yorgan misali odu örter de nefs,
dumana boğulur
yolcunun dört bir yanı.
aydınlatmak yerine
aşığın odağını.
içiçedir sevgi ve ölüm…
geriye bakmaz her ikisi de çünkü.
gidiş de, kalış da kalmaz oluş halinde,
yaşananın anlık bütünlüğünde.
egonun kabuğu kırılır da,
tohum çatlar, filize vurur,
ben’in ölümünde
sevgi can bulur.
coşarsın,
yazarsın,
paylaşırsın.
ama öyle haller vardır ki,
satırlara sığmaz.
susarsın...
Halil cibran

EVRENDE BENLİĞİMİZ..7-HALİL CİBRAN

“Varoluş, ki yaşamlar boyu göreceliği anlatır bize,
‘Mutlak Olan’ın özlemini silemedi iç evrenimizde.”
herşey, bana göre,
ben, herşeye göreli.
yokluğun görünmez ağı içinde,
canım, her cana bağlı,
varlığım, varoluşa bağımlı.
‘ben’ dediğim bir anda,
tüm ‘ben’ler yankı verir
olgunun eşzamanlılığında.
bu yüzden ki, kendime ait sansam da
tümedir, evrenedir yaşam sorumluluğum.
bir nefes bile iz bırakmadan solmaz bu alanda
zamanın rüzgarıyla savrulsa da soluğum.
tek öğretmen ‘olan’dır,
tek öğreti ise ‘olmak’.
ne duymak, ne konuşmak,
ne okumak, tartışmak, yarışmak.
ama zerrede yaşamak her olguyu,
deneyimleyen değil, deneyim olmak.
arı olmak, doğal olmak, geçirgen olmak,
su olmak, hava olmak, acı ve tatlı olmak.
sevginin en yüce güç olduğunun farkında,
ama ne sevenin en yücesi, sevilenin en hası,
bir bedene bürünmüş yaşayan, sevgi olmak.
ne denli sarsılmaz görülse de çıkarımsal vurgusu,
asal varsayımlara yenik düşer çoğu disiplinin kurgusu.
her kuram, kendi değişmezlerinden yükselir çünkü,
bu yüzden de o değişmezlerin değişimine kadardır hükmü.
insan kendi doğasına ne denli yabancı ki,
doğallık fazlaca iter ve ürkütür onu?
kendine ne kadar uzak düşmüş ki
hep uzaklarda arar kendi evinin yolunu?
düşünceleri çok mu hatalıdır ki,
filtrelemek gerekir her sözde, her sohbette?
içinden gelen çok mu tuhaftır sanki,
ki ‘dikkatli’ davranır topluluklar içinde?
kendisini ne kadar az,
ve ne denli yanlış sever ki,
kendine farklı, diğerlerine farklıdır tavrı?
neden iç ve dış ayrımı böylesine?
korkumuz kimseden değil,
aslında salt kendimize...
yaşayan bir organizma misali
büyüdükçe büyüyor gürültü.
içimizi, dışımızı kaplamış
çelişen, çatışan seslerin yankısı.
nice ağız aynı anda konuşmada sanki
en şımarık ses en bağıran, en baskın,
duyulmuyor kuşların sevinç şarkısı.
yaşam, mesajını fısıldar oysa
sana, sadece sana, yalnızca sana.
duymak için sus, sustur sesleri,
karmaşanın odağında, sessizliğini kutsa.
amaç bir son betimler sürece
ve öylesine düş yüklüdür ki sonlar!
‘burası’ ve ‘orası’ denildiğinde
zaman yaratılır tüm sabırsızlığında.
telaş düşer adımlara.
sapmalar başlar, çoğalır,
netlik yiter yolculuğun ‘tema’sında.
oysa salsan kendini su misali…
binbir daldan ve koldan da olsa,
damarlar çizerek yeryüzünde,
hatta kurusan, buharlaşsan bile,
denizi bulursun eninde sonunda…
amaç dersen amaçtır…
oysa su için ummana varmak
kaçınılmazdır.
‘ben’ ve ‘ifadem’ vurgusunda
ayrı düşersin varlığının nedeninden.
‘hal’, derinliğinde sürer durur da
‘eşkal’in saklar seni kendinden.
oysa sen ve ifaden ‘bir’sin.
tek şansınmış gibi,
son varmış gibi,
yakınmış gibi,
neden olmasın, şimdi,
kendin olmayı denemelisin.-.
“Tek zafer kendi zaaflarına karşı olandır.”
ama galip gelmek de ne ola ki?
bir şeyleri zorla edinmek mi zafer?
kayaları, dağları delip geçmek mi,
yoksa kendi olmaya çalışan her öğeye saygı duyup
çatışmaktan, savaşmaktan özden vazgeçmek mi?
gücünü farketmek için
illa farkettirmen mi gerek?
sana uymayanı değiştirme çaban
yazık, senin uyumunu engelleyecek.
iyi ile kötü, güzel ile çirkin,
karanlık ile aydınlık, madde ile tin…
gerçeği bir kutupta arama.
giz, ne birinde, ne öbüründe,
ne burada, ne de orada,
ama hallerin geçişim alanında.
oysa biz anlama kaygısında
salt ikiliği algılarız.
niteleriz, kıyaslarız,
ilintiyi kuran izler ararız.
nokta nokta çizgilerle
nedensellik yaratırız.
sonuçta farkı gören iki gözlü bakıştır.
oysa yaratı bağlantıda yatar
ki bağlantı sonu olmayan bir akıştır.
bir nefes neler öğretir insana…
‘hava’ der, geçemezsin,
dalarsan mana yolculuğuna.
nefes, ki yaşamla eşdeğer,
en can alıcı işlevi,
can katmaktır soluğuna.
her alınan, salınmak içindir
katamazsın ‘sonra’ stoğuna.
en uçucu, en dokunulamayan,
herşeyin geçici olduğunu
sürekli sana anımsatan.
ve en asal paylaşım…
neleri sahiplensen ve sakınsan da.
herkesin nefesi katılır bir ortak alana
ve bütünü içine alırsın
her nefes aldığında.
insana kendini test etmesi için bir araç verilmiş.
amaç, geri-beslemeyle kendini daha da yetkinleştirmesiymiş.
ama her geri dönen, safça girememiş de devreye
ayrışmış, sınıflanmış yeniden us denen filtre ile.
gurur, şeref, onur, kendini yüce görme,
veya suçluluk, pişmanlık, varlığını küçümseme,
duygu duygu bölünmüş ana tema.
ve doğalın güzelliği perdelenmiş
karanlık, karmaşık alanlarda.
ne bilim yeter anlamaya burayı,
ne felsefe, ne şiir
veya öğretiler külliyatı.
anlayamazsın bu hayatı
ne insanı, ne de Tanrı’yı.
anlayamazsın,
an’da yaşamadıkça.
kalıpsız, kuralsız, kıyassız,
kendi kitabını okuyamadıkça..
tek bir şeyi vaat eder bu yol,
‘sen’sindir, sana sunulan ödül.
bir hediye paketi açar misali
bağlayan iplerin düğümünü çözdüğünde,
süslü kağıtları soyduğunda tek tek,
düş kırılıklığı yaşamayacak denli
hazır olmalısın seni bekleyene
ne eksik, ne fazla,
tıpatıp sana özel,
hep istediğin,
tek istediğin hediye,
‘sen’ verilirsin kendine.
bunu öğrenirsen işte
haz ve huzur bulursun
bu beklentisiz bekleyişte.
“Sonsuzluk içinde, hep sonlularda,
bu kabulle kaldık bu insanlık durağında.”

‘son’ludur bize düşen döngüler
her ‘ilk’, ‘son’a gebedir bu yüzden.
içi içe doğar, ölür nice süreçler
birbirini yaratır, ‘iyi’ler, ‘kötü’ler,
güzel ve çirkin, günler ve geceler.
budur devinimin gücü
acı da biter, haz da
kış da sona erer, yaz da.
ama hep yenileri var ya yaşanacak
ölene dek, hatta sonsuzca...
dünyayı satman gerekmez
kendini bulmak için.
bir alış veriş değil ki bu,
yoluna paha biçesin.
ne zoraki özveriler,
ne zoraki disiplin,
bir sevinç deneyimi olmalı
kendine yükselişin.
doyumsuzluğun zirvesine vurdu insan
güzellik yitiyor hoyrat arayışlarda.
‘başka çare yok’ savından beslenerek
akın akın telaş, hırs, rekabet,
gitgide azalıyor dışımızdaki cennet.
kopmamak için, dağılmamak için,
korkuya teslim olmamak için,
daha da önem kazandı
inadına coşkuyla yaşamak.
ve adım adım, nefes nefes,
cenneti içimizde taşımak.
“ışık hep vardır da
uzaklarda görülmez olur.”
yürek merkeze çeker insanı,
zihinse dağıtır çepere doğru.
uzakların sunduğu daha fazladır sanki
daha renkli, daha keyifli ve çok daha kolay.
oysa merkeze doğru daralır çember,
yoğunlaşır deneyim,
işte bu yüzden
çok daha zorludur seçim.
ama ışığı gören yönünü bilir,
karanlığa bakmadan bile
aydınlığına yönelir.
başlangıç ve bitiş
ortalarda bir yerde karışır birbirine,
çoğunlukla da deneyimin zirvesinde.
bu yüzden ki ayık olmak gerek
sürecin sarhoşluğu içinde.
bir tepeden etrafı gözlemlemek misali
önceyi görüp, sonrayı idrak etmek.
ve döngüyü tamamlayan ‘son’a
‘keşke’siz ve ‘acaba’sız yürümek…
parlak ışıkta apaçıktır ya herşey,
gözler önüne serilir her detay birden,
daha da çirkin görünür ya makyajlı yüzler,
gölgelere sığınırız bu yüzden,
saklanırken kendimizden.
en başta düşüncelerimiz,
sonra edimlerimiz
hatta düşlerimiz ve hayallerimiz
karmaşayı seçer, en kısa yol dururken,
güvensizlik yaratır karanlık yuvası labirentleri
ve saflık yiter, dolambaçlı alanlarda sürüklenirken.
zihin bir aynadır düşünceye.
en hası bile kullanana bağımlı,
konuma, duruma, koşullara ayarlı.
ancak aynanın sırrı kazındığında,
sır çözülür, sırra yüklenen anlam da,
ve ışık sızar içeri, tüm parlaklığında.
gece rahimdir
gün ile doğacak olana.
korku ve kaygıya inat
niyetin ve umudun döllendiği,
ve tedirgin uykuların
uyanışı beklediği.
bir gizem yolculuğu
bilinmeyene açılan.
bir karanlık tünel,
ışığa dek uzanan.
geceyi bekleyen bilir sabahı.
ilk ışık ilk kelam gibidir ona,
aydınlığın mesajını fısıldar kulağına,
doğumu muştular, yeniden başlayışı,
bakir bir gün vardır, saflığıyla yaşanası.
zihnim durdu sanki, düşüncelerim yavan,
duygular beklemede, sözler hepten sıradan.
yağmur, fırtına bekliyorum, ama işte hal bu hal,
tek Güneş kavuruyor, bu Güneş ise iptal!


ben de öğrenemedim işte!
ummamayı istiyor, yine de umuyorum,
ve hep aynı döngüde dolanıp duruyorum.
zerreden bütüne çok bildik bir çelişki
aynı oyun - şakacı fazla mesaide sanki!
azıcık daha fazla özen diye sayıklarken,
sanırım insandan imkansızı bekliyorum!
bir ümit ekiyorum, yeşerirken soluyor
güzellik tarlasına, çirkin yuva kuruyor.
/laf aramızda, fazla duygusalım yine,
iyi ki bu her gün böyle olmuyor!/
kabahat bende ama,
vazgeçsem mi diyorum.
dilimi bağlarım, o kolay,
yüreğim sussun artık,
tek bunu diliyorum...


Yazıma düşen yağmurlar dindi birden
Coşkuydu, isyanıydı gökyüzümün.
Toprağa düşmüş bir balık
Can bulmuştu damla damla.
Ama dindi yağmurlar işte
Güneş kavuruyor susuzluğu
Ve susuz, suyu özlüyor yine…


dosta dayandığımda
söze inandığımda
doğru var sandığımda
aldanışlar pusuda.
herkes bilge safında
‘ben oldum’ sevdasında.
aydınlanma avında
karanlıklar pusuda.
yorgunum bu oyunda
beşer binbir kurguda.
yüreğim yola küskün
tüm hüzünler pusuda.
gül be özüm,
anlamaya ramak kaldı.
azı da, çoğu da gördün,
ne fark vardı arada,
hissetmek istediklerinden başka?
sende doğdu, sende öldü güzellik,
kayıt koyduğunca tatsızlaştı yaşanan.
nicesi sardı veya sarstı, salladı seni,
kah sevinç oldu, kah ise acı, seni uyaran.
oysa şimdi tam ortadasın.
bu boşluk misali hale dayan!
duygusuz belki,
ama fazlasıyla duyarlı,
bu hal farklı, zor anlaşılan,
ama seni sana uyandıracak olan.

gül be özüm,
an’lamaya az kaldı...
özleye özleye öğrendim, özlememeyi.
bekleye bekleye öğrendim, beklememeyi.
öğrendim, özleyişin kollarının kısa olduğunu
ve sevginin ‘bekletmeden gelen’ olduğunu.
“nehir gibi akmak” nedir dedi can dost,
kaskatı olduğum bir günümde.
buz kesmiştim yaz güneşinde,
susakaldım, kendi çözülmezliğimde.
ne desem yalan olurdu,
bildiğimi sandığım ‘hal’de
olamamamın çaresizliğinde.

yoksa neler yazardım, neler…
aslolan “su gibi olmak” derdim,
kalıba uymaktır gerektiğinde,
uyumun mucizesi adına
‘kabül’ün gücü bilindiğinde.
ama ola ki bir ‘kapı’ açılır
sınırların ötesine,
sızmaktır beklentisizce,
bir an bile duraksamadan hem de.
akmaktır deli deli, debi debi.
coşmaktır, susmaktır,
oyalanmak ve koşmaktır.
kendi yatağını çizerek, yepyeni.
ve sessizce vaaz ederek
doğalın bilgisini.


dost sormuş yine,
“ölümsüz olsaydık,
bu kadar iyi olmaya gayret eder miydik?" diye.

bence, ölümsüz olsaydık
iyi olmaya çabalamazdık da,
doğalca ve korkusuzca 'sadece' yaşardık
sonsuzluğun tükenmeyen sabrında.
ve ‘iyi’ kendiliğinden doğardı
özgür adımların dinamiğinde,
ve kendini ‘iyi’ diye bellemeden hem de.
evet, hayır’a ihanettir,
hayır da evet’e.
ya belki...?
belki, her ikisine de.
kutupluluk oldukça
dürüstlükten söz etmek zor!
çünkü, her doğru, hem karşıtını dışlar
hem onunla var olur bu oyunda.
her seçim bir onaylama,
her onay, bir yadsımadır ya,
kimi üzülür, kimi de sevinir
senin her kararında.
sense, kendini bilene dek
bir durak arar durursun
bu doğru-yanlış güzergahında.
hala görecenin içinde,
ama ümit bu ya,
kendini haklamak savında
inancının tutarlılığında...
 
Latinler, eskiden saatlerinin  uzerine şöyle yazarlardı:

"Vulnera omnez, ultima nekat"

yani,

"HEPSI YARALAR, SONUNCUSU ÖLDÜRÜR..."
ama ölmek gerek belki,
acının toplayıcısı olmaya.
alıcısı olmayınca verici kalmaz çünkü,
bunu farketmekse, gerçek özgürlük ola!...
öykünün adı,
‘yaşananın yetmeyişi’ sanki.
hep bir şeyler olacak
veya ‘olmalı!’ kıvranışları.
hep ‘sonra’ya koşan adımlar,
telaşlar, hep beklentilere dair.
oysa ‘şimdi’ yaşanıyor yaşam
bu an’a dönmeli özlem.
ömürler beri aradığın sır bu,
hepsi bu kadar işte!…
mutluluk, umut ettiğin değil,
sadece hissettiğin kadar…
suyun tadını, rüzgarın kokusunu,
havanın dokunuşunu farketmek kadar…
ağır, yoğun, çepeçevre duygular
anlaşılmazlık kendine dönmüş.
sorular iç içe, kat kat, derinlerde
yanıtlarsa uçucu, yetersiz ve değişken.
tümleyeni olmayan boşluğun zelzelesinde
yetmeyen ve yine de bitmeyen paylaşımlar…

onulmaz bir yorgunluk gözlerde
zoraki gülüşlere inat.
umutların sargısında
yalnızlık kanıyor
dıştan içe, içten dışa.
sevince dönüş gerek,
o çocuksu sevince,
zamana yüklü bekleyişlerden öte.
her olguyu var kılan
karşıtıdır aslında.
iç ve dış misali iç içe
az ve çok misali kaynaşık.
sevinç, hüzün ile halkalı,
her zirve çukurunu taşır yanında.
her birim duygu ya da düşünce
zıddını çağırır yanına alelacele,
değişimin karmaşasında kodlu
o eşsiz dengenin sakınımı adına.
‘hal’in sentezini zor kılan da
bu amansız çelişkidir ya!
anlamak zihni aşar,
yürekse, bin beter şaşkın!
sadece kabullenmek kalır geriye
ve huzuru süzmek bilincin filtresiyle…

Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...