13 Mart 2012

HAZ. ALİ VE EŞİ FATIMANIN İKAMETGAHLARI.

Haz.Ali ve Fatıma (r.a)'nın ikamet ettiği ev....

RIH-I AHMER DUASI ALLAH'IM KABUL ETSİN








Kuvvetli, kudretli bir hükümdar ve peygamber olan Süleyman (A.S)’ ın veziri ASIF bin burhıya’dan rivayet olur :
<< Süleyman (A.S) günlerden birinde otururken tahtı hükümetinde bulunan ekabiri devleti, cin ins, envaı eryah, vahşi hayvanlar ve kuşlar hazır bulunuyordu. Süleyman (A.S)’ın hatırına bir şey geldi. "Allahü teala bana cin, ins , vahşi hayvanları, kuşları emrime vermiştir. Acaba emrime vermediği hiç mahluk kalmış mıdır?" Buyurdu, bunun üzerine veziri ASIF :
<< Ey Peygamberi Zişan, Cenab-ı hakk’ın sana verdiği şeylerin cümlesi Allah’ın yarattıklarına nisbeten hardal tanesi kadar bile hükmü yoktur,>> dedi
O anda dalgalanarak ; ateşten ibaret olan azalarını birbirine vurarak – çarparak korkunç simalı bir mahluk göründü. Eni ve boyu kırk arşın idi. Süleyman (A.S)’ın veziri :

Süleyman (A.S) :
"Ey korkunç şahis kainatın yaratıcısının adı ile sana and veririm kimsin? Ve adın nedir? Afat’ın zararın ve vazifen nedir?" Diye sordu. O mahluk :
<< Ey Allah’ ın peygamberi ben (rıhı ahmer ve da’ü ekber)’im vazifem, Cenabı Hak dünyada kullarından birbirine bir hastalıkla azap edeceği vakit beni ona musallat eder. Allah’ın emri ile bana hizmet edenler de vardır. Cenabı hak dört yüz türlü hastalığı bana tevdi etti. Ve o hastalıklara karşı ilaç ve tedavi yarattı. Bunların cünlesini bana bildirdi>> dedi
Süleyman (A.S) : << Cenabı hakkın ismi ile sana and veririm. Bu hastalıklar kaç çeşittir>> diye sordu? Rıhı Ahmer cevaben :
<< Ya nebiyyallah, hastalıkların çeşitleri pek çoktur, lakin bendeki hastalıkların özeti ondörttür : BASUR, YEL, BAĞIRSAK GÜRÜLTÜSÜ, SİSKİNLİK, MİDE BULANMASI, GÖBEK VE KALBİN TAZYİK VE SIKMASI, SIRT AĞRILARI, BAŞ HASTALIKLARI, DAMARLARIN İLTİHAB VE AĞRILARI VE TIRA DENİLEN HASTALIK bunlardan bir parçadır>> dedi devamla : Tıra demek, insan her gördüğü şeyden huylanarak vesvese edip, işlerini tehir etmek manasına gelir. İlik ve kemiklerdeki rıhı tayyar ki zamanımızda romatizma ile maruftur. Muzak kapalı bir tabirdir. İhtimal yellere nafi olan anason, havlıncan ve pelin den yapılan şuruplar olsa gerekir.
• DELİLİK : Rıhı Ahmer devam ederek :
<< deliliğin, dimağdaki kan galeyanının, kan basıncının vesvesenin ve insanı yere vurmak gibi hastalıkların ilacı : yonca tohumdur. Kullanılma şikli : yonca tohumu öğütüldükten sonra sıcak su ile lapa halinde başa konur.>> dedi.
Rıhı Ahmer :
<< Bazen insanın basına vururum; bundan türlü tahayyülat gösteren kan hastalığı neş’et eder, gözüne ateş görünür veya kendisini öldürecek ve dövecek korkunç mahluklar görür ve şiddetli bir şekilde bağırır.
Zira cenab-ı hak kullanırından birbirine azap etmek istediğinde bu en şiddetli hastalığı musallat eder. Kur’an-ı Kerim’de << kullanırımdan dilediğime azap eder, dilediğime bağışlarım>> buyurduğu bu hastalıktır.
Bu rüzgarların bazıları çocuklara isabet etti mi renkleri solar, sararır, derileri siyahlaşır, salyaları kurur, gözleri çukurlaşır, inlemeleri şiddetlenir, ağlamaları ; ızdırapları ziyadeleşir. Uykuları kaçar.
Bu hastalığa yakalanan, felç yani nüzül ve titreme gelmiş gibi gayri ihtiyarı olarak titrer bu gibi hastalar fazla keyiften, tesirli hadiseden, suya bakmaktan, fazla korku ve ürkmekten kaçınmalıdır çünkü hastalık tekrar neş’et eder diğer bir ilacı :
Musasa yumurtası ile tütsülenir.
Münasip yağlarla (lakva yağı) ile de masaj yapılır.
Duası yazılarak taşınırsa – inşallah – şifa bulur.
Süleyman (A.S) :
<< ey Rıhı Ahmer, sana and veririm, daha ne gibi zararların vardır >> dedi Rıhı Ahmer cevaben :
<< Ey Allah’ın Peygamberi; ben bir adamın beynine girersem aklını alırım. Vücuduna girersem basur, fiskül gibi bir çok hastalıklara sebep olurum>> dedi Süleyman (A.S) bu korkunç sözleri işitince etrafında olanlara bu mahlukun yakılmasını ve öldürülmesini emretti o mahluk :
<< Ey Allah’ın Peygamberi, beni kimse öldürmeye ve yakmaya kadir olamaz Cenab-ı Hak beni bunun için yarattı ve ömrümü uzattı deyip kayboldu.
Süleyman (A.S) :
<< ey Rıhı Ahmer, Allah’ın adı ile sana and verdim, maiyetinde ne kadar rüzgar ve yel vardır>> dedi o mahluk
<< Ya nebiyallah; yanımda gasıf, asıf, sarsar, akim, sam rüzgarları vardır, bunların esintileri eyyamı nahıs yani uğursuz günlerde olur, akıllı adam bu günlerde evden çıkmamalıdır. Bütün şakalardan, oyunlardan muharebe ve buna benzer şeylerden sakınmalıdır>>
dedi Süleyman (A.S)
<< ey korkunç mahluk sana and veririm. Rüzgarlardan başka bir şey kaldı mı?>>
diye sorunca O korkunç mahluk :
>> Ya nebiyallah ; yanımda Cenab-ı Hakk’ın ahır zamanda memleketleri, köyleri ve dağları helak ettireceği rüzgarlar kaldı. Bunların bir kısmı cenuptan eser, insana kıl kadar dokundu mu yarı veya bütün vücudu hareketten muattal eder. Artık hiç harekete gelmez Bunun duası yazılarak taşınır ve okunur. Tekrar yazılarak suyu içilir.
Netice olarak :

Rıhı Ahmer Da’ü ekber denilen bu mahluk Cenab-ı Peygamber (A.S) efendimizin zamanına kadar görünmedi : Peygamberimizin torunu Hasan (R.A) iç hastalığı ile kan dökmeye başladı Hasan (R.A) ‘ın hastalığını resulullah ve ashabı duyunca Cebrail (A.S) nazil olarak :
<< hazreti Hasan (Rıhı Ahmer) ile hastalandı>>
diye Cenab-ı Peygambere haber verdi.
Cenab-ı Peygamber, Cebrail (A.S)’a :
<< Bunun ilacı var mıdır? <>
Cebrail (A.S) vardır, dedi ve oradan ayrıldı, sonra resulü Ekrem’e geldi :
Ya Resulullah Cenab-ı Hak sana bu duayı hediye olarak gönderdi. Hazreti Hasan taşısın şifa bulur, ömründe bir kere dahi okuyan Rıhı Ahmer Da’ü Ekberden emin olur>> dedi
Cenab-ı Peygamber
<< Hak sana bu duayı hazreti Hasan’a okudu ve bir şeyi yokmuş gibi şifaya kavuştu herkez bu duayı öğrensin, öğretsin, okusun ve üzerinde taşısın>> buyurdu

PEYGAMBERİMİZ EFENDİMİZİ s.a.v. SECERİSİ



ADNAN'ın iki oğlu olmuştur. Onlar: MAAD ve Âk'tır. MAAD’ın dört oğlu vardır:
NİZAR, Kudâa, Kunus ve İyâd. NİZAR’ın da üç oğlu olmuştur. İsimleri:
MUDAR, Rabia ve Enmâr'dır. MUDAR'ın iki oğlu vardır. Bunlar:
İLYAS ve Aylân'dır. İLYAS’ın üç oğlu dünyaya gelmiştir. İsimleri:
MÜDRİKE, Tabîha ve Kamaa'dır. MÜDRİKE’nin iki oğiu olmuştur. Adları:
HUZEYME ve Hüzeyl'dir. HÜZEYME’NİN de dört oğlu olmuştur: Onlar:
KİNANE, Esed, Esede ve Hûn'dur. KİNANE isimli dedesinin dört oğlu vardır:
NADR, Mâlik, Abdi Menâf ve Milkân. NADR'ın iki oğlu olmuştur. İsimleri:
MÂLİK ve Yahlud'tur. MÂLİK’in tek oğlu vardır. O da
FİHR'dir. Bu zâtın dört oğlu dünyaya gelmiştir. İsimleri:
GÂLİB, Muhârib, Hâris ve Esed'tir. GÂLİB'in iki oğlu olmuştur. Onlar:
LÜEYY ve Teym'dir. LÜEYY’in dört oğlu bulunmaktadır. Adları:
KA'B, Âmir, Sâme ve Avf'tır. KA'B’ın da üç oğlu dünyaya gelmiştir. Onlar:
MÜRRE, Adiy, Husayn'dır. MÜRRE'nin üç oğlu bulunmaktadır. İsimleri:
KİLÂB, Teym ve Yakaza'dır. KİLÂB’ın da iki oğlu vardır:
KUSAY, Zühre: KUSAY’ın dört oğlu iki kızı vardır. İsimleri:
ABDİ MENÂF, Abdüddâr, Abdüluzzâ, Abdi Kusay. Kızları: Tahmür, Berre'dir. ABDİ MENÂF'ın'dört oğlu dünyaya gelmiştir. Adları:
HÂŞİM, Abdüşşems, Muttalib ve Nevfel'dir. HÂŞİM'in dört oğlu ve beş tane kızı vardır. İsimleri:
ABDÜLMUTTALİB (ŞEYBE), Esed, Ebû Sayfî. Kızları: Şifâ, Hâlide, Zaife, Rukayye ve Hayye'dir. Peygamberimizin dedesi Abdül-Muttalib'in on oğlu ve altı kızı bulunmaktadır. Bu çocukların hepsi bir anneden olmadığı için onları annelerine göre sıralandırmak istiyoruz:
ABDULLAH, Ebû Tâlib, Zübeyr; Ümmü Hakim Beyzâ, Atika, Ervâ, Berre. Bunların anneleri Fâtıma'dır. Abbâs, Dırâr. Bu iki oğlunun annesi Nüteyle'dir. Hamza, Mukavvim, Hacı adlı oğulları ile Safiyye adındaki kızlarının annesi ise Hâle'dir. Hâris adındaki oğlunun annesi Semrâ'dır. Ebû Leheb (Abdüluzza). Bunun annesi Lübni'dir.
Hz. Âmine'nin annesi Berre, onun annesi ise Ümmü Habib'tiba tarafına gelince, Hz. Âmine'nin babası Vehb, onun babası Abdi Menâf, onun babası da Zühre'dir. Hz. Abdullah'ın baba şeceresi açıklanmış bulunmaktadır. Annesi Fâtıma, onun vâlidesi Sahre, onun annesi Tahmür'dür. Her ikisinin soyu KİLAB'da birleşmektedir.
 

BABASINA ZULÜM EDEN EVLADIN DURUMU ...



Babasına zulmeden adamın çok hazin durumu ve Hz.Ali (r.a)'ın öğrettiği dua ile kurtulması.
Hz. Huseyin b.Ali (r.a) anlatıyor.
Biz Kabe-i Muazzama'yı tavaf etmekte iken, birden bire bir kimsenin hüzün verici sesini duyduk O kimse şöyle yalvararak dua ediyordu: 
"Ey!...darda kalmışların duasına icabet buyuran, Ey bela ve müsibete uğrayanların ızdırabını gideren, Beyt-i Şerif, Harem-i Muhtereminde ziyaretcilerin uykuya daldılar, biz ise uyku ve mazgamaktan münezzeh olan ALLAH'a yalvarıyoruz. 
Ey!.
Kullarını ikramları ile mesrur eden RAB'bim..
Cürüm ve isyanıma cömertlğinle mukabele et ve bağışla beni..
Ey RAB'bim senin affın mücrimler üzerine galebe etmese idi, kim asileri bağışlar, kim elemlere gark olmuşları saadate kavuştururdu?."....
Diyerek yaşlı gözleriyle ALLAH'u TEALA'dan merhamet talep ediyor ve uğradığı feci bela ve müsibetten kurtulmasını diliyordu...   
Babam Ali b.Ebu Talip (r.a) bana 
""Ya Hüseyin,Hakk'ın takdirine çarpılmış, günahının bağışlanmasını Rab'bından ağlayarak isteyen kimsenin arkasından git onu bana çağır" diye emir verdi bende çabuk çabuk giderek adama eriştim
Yüzü güzel, bedeni temiz pak, elbiseside  nazif idi buna rağmen onun sağ yanı kurumuş, cansız ve hareketsiz kalmıştı.
Adama, 
"Müslümanların emiri Ali b.Ebu Talip Keremullahü vechehü seni istiyor, kabul et"
dedim.. 
Zavallı kişi bir yanı üzerine sürüne sürüne babamın huzuruna geldi...   
AZRET ALİ'NİN ADAMLA MULAKATI: 
Müslümanların Emiri Ali b.Ebu Talip (r.a.) adama 
""Sen kimsin halin, şanın nedir" dedi.. 
Adam..
"Ey Müminlerin Emiri Hukuka riayet etmeyerek cezalara çarpılan kimsenin Hal ve Şanı nice olur?" dedi.... 
Mü'minlerin Emiri: 
"İsmin nedir?." ded...... 
 Adam....
"Menazil b. Lahak'dır" dedi...
Haz Ali (r.a.) "
"Bu duruma nasıl düştün?....
Bu vaziyete maruz kalmana sebeb nedir?" dedi. 
Adam..
" ya Emire'l-Mü'minin ben araplar arasında çalıp oynayarak geçinen bir kimse idim..Gençliğim oyun ve eğlence ile geçiyordu..kendimi bir türlü zevkten, gülüp eğlenmekten alamıyordum...
Günahlarıma Tevbe etsem, nefsi ve şehvetimden vazgeçemediğimden kabul olmuyordu...
Recep ve Şaban aylarında ise oyun ve eğlencelerim, çalıp çağrışmalarım artıyordu.....
Halbuki benim şefkatli ve merhametli bir Babam vardı.
O beni bu düşmüş olduğum cehalet bataklığından kurtarmağa çalışırdı....HakTeala'ya karşı isyanımdan vazgeçirmeye  çabalardı.
Ve oğlum derdi ( Allah'ın cezası çok şiddetli, kahır ve galebesi ziyadedir,.
"O"nun cehennemi ne fena bi yer, cehennem ateşine tahammül edilmez bir ateştir...
Şu halde oğlum, 
Allah'a asi ve seni 
"O"na isyana teşvik eden kimselerle arkadaş olmaktan sakın,
bu yaramaz hallerini bırak. 
Çünkü Melekler ve Hürmetli Ay'lar-Gece ve Gündüzler senden feryad ediyorlar.
Onlar seni Allah'u Teala'ya şikayet ediyorlar diye.nasihat ederdi.
Babamın bu ikaz ve nasihatlarından canım sıkılır da Babamı DÖVERDİM... Yine birgün buna benzer nasihat ve azarlamasından daha fazla kızdım..üzerine hücum ederek Dövmeye başladım.
Bu defa ki dayağımdan fazla canı yanan Babam yemin etti..(Elbette senden intikamımı alırım..oruca ve namaza devam eder, bu hal ile Beytullah'a varır, senden, şikayetlerimi arz eder ve senin zararından kurtulmak için Allah' yalvarır "O"nun yardımını talep ederim) dedi.
Bunun üzerine yedi gün oruç tuttuktan sonra bir boz deveye binip, Mekke-i Mükerreme'ye gitti.
Haccü'l-Ekber günü Kabe-i Muazzamanın örtüsüne yapışarak bana beddua etti".
MAZLUM BABANIN BEDDUASI: 
"Aziz Vahid ve Samed'in lütfu ricası ile dünyanın her tarfından binitli ve yaya olarak ziyarete gelen Beyt-i Şerif'in Rab'bısın Şu kutsal makam, insanlar ve cinlerin Kıblesi ve ihtiyaçlarını arz ettiği pek Mübarek menzillerdir ki. zulme ve haksızlığa maruz kaldığımdan dolayı benim de burada edilecek duam red olunmaz, 
Ya RAHMAN, benim hakkımı ve intikamımı oğlumdan alıver, ey eşi ve benzeri olmayan, doğurmayıp ve doğrulmamış olan Rab'bim Oğlumun bir yanını kurut" dedi.
OĞLU DERHAL YIKILIVERDİ...   
"Semayı direksiz tutan ve yerden sular çıkarıp akıtan Allah Hakk'ı için ki babam duasını bitirir bitirmez benim sağ yanım kuruyuverdi..Harem-in civarına atılmış kuru bir ağaç gibi oldum.
İnsanlar sabah ve akşam benim bu halimi görüp geçerlerken..
(işte bu adam, babasının bedduasına süratle çarpılan kimsedir)
 derlerdi" diye hadiseyi anlattı.
Mü'minlerin Emiri Haz.Ali(r.a): 
"sonra baban ne yaptı, senin hakkındam işledi?" 
diye adama sordu.
Adam:
ey mü'minlerin emiri babamın beddusı ile yerlerde süründükten sonra artık kendime geldim, gafletten uyandım babamın merhamet ve şefkatini kendi tarafıma çekmek ve günahlarımı affettirmek için yalvarıp yakarmağa başladım.
 Benim yerlerde sürünmem ve yalvarmalarım babmın kalbini yumuşattı da beni affeti Babamı bu beladan kurtulmam için aynı yer ve makamda dua etmeğe ikna ettim... 
Gönül hoşnutluğu ile onu bir deveye bindirdim, gerekli hürmet ve saygıyı göstererek birlikte IRAK vadisine geldik....o esnada bir ağaçtan bir kuş aniden uçup kaçıverdi, Kuşun parıldayarak kaçıvermesi üzerine devemiz ürktü, bunun üzerine babam deveden düştü ve oracıkta canını teslim etti
dedi.
Adamın bu izahatından sonra Haz.Ali (r.a) Keremallahu vechehü ona sordu..   
"Sana Rasulüllah'tan öğrendiğim dualardan öğreteğm mi? ki o dua ile yalvaranı Allah'uTeala gam ve kederlerinden kurtarmış ve maruz kaldığı bela ve müsibetleri atlatmıştır"
"Bu soru üzerine yan tarafı kurumuş adam."
Ey mü'minlerin Emiri görüyorsunuz çaresizlikler içerisinde yerde sürünüyorum..
Pek muzdaribim..
buyurduğunuz duayı Talim ediniz..
can-u gönülden dinleyeceğim""dedi.... 
Haz. Hüseyin (r.a) 
Babam adama duayı öğretti o dua ile her Allah'a yalvaran hasta, 
hemen şifa bulmuş, ertesi günü sıhhatli olarak yanımıza geldi,
ben nasıl olduda birden bire iyi oldun"
dedim.
Adam..
" insanlar uyuduğu zaman o dauyı bir iki ve üç defa tekrar ederek okudum.
Kulağıma bi ses geldi ( Allah Teala Hazretleri sana kafidir)
öyle bir İSM-İ A'ZAM duası ile dua ettin ki Hak Teala o dua ile kendisine sığınanları dilek ve ihtiyaçlarını arz edenleri kabul eder istediklerini verir
Bundan sonra göz kapaklarım kapanmaya başladı uyumuşum...
Rüyamda...
Sallallahü Aleyhi Vesellem'i gördüm...
VAKI'ayı kendilerine arz ettim buyurdular.
Ali doğru söylemiştir onun sana öğrettiği "İSMU'LLAH A'ZAM" ile dua edilirse o dua kabul edilir ve istediği verilir
sonra ikinci defa üzerime uyku galebe etti
uyudum RASULLAHÜ (a.s.v)'mi tekrar rüyada gördüm..
(Ya Resulüllah duayı sizin mübarek lisanınızdan duymak istiyorum)
 dedim.
RESULULLAH'TAN TALİM ETTİĞİ DUA:
"İstirhamım üzerine NEBİYY-İ MUHTEREM EFENDİMİZ"
 Bu duayı okudular.


Bu duanın Türkçe meali:

"Allah'ım senden yalvararak diliyorum Ey gizliyi bilen, Ey Sema kudreti ile bina edilen ey,yer izzeti ile döşenmiş olan ey Celalinin nuru ile güneşi ışık saçıcı Ay'ıda parlayıcı kılan ey, her inanmış temiz nefse tevccüh eden, ey, korkanların, müttekilerin korkusunu süküne erdiren. ey yaratıkların ihtiyaçları ve dilekleri indinde yerine getirilen ey, Yusuf'u kölelik boyunduruğundan kurtaran ey kullarının ihtiyaçlarını zatına arzetmek için araya vasıta koymayan her dilek sahibinin müracaatlarını doğrudan doğruya kendisi dinleyen ve alıp veren bir veziri olmayan RAB'bim ey, kendisinden başka dua edilen bir RAB olmayan dilek ve ihtiyaç sahiblerinin çokluğu "O"nun kerem ve cömertliğini artıran ALLAH, Muhammed Aleyhissalatü Vesselama ve Ehl-i Beytine ve Eshabına Salat-ü selam etsin. Duamı kabul buyur, isteğimi ver çünkü sen Her şeye Kadirsin"

"Haz Ali Kerremallahu Vechehü "
Bu Duaya sıkı sarılınız, 
Çünkü "O" Arş hazinelerinden bir Hazinedir"
AMİN AMİN,AMİN.



GÖZ DEĞMESİ (NAZAR)


GÖZ DEĞMESİ (NAZAR)


Kur'an-ı Kerim'de Hz. Yusuf Aleyhisselâm'ın kıssası anlatılırken Hz. Yakup Aleyhisselâm'ın oğullarını Mısır'a gönderdiği vakit onların şehre girmeleri hakkında onlara şöyle tavsiyede bulunduğu zikredilmektedir:
"(Yakup) dedi: Oğullarım! (Şehre) hepiniz bir kapıdan girmeyin.
Ayrı ayrı kapılardan girin (ki size nazar değmesin.) Yine de Allah'ın takdir ettiği bir şeyi ben sizden gideremem.

Hüküm ancak Allah'ındır.
Ben ona güvenip dayandım.


Tevekkül edenler de yalnız ona güvenip dayanmalıdırlar. (Yusuf, 12/67)
Hafız İbn-i Kesir, bu ayeti tefsir ederken Selef imamlarından naklettiğine göre, Hz. Yakup Aleyhisselâm, küçük oğlu Bünyamin'i hazırlayıp ağabeyleri ile beraber Mısır'a göndereceği zaman Mısır'da şehre girerken hepsinin bir tek kapıdan değil, muhtelif kapılardan şehre girmelerini onlara emretmişti.
Hz. Yakup Aleyhisselâm'ın böyle davranmasının sebebi şu idi: Çünkü Hz. Yakup Aleyhisselâm, insanların, çocuklarına "nazar" etmelerinden korkuyordu. Zira onlar, çok güzel fizikî yapıya sahip idiler.
Yüce Allah (c.c.), kulu ve Resulü Hz. Muhammed (s.a.v.) Efendimize hitaben şöyle buyurmaktadır:
"Doğrusu inkâr edenler, Kur'an'ı duydukları vakit (sana olan düşmanlıklarından dolayı) neredeyse gözleri ile seni yere sereceklerdi!
Hâlâ da (senin için): Mutlaka o, delidir! Diyorlar.
Halbuki Kur'an, bütün âlemler için bir öğütten başka bir şey değildir." (Kalem, 68/51-52)


Bir kısım müfessirlerin beyanına göre, müşrikler, peygamberimiz tiz. Muhammed (s.a.v.) Efendimize olan kin ve hasedlerinden dolayı onu gözleri ile öldürmek istiyorlardı. Yani, gözleri ile ona nazar ediyorlar ve onu kıskanıyorlardı.
Eğer Allah (c.c.)'ın koruması olmasaydı, ona fenalık yapacaklardı.
Yüce Allah (c. c.), hasedcinin şerrinden kendisine sığınmamızı emretmektedir:
"De ki: (Karanlığı yarıp sabahı ortaya çıkaran) sabahın Rabbine sığınırım.
Yarattığı şeylerin şerrinden,
(Karanlık çöktüğü zaman) bastıran gecenin şerrinden,
Sihir yapmak için düğümlere üfleyen büyücülerin şerrinden,
Ve kıskandığı zaman kıskanç kişinin hasedinden (Allah'a sığınırım.)" (Felâk Suresi, 113/1-5)


Bu surenin son ayetinde, hased eden kimsenin hasedinden Allah (c.c.)'a sığınılması açık bir şekilde emrolunmaktadır,
Hasedci, Cenab-ı Hakk'ın, kuluna verdiği nimeti çekemez ve o nimetin yok olmasını ister.
Bu, genel bir tutumdur.
Hasedcinin nazar etmesini ve daha başka musibetleri içine alır.
Yukarıda zikrolunan ayetler, gözdeğmesinin hak ve gerçek olduğuna bir delildir.
Eğer gözdeğmesi (nazar) diye bir olay olmasaydı, onun şerrinden Cenab-ı Hakk'a sığınmaya da gerek olmazdı.
Yine onun hak ve gerçek olduğuna dair sünnetten de deliller vardır.
İnsanlardan pekçoğu gözdeğmesi ile ilgili olaylara daima şahit olmuşlardır ve şahit olmaya devam etmektedirler.
Bazan bu gözdeğmesinin farkına varırlar ve onu bilirler.
Bazan da onu bilip anlayamazlar.
İnsanların başlarına gelen tecrübeler, zikredilenlerden çok daha fazladır.
Nice ölen kimseler vardır ki, onların ölüm sebepleri bilinmez.
Nice sağlam, kişiler de vardır ki, hasta olup yatağa düşerler fakat hastalıklarının gerçek sebebini bilmezler.
Nazar (gözdeğmesi), toplumda vâki olan bir hususdur.
Bazı kimselerin gözlerinde bir hâl vardır ki, konsantre olarak baktığı kişiye çeşitli zararlar verir.


Bir kısım âlimlere göre, insanların gözbebeklerinden ve parmak uçlarından görünmeyen ışınlar saçılmaktadır.
Gözdeğmesi gerçek olmakla beraber asıl sebebin ne olduğu bilinmemektedir.
Onu ancak Yüce Allah (c.c.) bilir.
Nasıl ki; mıknatıs, demiri kendine çeker. Fakat asıl çekme sebebini, onu yaratan Rabbimiz bilir. Nazar da öyledir.
İmam Kastalanî diyor ki: "Bir çanak içinde süt olsa ve hayız gören bir kadın, elini o sütün içine soksa, o süt özelliğini kaybeder ve bozulur.
Eğer temiz bir kadın, elini o sütün içine soksa, süte bir şey olmaz."
Sebebini bilmediğimiz diğer şeyler de buna kıyas olunmalıdır.
Gözü değen bazı kimselerin anlattıklarına göre, bir şeye gıpta ile bakıp imrendikleri zaman onların gözlerinden bir hararet çıkmaktadır.
Gözdeğmesi ile ilgili olarak pekçok hadis-i şerifler de vardır.
Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz nazar olayının, yaşanan bir gerçek olduğunu dile getirmiş ve şöyle buyurmuştur:
"Gözdeğmesi hak ve gerçektir."

 (Müslim. Abdullah b. Abbas (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
Hafız İbn-i Hacer diyor ki: "Yani, kem göz ile nazar edip gözdeğdirmek, toplumda var ve sabit olan bir şeydir."
İmam el-Kurtubî de gözdeğmesinin sabit olduğunu zikrederek şöyle demiştir: "Bu durum, ulemanın ittifak ettiği bir hususdur. Ancak bid'at ehli olan bir taife bunu inkâr etmişlerdir.
Onların görüşlerine karşı hadis-i şeriflerden pekçok deliller vardır.
Yine bu olayları müşahede eden pekçok kimseler mevcuttur.
Nice yiğitler vardır ki, gözdeğmesi, onları mezara koymuştur.
Nice güçlü develer vardır ki, nazar, onları da tencereye koymuştur.
Bütün bunların hepsi Cenab-ı Hakk'ın dilemesi ile olmaktadır."
Yüce Allah (c.c.) şöyle buyurmaktadır:
"Onlar ise, Allah'ın izni olmaksızın kimseye bir zarar veremezler.

" (Bkz. Bakara. 2/102.)Aslı olmayan ve mesnedsiz bir şekilde inkâr yolunu seçerek şeriata ve akla muarız (karşı) olan kimseye iltifat olunmaz.
Allâme İbn-i Kayyım diyor ki: "Vahiyden (dinden) ve akıldan nasibi olmayan bir taife, gözdeğmesi işini geçersiz saymışlardır.
Onlara göre, bu nazar değme işi ancak bir evhamdan ibarettir. Onun aslı yoktur!
Bunlar akıl ve nakil bakımından insanların en cahilidirler.
Hicap (utanma) bakımından da insanların en kabasıdırlar.
Sıfatlarıyla,
Fiilleriyle ve tesirleriyle onlar, ruh ve nefisleri bilmekten uzaktırlar.
Akıllı olan kimseler, her ne kadar göz-değmesinin sebebi ve tesiri hakkında ihtilâf etseler de nazar meselesini inkâr etmezler."
Hafız el-Hattâbî de gözdeğmesi gerçeğine değinmiş ve şöyle demiştir: "Kem gözle nazar eden kimsenin hain bakışı, karşısındaki şahsa zarar verir."

GÖZ DEĞMESİNİN SEBEPLERİ
Bilmiş ol ki;
Gözdeğmesi (nazar) iki sebepten dolayı olur:
Biri, şiddetli düşmanlıktır. Diğeri de, bir şeyi beğenip onu güzel bulmasıdır.
Resulüllah (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurmaktadır:
"Gözdeğmesi hak ve gerçektir. Eğer kaderin önüne geçen bir şey olsaydı, nazar, onun önüne geçerdi." (Müslim, Abdullah b. Abbas (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
Bu hadis-i şerifte gözdeğmesinin tesirine ve isabet etmesinin sür'atine işaret ve te'kid vardır.
Hz. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz yine şöyle buyurmuştur:
"Allah (c.c.)'ın kaza ve kaderinden sonra benim ümmetimden ölenlerin çoğu gözdeğmesindendir." (El-Bezzâr. Câbir b. Abdullah (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
El-Elbânî bu hadis-i şerif için "Sahih" demiştir.
Hafız İbn-i Hacer de "Hasen" demiştir.
Bazı insanlar bu nazar olayını garip bulurlar.
Bazıları da dehşete kapılırlar. Bununla beraber olaylar onun varlığını tasdik etmektedir.

Nice kimse vardır ki, Allah (c.c.) ona bolca mal ve nimet vermiştir de bir hasedcinin nefsi o nimetlere takılmıştır. Böylece o adamın malı bir felâkete ve zarara uğramıştır. Yahut bütün malı ve mülkü yokolup gitmiştir.
Yine nice insanlar ve özellikle de bazı kadınlar vardır ki, Allah (c.c.) onlara son derece fizikî güzellik vermiştir de bir hasedcinin nefsi o güzelliklere takılmıştır.
Böylece o güzele bir felâket.
Yahut bir hastalık,
Ya da benzeri bir musibet gelmiştir de uzman doktorlar onun tedavisinden âciz kalmışlardır.

NAZARDAN KORUNMA TEDBİRLERİ
Gözdeğmesi (nazar) illetine yakalanmadan önce korunmak için şu tedbirler alınmalıdır:
1) BİRİNCİ TEDBİR:

Sabah ve akşam koruyucu dua, evrad ve zikirlere devam edilmelidir.
Onları okuyan kimseyi Allah (c.c.) nazardan muhafaza buyurur.
Okunacak sure ve dualar çoktur.
Bazıları şunlardır:
Fatiha Suresi,
Ayetü'l-Kürsî,
Felâk Suresi,
Nâs Suresi,
Peygamber (s.a.v.) Efendimiz'in okuduğu muhtelif dualar.
Şimdi bunları açıklayalım:

a) Fatiha Suresi:"Hamd, Âlemlerin Rabbi (olan) Allah'a mahsusdur.
O, Rahman ve Rahîm'dir.
Din gününün sahibidir.
Ancak sana kulluk ederiz ve yalnız senden yardım dileriz.
Bizi doğru yola hidayet et.
Kendilerine nimet verdiklerinin yoluna (ilet). Gazaba uğrayanların ve sapmışların yoluna değil." (Fatiha, 1/1-7)


b) Ayetü'l-Kürsî:"Allah, kendinden başka hiçbir ilâh bulunmayan (Allah)'dır.
O, Hayy ve Kayyûm'dur.
Onu ne bir uyku yakalar, ne de bir uyuklama.
Göklerde ve yerde bulunanların hepsi onundur.
Onun izni olmadan katında hiç kimse şefaat edemez.
O, (kullarının) yapmakta oldukları şeyleri ve önceden yaptıklarını bilir.
Onun dilemesi hariç, insanlar onun ilminden hiçbir şeyi tam olarak bilemezler.
Onun kürsüsü, gökleri ve yeri içine alır.
Onları koruyup gözetmek, kendisine ağır gelmez.
O yücedir, büyüktür." (Bakara, 2/255)


c) Felâk Suresi:"De ki: (Karanlığı yarıp sabahı ortaya çıkaran) sabahın Rabbine sığınırım.
Yarattığı şeylerin şerrinden,
(Karanlık çöktüğü zaman) bastıran gecenin şerrinden,
Sihir yapmak için düğümlere üfleyen büyücülerin şerrinden,
Ve kıskandığı zaman kıskanç kişinin hasedinden (Allah'a sığınırım.)"

(Felâk, 113/1-5)
d) Nâs suresi:"De ki: İnsanlann Rabbine sığınırım. İnsanların melikine (mutlak sahibine).
İnsanlann ilâhına (sığınırım.)
Sinsi vesvesecinin şerrinden.
İnsanlann kalplerine şüphe ve tereddüt sokan.
Gerek cinlerden, gerek insanlardan." (Nâs, 114/1-6)


e) Peygamberimizin okuduğu muhtelif Dualar:Nazara karşı şu duayı okumalıdır:
"Yarattığı şeylerin şerrinden Allah (c. c.)' in tam olan kelimelerine sığınırım." (Ebu Davûd, Tıp, 19; Dârimî, İsti'zan, 48; Muvatta, İsti'zan, 34; Ahmed b. Hanbel, 4/430)
Yine şu duayı okumalıdır:
"Bütün şeytanlardan, zararlı hayvanlardan,
Kem gözlerden Allah (c.c.)'ın tam olan kelimelerine sığınırım.
Hiçbir iyinin ve kötünün yapamadığı ve Allah (c. c.) 'in yaratıp vücuda getirdiği bütün şerlerin şerrinden,
Gökten inenlerin ve göğe çıkanların şerrinden,
Yerde bitenlerin ve yerden çıkanların şerrinden,
Gecenin ve gündüzün fitnelerinin şerrinden,
İyilik için kapı çalan hariç, gece ve gündüz her kapı çalanın şerrinden Allah (c. c.) 'ın tam olan kelimelerine sığınırım.
Ey Rahman (olan Allah'ım)" (Buharî, Kitabü'l-Enbiya, 10; Müslim, Kitabu'z-Zikr, 54, 55; Ebu Davud, Kitabu't-Tıb, 19; Kitabu'l-Edeb, 98; Tirmizî, Kitabu't-Tıb', 18; Kitabu'd-Deavât, 40; Ahmed b. Hahbel, 2/181, 290, 375, 448, 4/57.)
Yine şu ayeti okumalıdır:
"Doğrusu inkâr edenler, Kur'an'ı duydukları vakit (sana olan düşmanlıklarından dolayı) neredeyse gözleri ile seni yere sereceklerdi!
Hâlâ da (senin için) mutlaka o, delidir! Diyorlar.
Halbuki Kur'an, bütün âlemler için bir öğütten başka bir şey değildir." (Kalem, 68/51,52.)


İnsanların ahvâline bakan kimse, nazar konusunda onlarda bir umursamazlık olduğunu görür. Oysa ki, bilhassa bebeklerin ve küçük çocukların şeriata uygun dualarla nazardan korunmaları gerekir.
Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz, Hz. Hasan (r.a.) ve Hz. Hüseyin (r.a.)'ı şu dua ile koruyordu:
"Sizi, bütün şeytanlardan, Zararlı hayvanlardan, Kem gözlerden, Allah (c.c.)'ın tam olan kelimelerine sığındırırım." (Buharî, Abdullah b. Abbas (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz, torunları olan Hz. Hasan (r.a.) ve Hz. Hüseyin (r.a.)'a hitaben yine şöyle derdi:
"Şüphesiz ki, sizin atanız (İbrahim Aleyhisselâm) İsmail'i ve İshak'ı onlarla koruyordu." (Buharî, İbn-i Abbas (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
2) İKİNCİ TEDBİR: Nazar değmesinden korunma yollarından biri de, korktuğu ve şüphelendiği kişilerin yanında güzelliklerini teşhir etmemelidir.
Hafız el-Bağavî "Şerhü's-Sünne" eserinde anlattığına göre, Hz. Osman b. Affan (r.a.) çok güzel bir çocuk görmüştü.


Bunun üzerine, onu nazardan korumak için çocuğun velisine şöyle dedi: "Bu çocuğun çenesine siyah boya sürerek onun güzelliğini kamufle ediniz."
3) ÜÇÜNCÜ TEDBİR: Gözdeğmesinden korunma yollarından biri de, görüp beğendiği bir şey hakkında, gören kişinin bereketle dua etmesidir.
Bir kimse, kendi gözünün başkasına zarar vermesinden korkarsa, ona baktığı zaman şöyle demelidir:
"Allah (c.c.) onu sana mübarek etsin." (Benzer ifade ile Bkz. Ebu Davud. Nikâh, 36; Tirmizî, Nikâh, 7; İbn-i Mâce, Ezan, 2; Ahmed b. Hanbel, Müsned, 3/281.)


Veya şöyle demelidir:"Ya Rabbi! Ona mübarek eyle." (Benzer ifade ile Bkz. Müslim, Zühd, 74; Ebu Davud, Vitir, 31; Nesaî, Zekât, 12; İbn-i Mâce, Zühd, 8; Ahmed b. Hanbel, müsned, 3/108, 188, 5/77.)
Yahut şöyle demelidir:
"Mâşâallah (Allah ne güzel yapmış) Allah'tan başka kuvvet (sahibi) yoktur." (Ebu Davud, Edeb, 101.)
Ya da buna benzer dualar etmelidir. O zaman Allah (c.c.)'ın izni ile zarar defolur gider.
Ebu Ümâme (r.a.)'dan rivayete göre, Âmir b. Rebîa, Sehl b. Huneyf e uğramıştı.


O sırada Sehl b. Huneyf banyo yapıyordu.
Âmir b. Rebîa dedi ki: "Bugünkü gibi parlak bir cild görmedim."
Bunun üzerine Sehl b. Huneyf in durumu değişti.
Çok geçmeden sar'a nöbetine tutuldu. Bayılıp yere düştü.
Gelip Peygamber (s.a.v.) Efendimiz'e haber verdiler.
Ona şöyle dediler: "Yâ Resûlallâh! Sehl' in imdadına yetiş. Onu sar'a iletti tuttu ve yere düştü."
Peygamber (s.a.v.) Efendimiz: "Kimin nazar etmesinden şüphe ediyorsunuz?" Diye sordu.
Dediler ki: "Âmir b. Rebîa'dan şüphe ediyoruz."
Bunun üzerine Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurdu:
"Sizden biriniz kardeşinden hoşuna giden bir şey gördüğü zaman onun mübarek olması için dua etsin." (Ebu Ümâme rivayet etmiştir.)
Daha sonra bir kap suya okudu ve Âmir'in o su ile abdest almasını emretti.
Âmir de o su ile abdest aldı.
Ayrıca yüzünü yıkamasını, Kollarını dirseklere kadar yıkamasını, Dizlerini yıkamasını, Eteğinin iç kısmını yıkamasını,
Ve yine üzerine su dökmesini emretti.
Zührî diyor ki: "Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz ayrıca ona, kabı ters çevirmesini emretti."


Hadis-i şerifte gözdeğmesinin ilacı beyan olunmuştur. Buna göre, nazar eden kimsenin abdest azalarını yıkadığı ve bilhassa cildine temas eden iç çamaşırlarını yıkadığı su alınır ve nazar olunan kimsenin arkasından dökülür.
Bir hadis-i şerifte Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurmuştur:
"Sizden yıkamanız istenirse, yıkayınız." (Müslim rivayet etmiştir.)
Yani, bir şahıs gelip de sizden birinizin abdest ve gusül suyundan elbisenin bir kısmına sürmek isterse, bunu yapsın. Bundan dolayı ona kızmasın, demektir.
Kendi nefsinden, başkasına nazar değmiş olmasından şüphelenen ve endişe duyan kimsenin yapması gereken şey, Allah (c.c.)'dan korkması ve gözdeğmesine sebep olabilecek şeylerden sakınmasıdır.


Bunun için Allah (c.c.)'ı çokça zikretmeye devam etmelidir.
İnsanlardan hoşa giden bir şey gördüğü zaman Allah (c.c.)'dan, onu mübarek kılmasını dilemelidir.
Yüce Allah (c.c.)'ın, insanlara vermiş olduğu nimetlere kesin olarak hased etmemelidir. Çünkü, eğer onlara hased ederse, sanki Rabbine karşı itirazda bulunmuş gibi olur.
İşte bu da apaçık bir hüsrandır.


NAZAR DEĞMESİNDEN SONRA
Yukarıda, nazar değmemesi için alınacak tedbirler ve korunma çareleri açıklanmıştı.
Nazar değdikten sonra da şeriata uygun çareler vardır.
Kur'an-ı Kerim'de ve hadis-i şeriflerde bu hususa işaret eden deliller bulunmaktadır.
Yine şu sure ve ayetler dua maksadıyla okunmalıdır.

a) Fatiha Suresi,
b) Ayetü'l-Kürsî,
c) Felâk Suresi,
d) Nâs Suresi,
e) Ayrıca Cebrail Aleyhisselâm'ın, Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz'e okuduğu ve öğrettiği şu dua okunmalıdır:
"Allah (c. c.) 'in ismi ile sana rukye ederim (okuyup üflerim).
Sana eziyet veren her şeyin şerrinden,
Her nefsin yahut hased edenin kem gözünün şerrinden Allah (c.c.) sana şifa versin.


Allah (c.c.)'in ismi ile sana rukye ederim" (Buharî, Kitabu't-Tıb, 38; Müslim, Kitabu's-Selam, 40; Ebu Davud, Kitabu't-Tıb. 19; Tirmizî, Kitabu'l-Cenâiz, 4; İbn-i Mâce. Kitabu't-Tıb, 36. 37; Ahmed b. Hanbel, Müsned. 6/332.)
Yine Resûlüllah (s. a.v.) Efendimiz' in bir hastalığı olduğu zaman Cebrail Aleyhisselâm gelir ve şu duayı okurdu:
"Allah (c.c.) 'in ismi ile sana rukye ederim (okuyup üflerim). Allah (c.c.) bütün hastalıklardan sana şifa versin.
Hased ettiği zaman hased edenin şerrinden ve bütün kem gözlülerin şerrinden (seni korusun.)" (Müslim, Hz. Âişe (r.a.)'dan rivayet .etmiştir.)
Bazı İslâm büyüklerinden nakledilmiştir ki; gözden sakınmanın şartı, iyilikleri, güzellikleri, zînetleri gizlemektir. Bir kimsenin kendisini, ailesini veya çocuğunu süsleyip el âleme teşhir etmesi uygun değildir.
Allâme İbnu'l-Kayyım diyor ki: "Kim bu duaları okuyup tecrübe ederse, faydasının derecesini ve ona ne kadar çok ihtiyaç bulunduğunu anlar. Bu dualar, nazar edenin tesirine mâni olur. Onu okuyan kimsenin imanının kuvvet derecesine göre nazarın etkisini giderir. Çünkü bu dualar silahdır. Silah ise, kullanana göre etkili olur."


Kimi, tam merkezden vurur. Kimi de, ıskalar!
Abdullah es-Sâcî (r.a.)'ın anlattığına göre, kendisinin çok güzel bir devesi vardı.
Birgün devesine binerek yol arkadaşları ile beraber sefere çıktı. Yolculardan biri vardı ki, gözü değerdi. Bu durumu bilenler Abdullah'ı uyardılar. Devesini o adamın gözünden sakınmasını söylediler. Abdullah o adamın, devesine bir zarar veremeyeceğini söyleyip pek aldırmadı. Abdullah'ın sözlerini ve davranışını da o adama anlattılar. Adam, kendisini ispat etmek için Abdullah'ı kollamaya başladı. Bir mola sırasında Abdullah oradan ayrılınca, adam hemen gelerek deveye nazar etti. Biraz sonra deve hastalanıp yere düştü. O sırada Abdullah da çıkageldi. Deveyi o vaziyette görünce neler olduğunu sordu.
Dediler ki: "Sen gidince hemen o adam gelip deveye nazar etti.
Hayvana bakınca o da bu hâle geldi."


Bunun üzerine Abdullah: "O adamı bana gösterin" dedi.
Onlar da gösterdiler. Abdullah, adamın yanına varıp karşısında durdu.
Sonra şu duayı okudu:
"Allah (c.c.)'ın ismiyle hapsedenin hapsinden, Kuru taşın (şerrinden), Yakıcı kıvılcımın (şerrinden Allah 'c.c.)'a sığınırım).
Nazar edenin gözdeğmesi, kendi aleyhine dönsün ve en sevdiği kişinin üzerine dönsün.
Gözünü çevirip de (sema' ya) bak! Bir bozukluk görüyor musun? Sonra gözünü iki kez çevir de yine bak. Göz hor, Hakir, Bitkin ve ümidini kesmiş olarak tekrar sana döner." (Bu duanın son kısmı, Mülk Suresi'nin 3. ce 4. ayetleridir. Bkz. Mülk, 67/3-4..)
Abdullah es-Sâcî bu duayı okuyunca gözdeğmesi kalktı.
Allah (c.c.)'ın izni ile devesi iyileşti.


PEYGAMBERİMİZİN (s.a.v.) RUKYELERİ
Buharî'nin rivayetine göre, birgün Abdülaziz (r.a.), Hz. Sabit (r.a.) ile beraber Enes b. Mâlik (r.a.)'ın ziyaretine gitmişlerdi.
Hz. Sabit (r.a.): "Ya Ebâ Hamza! Biraz rahatsızım" dedi.
Hz. Enes b. Mâlik (r.a.): "Senin üzerine Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz'in rukyesini okuyayım mı?" diye sordu.
Hz. Sabit (r;a.): "Oku" dedi.
Hz. Enes b. Mâlik şu rukyeyi okudu:
"Ey insanların Rabbi! Zarar ve fitneyi gider. Şifa ihsan et. Şifa verici sensin. Senden başka şifa verecek olan hiçbir kimse yoktur. Öyle bir şifa ver ki, hastalıktan eser kalmasın." (Buharî, Abdülaziz (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
Yine Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz hasta olan bazı ashabını eliyle sığayıp şöyle dua yapardı:

"Allah'ım! Ey insanların Rabbi! Zarar ve fitneyi gider. Ona şifa ver. Şifa verici sensin. Senin şifandan başka şifa yoktur. Öyle bir şifa ver ki, hastalıktan eser kalmasın." (Buharî. Hz. Âişe (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz yine şöyle buyurmuştur:
"Ey insanların Rabbi! Zarar ve fitneyi silip gider. Şifa, senin (kudret) elindedir. Senden başka ona (yol) açıcı yoktur." (Buharî, Hz. Âişe (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)

UYARILAR
1) BİRİNCİ UYARI:

Gözdeğmesi (nazar) bazan insanlardan olur. Bazan da cinlerden olur.
Mü'minlerin annesi Ümmü Seleme (r.a.)' dan rivayete göre, Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz, evinde bir kız görmüştü.
Kızın yüzünde bir değişme farketti ve şöyle buyurdu:
"Ona rukye yapınız (okuyup üfleyiniz). Çünkü onda gözdeğmesi (nazar) vardır." (Buharî ve Müslim, Ümmü Seleme (r.a.)'dan rivayet etmişlerdir.)
Hafız el-Bağavî diyor ki: "Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz nazar değmesine işaret ederken cinlerden nazar değmiş olacağını kasdetmiştir."
Deniliyor ki: "Cinlerin nazar etmesi, mızrak ucundan daha tesirlidir."
Şüphe yok ki, insan kirli elbiselerini değişmek için çıkardığı vakit, Yahut tuvalet ihtiyacını gidermek için, Ya da bir başka sebeple avret yerini açtığı vakit cinlerin nazarından korunmak için dua etmelidir.

Bu da Cenab-ı Hakk'ın ismini zikretmekle olur.
Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurmuştur:
"Onlardan (insanlardan) biri helaya girdiği zaman, başka bir rivayette, elbisesini çıkarıp bir yere koyduğu zaman bismillah demesi, cinlerin gözleri ile Ademoğlunun avret mahallinin arasında bir perdedir." (Tirmizî. Sünen'inde ve Ahmed b. Hanbel de Müsned'inde rivayet etmişlerdir.)
2) İKİNCİ UYARI:

Cenab-ı Hakk'ın ihsan ettiği sağlığı, Güzelliği, Nâli olduğu nimetler ve sair sebeplerle gözdeğmesine hazır olan kimse, daima tedbirli olmalı ve kendisini teşhir etmemelidir.
Özellikle kadınlar kendi güzelliklerini ve bilhassa kız çocuklarının güzelliklerini aşırı derecede teşhir etmemelidirler. Çünkü bunun sonucunda birçok üzücü olaylara şahit olunmaktadır.
Bu konuda şâir diyor ki:
Kemâl sahibi sevilir,
Olgunluk başta bir taçdır.
Fakat yeri gelince onu
Nazardan koruyan ayba muhtaçtır.

Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz Esma binti Umeys (r.a.)'a hitaben şöyle buyurmuştur:
"Bana ne oluyor ki, kardeşoğullarının cisimlerini zayıf görüyorum! Yardıma muhtaç duruma gelmişler." (Müslim, Câbir b. Abdullah (r.a.)'dan rivayet etmiştir.)
Bunlar Hz. Cafer b. Ebu Tâlib'in çocukları idiler.
Esma dedi ki: "Onların bir hastalıkları yok. Fakat onlara nazar değdi."
Bunun üzerine Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurdu:
"(O halde) sen onlara rukye yap. (okuyup üfle.)" (Ahmed b. Hanbel. Müsned, 3/333.)
3) ÜÇÜNCÜ UYARI:

İnsanlardan bazıları rukye tedavisi (okuyup üfleme) talep ettikleri zaman okuyan kişinin inancının sağlam olup olmadığını, Maksadını, İlmini araştırmıyorlar.
Bu sebeple de sahtekârlara, Büyücülere ve kötü maksadlı olanlara yöneliyorlar.
O bozguncular, yapıcı olmaktan çok yıkıcıdırlar.
Hatta onların içinde niceleri vardır ki, haram olan şeyleri, Yahut bid'atları, Ya da şirk olan şeyleri insanlara emrederler. Böyle kimselerin şerlerinden muhafaza etmesini Yüce Allah (c.c.)'dan dileriz.
Rukye (okuyup üfleme) talep eden kimseye gereken şey, dikkatli olması ve işini sağlam yapmasıdır. Yani, ya kendisi okumalı, Yahut da buna ehil olan imanlı ve ihlâslı kimseleri bulmalıdırlar.
Şunu da iyi bilmelidir ki; Eğer şeriatın uygun gördüğü şartlar uygun olmazsa, rukye yapmak caiz olmaz.

İslâm şeriatına uygun olan şartlar şunlardır:a) Okunan şeyler, Kur'an-ı Kerim ayetleri ya da Resûlüllah (s.a.v.) Efendimiz'in okuyup tavsiye buyurduğu dualar olmalıdır.
b) Ayet ve hadisler orijinal metni ile ve mânâsı bilinerek okunmalıdır.
c) Okuyanın şunu da çok iyi bilmesi gerekir ki, rukye'nin kendisi hiçbir tesir icra etmez.
Her şey Allah (c.c.)'ın takdiri ile olur.
Şifayı verecek olan da bizzat Allah (c.c.)'ın kendisidir. O, bir şeyi sebep kılmıştır.
d) Aslı esası olmayan vehimlerden ve vesveselerden kaçınarak,
Vesile olacak fiili işleyerek sonucu Allah (c.c.)'a bırakmalı ve samimiyetle Cenab-ı Hakk'a tevekkül etmelidir.
Hz. Yusuf Aleyhisselâm'ın kıssasını anlatan şu ayetin mânâsını derin derin düşünmeliyiz:

"Ayrı ayrı kapılardan (şehre) girin (ki size nazar değmesin.) Yine de Allah'ın takdir ettiği bir şeyi ben sizden gideremem. Hüküm ancak Allah'ındır. Ben ona güvenip dayandım. Tevekkül edenler de yalnız ona güvenip dayanmalıdırlar." (Bkz. Yusuf, 12/67.)
e) Bilmelidir ki, gözdeğmesinden (nazardan) korunmak ve onu tedavi etmek, ancak Allah (c.c.)'dan ve onun Resûlü'nden gelen şeylerin doğruluğuna inanmakla mümkün olur.
Eğer bu konuda şüphe ve tereddütleri olursa, ilacın tesiri de azalır.

AYETLER VE HADİSLER


AYETLER VE HADİSLER
dua ve dua 12 Gönül tokluğu içinde bulunup
“Mü’minin şeref ve itibarı,
 gecelerini ibadetle geçirmesinde;
izzet ve haysiyeti de, gönül tokluğu içinde
bulunup insanlara el açmamasındadır.”
(Müstedrek, 4/360)
Hadis
Yaradanın kudretini hatırlatması
dua ve dua 13 Yaradanın kudretini hatırlatması
7 – Yeri de döşedik, oraya dengeyi sağlayacak ağır baskılar,
sabit ulu dağlar yerleştirdik.
 Orada, gönüller, gözler açan her çeşit bitkiden çiftler bitirdik.
[51,49; 36,36]
8 – Bütün bunları, Allah’a yönelecek her kula

Yaradanın kudretini hatırlatması,
dersler veren birer basiret nişanesi
ve ibret numunesi olması için yaptık.
Kâf Sûresi
Ayet
Durmadan ölüm ötesi hayat için çabalayan
dua ve dua 11 Durmadan ölüm ötesi hayat için çabalayan
Akıllı kimse, sürekli kendi nefsini sorgulayan
ve durmadan ölüm ötesi hayat için çabalayandır.
Nefsini hevâsının peşinde koşturan
ve buna rağmen Allah Teâlâ’dan

beklentileri olan kimseye gelince o zavallının tekidir.
(Tirmizi, Kıyame,25; İbn Mace, Zühd, 21; Müsned, 4/124)
Hadis
Hiç üzerlerindeki göğe bakmazlar mı
dua ve dua 10 Hiç üzerlerindeki göğe bakmazlar mı
6 – Hiç üzerlerindeki göğe bakmazlar mı?
Bakıp da Bizim onu nasıl sağlamca bina ettiğimizi,

 onda en ufak bir çatlaklık,
dengesizlik olmadığını düşünmezler mi?
 [67,3-4]Kâf Sûresi
Ayet
Kıyamet günü mîzana ilk konulacak
dua ve dua 6 Kıyamet günü mîzana ilk konulacak
“Kıyamet günü mîzana ilk konulacak olan
şey güzel ahlaktır.”

(Taberâni, el-Mu’cemü’l- kebîr, 24/253)
Hadis|
Bedenlerini hücre hücre nasıl çürüttüğünü
dua ve dua 4 Bedenlerini hücre hücre nasıl çürüttüğünü
4 – Biz toprağın, onların bedenlerini hücre
hücre nasıl çürüttüğünü tafsilatıyla biliriz.
Zaten yanımızda herşeyin kayıtlı olduğu
şaşmaz bir sicil vardır.
Kâf Sûresi
Ayet|
İnsanlarla dost geçinmek..
dua ve dua 3 İnsanlarla dost geçinmek
“Aklın gereği, Allah’a imandan sonra,
O’nun için sevmek,
sevilmek ve insanlarla dost geçinmektir.”
(Mecmeu’z-Zevâid, 8/17;
Biraz farkla, Beyhakî, Sünen, 10/109;
 Taberanî, el-Mu’cemü’s-Sağîr, 2/21)
Hadis
Toprak olduktan sonra mı dirileceğiz
dua ve dua 2 Toprak olduktan sonra mı dirileceğiz?
1 – Kâf. Şanlı şerefli Kur’ân hakkı için.
2-3 – Doğrusu, onlar, kendilerinden birinin,

 uyarıp irşad etmek için gelmesine şaşırdılar da kâfirler:
“Bu, ne tuhaf şey!” dediler,
“Biz ölüp de toprak olduktan sonra mı dirileceğiz?
 Bu, aklın alamayacağı kadar uzak bir ihtimal!” [10,2]
Kâf Sûresi
AyetBöylece selametle Cennete girin
hadis dua 24 Böylece selametle Cennete girin
“Ey İnsanlar! Selamı aranızda yaygın hale getirin..
Sofranız herkese açık olsun, çokça ikram edin..
sıla-ı rahimde de kusur etmeyin..

bir de insanların uykuya daldıkları anlarda,
gecelerin karanlığını namazla delin..
böylece selametle Cennet’e girin!.”
(İbn-i Mâce, Et’ime, 1; Dârimî, Salât, 156)
Hadis
Müslümanlığınızı bana minnet etmeyin.
hadis dua 25 Müslümanlığınızı bana minnet etmeyin.
17 – İslâm’a girmelerini sana minnet ediyorlar.
Onlara de ki:
“Müslümanlığınızı bana minnet etmeyin.
Asıl size iman yolunu gösteren Allah size minnet eder,
eğer iman iddianızda samimi iseniz!”
18 – Muhakkak ki Allah göklerin ve yerin gaybını bilir.
Bütün bunları bilen Allah,
sizin yaptığınız her şeyi de elbette görür.
Hucurat Suresi

HAZ.İBRAHİM OĞULLARI KIRMIZI BÖLGELER


HZ.IBRAHIM (S.A.)

 HZ. İBRAHİM'İN MİLLETİ VE HZ. İBRAHİM'İN KANTURA İLE EVLENMESİ

Hz. İbrahim’in Kantura İle Evlenmesi ve İbrahim’in Milleti

Hz. İbrahim Allah’ın emriyle yurdundan ayrılıp Mısır’a gittiği ve orada ikinci bir evlilik yaptığı bilinmektedir. Bu sırada Mısırda hüküm süren Hiksoslar hanedanı bir Sümer Türk hanedanıdır. Hz. İbrahim’in “Kantura“ adlı bir Türk prensesi ile evlendiği ve bu prensesin daha sonraları Hacer adını aldığı iddia edilmektedir. Kantura’nın Hz. İbrahim’in Sare ve Hacer’den başka üçüncü bir eş olduğuna dair iddialar da vardır.
Arap kaynaklarında Kantura’nın Türk Hakanının kızı olduğuna dair bilgiler mevcuttur. İbnü’l- İbri, Kantura’nın hiç tereddüde yer vermeyecek şekilde Türk Hakanının kızı bir Türk prensesi olduğunu kaydetmektedir. (Muharrem Kılıç/119, İbnü’l- İbri, Tarihu Muhtasaru’d-Düvel, Beyrut, s. 14, den nakil; Ayrıca Z. Kitapçı Hz. Peygamberin Hadislerinde Türkler, s.149, 3. baskı)
Süryani Tarihçisi Ebul Ferec’in “Tarih-i Muhtasar’u-d düvel adlı kitabının 23. Sayfasında da Hz. İbrahim’in, Türk padişahının kızı Kantura ile evlendiğine ve Kantura’nın Hacer olduğuna dair bilgiler vardır. (M. Kılıç/ 181)
Hz. Peygamberimizin Türklerle ilgili çok sayıda hadisleri vardır. Bu hadislerin bir bölümü “KANTURA OĞULLARI“ adı altında toplanmıştır. Bu hadis-i şeriflerde Hz. İbrahim’in Kantura isimli bir Türk kızıyla evlendiğini göstermektedir.
Sevgili Peygamberimizin Türklerle ilgili çok sayıda hadis-i şerifleri vardır ve bunların çoğunluğu Kütübi Sitte adı verilen altı sahih hadis kitabında yer alır. Bu hadislerin içinde Türklerden KANTURA OĞULLARI diye söz edilen hadis-i şerifler de vardır. Burada aktaracağımız hadisler Abdullah b, Mesud ile Huzeyfe b, el Yemani tarafından nakledilen hadislerdir.
“Abdullah ibn Mesud ( r.a.)’dan rivayet edildiğine göre Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuşlardır: “Türkler size dokunmadıkça sakın siz de Türklere dokunmayınız. Çünkü Allah’ın ümmetime vermiş olduğu bu mülk ve saltanat nimetini ilk defa bu KANTURA OĞULLARI onların elinden çekip alacaktır.” (Z. Kitapçı, s: 145)
Bu hadiste görüldüğü gibi önce TÜRK adı geçmekte, daha sonra Türklerden Kantura Oğulları diyerek söz edilmektedir. Diğer bir hadis ise Huzeyfe’den rivayet edilmiştir: “ Huzeyfe b. El-Yemani (r.a.)’dan bildirildiğine göre, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuşlardır: “ Yakın bir gelecekte Kantura Oğulları Irak ahalisini Irak’tan çıkaracaklardır. Sanki ben bunları gözlerimle görür gibiyim. Onlar kısık gözlü, yassı burunlu, değirmi yüzlü insanlardır.” (Z.Kitapçı, s: 145)
Demek ki Sevgili Peygamberimizin “ATAM“ dediği Hz. İbrahim’in Kantura isimli bir Türkle evlendiğinden, Türk olduğundan ve kendisinin de köken olarak Türklere dayandığından haberi vardır. Çünkü Sevgili Peygamberimiz Araplara hitaben Türklerle ilgili olarak söylemiş olduğu hadislerde ısrarla “SAKIN TÜRKLERE DOKUNMAYIN!“ vasiyetinde bulunmuştur. O’nun için Peygamberimize ve sonradan Araplaşmış topluluklara “Arab-ı müstearibe “ denilmiştir.
“Hz. İbrahim’in Kantura Hatun’dan Zimran, Yaksan, Madün, Medyan, Esbuk ve Şuh olmak üzere altı erkek evladı dünyaya gelmiştir. (The Holy Bible, P. 28. Et –Teberi, I,s. 311; Z. Kitapçı, saadet Asrında Türkler, s.22’den nakil, M. Kılıç, Gizlenen Türk Tarihi Hz. Muhammed/111) Hz. İbrahim bunlardan Yeksan Mekke’ye, Madun ve Medyan Arz-ı Medyen’e, diğerlerini ise, onların yer yüzünün en hayırlı kimseleri ve “DÜNYANIN HÜKÜMDARLARI OLMALARI İÇİN“ bir çok hayırlı dualar ederek Doğu cihetine belki büyük cedlerinin yanına ana vatanlarına) göndermiştir. Onlar aile ve çocukları ile birlikte Horasan’a (Doğu ülkelerine) gelmişler, buralara yerleşmişler ve hükümdarlarına da İbni Cerir’in rivayetine göre “HAKAN“ adını vermişlerdir. (M.Kılıç/121, et-Teberi, I,311; Kırş, İbni Saad, Tabakat, I, s. 48; den nakil ) El Cahız’a göre işte Hz. İbrahim’in bu altı oğlundan dördü Horasan’a gelip yerleşmiş ve bunların soyundan “HORASAN TÜRKLERİ“ meydana gelmiştir.” (M.Kılıç/111, el-CAHİZ. Fezailü’l- Etrak ( Türklerin Faziletleri), 1,s:74 den nakil, Ayrıca Z.Kitapçı, Hz. Peygamberin Hadislerinde Türkler, 1. cilt, s:151)
Abbasiler zamanında Arap toplumunda çoğalan ve söz sahibi olmaya başlayan Türkleri bir kısım Araplar, “Türklerin atalarının Araplardan ‘Mazhiç’ kabilesine ait olduğunu iddia ettiler. Bu tür görüşlere ve iddialara itibar etmeyen hatta sinirlenen Türk komutanları, Cahız’ın anlattığına göre bu iddiaları reddederek :
“Babamız Hz. İbrahim, amcamız ise Hz. İsmail’dir” demişlerdir.( Z.Kitapçı; a.g.e. s:152)
Yine bir defasında halife el Mansur zamanında aynı soruya muhatap olan bir Türk komutanı:
“Mazhiç kabilesi de kim oluyormuş? Biz önce Hz. İbrahim Halilullah ve sonra Halife (el Mansur)dan başka hiç kimseyi tanımıyoruz”(Z.Kitapçı;!53) diyerek Arapların iddialarını reddedip kendi soylarını Hz. İbrahim’e bağlamışlardır.

Tarihçiler “Beni İshak” diye isimlendirilen kimselerin Osmanlı Türkleri olduklarını belirtirler. Müneccimbaşı tarihinde (Osman Gazi’nin babası) Ertuğrul Gazi’nin nesebi hakkında bilgi verirken şöyle denilmektedir: “… İdris Bitlisi ve Müverrih Ruhi’ye göre, Hoca Sadettin Efendi de onlara uyar, Ertuğrul’un nesebi Ays bin İshak bin İbrahim aleyhisselama ulaşır… Bir rivayete göre Koy Han-Kayı Han Ays bin İshak bin İbrahim aleyhisselamdır.“ (Müneccimbaşı Tarihi 1. cilt, s. 52, Tercüman 1001 Temel Eser) Ahmet Cevdet Paşa Süleyman Şah’ın soyunun kırkıncı göbekten İshak Peygamberin oğlu Ays’a ulaştırır.
Ayrıca Kantura’nın Hz. Hacer olduğuna dair iddialar da vardır. Tarih öyle veya böyle bir şekilde Hz. İbrahim’i Türklere bağlıyor. Şüphesiz Türkler Hz. İbrahim’den sonra ortaya çıkmış bir millet değildir, çok daha önceleri de vardı. Burada asıl önemli olan Hz. İbrahim’in Türk ve Türklerin arasından çıkmış bir Resul, kendisine kitap–sahifeler verilen bir Peygamber olması ve Sevgili Peygamberimizin soyunun da buraya bağlanmasıdır. Bu yüzdendir ki ilmihal kitaplarında:
Kimin milletindensin? Sorusuna:
“İbrahim aleyhisselamın milletindeniz“ diye cevap veririz. (İbrahim’in milletindeniz demekle hem O’nun dininden hem de O’nun milletinden olduğumuz anlamı çıkmaktadır)
Hz. Peygamberimiz de Hz. İbrahim’i anarken hep: “O Hanif bir dinden ve temiz bir soydandır” derdi. Millet-i İbrahim deyimi Kuran’da çok geçen bir deyimdir. Bunlardan birisinde şöyle buyuruluyor:
“İbrahim’in milletinden, kendine kıyan beyinsizden başka kim yüz çevirir? Biz onu dünyada seçkin birisi yaptık, hiç şüphesiz o, ahrette de iyilerden biridir.”(Bakara/130)
Bütün bu bilgilerin ışığında Hz. İbrahim’in Türk olduğunu ve aynı zamanda Türklerin içinden çıkmış bir resul-peygamber olduğunu ve HZ. Muhammed (s.a.v ) in de Türk asıllı Arap “Arab-ı müstearibe-Sonradan Araplaşmış Arap” olduğunu söyleyebiliriz.
Burada şunu da belirtmeden geçemeyeceğim; Hz. İbrahim’in Türk olduğunu ve Hz. Muhammed’in de köken olarak Türklere dayanan bir Arap olduğunu söylüyoruz. Bunlar hiç şüphesiz bizim için önemli şeylerdir. Fakat bizim için asıl önemli olan, Onlara ve onların mirasına sahip çıkmak, onlara layık bir Müslüman olmak ve İ’la-yı Kelimetullah (Allah’ın adını yüceltmek) Ülküsü peşinde koşmaktır...
Konu Muharrem Günay tarafından (13-08-09 Saat 18:17:08 ) değiştirilmiştir.
1. Hz. Ibrahim hakkinda genel bilgiler
Hz. Îbrahim Kur'an-i Kerim'de bildirilen peygamberlerdendir :
 « Kitap'ta Ibrahim'i an. Zira o, sidki bütün bir peygamberdi » .
Ülül'azm denilen peygamberlerin ücüncüsü olup Mezopotamya'daki Keldâni kavmine gönderilmistir.
Peygamberimiz Muhammed Mustafa (S.A.V.)'dan sonra Allah katinda insanlarin en üstünüdür, cünkü ileride görecegimiz gibi Allahü Teâlânin varligini kendi akil ve mantigiyla bulmustur.
Allah ona Halil'im (dostum) diye buyurdu.
Onun icin «Hâlilürrahman» olarak zikredilir. Kendisine on suhuf (forma) verildi. Ogullari, Ismail ve Ishak aleyhisselam'dan ziyade soyundan daha bircok peygamber geldigi icin «Ebü'l enbiya» (peygamberler babasi) da denilmistir.
 Beni Israil oglu olan Hz. Ishak,

Arap kavmi ise diger oglu Hz.Ismail'den türemistir.
Babasinin Âzer'in mi,
Târuh'un mu olup olmasi hakkinda ihtilaf vardir
(genis bilgi ileride, 2.2 noktada verilecektir) .
Bir rivayete göre annesinin ismi Emile'dir .
Hz.Ibrahim peygamberimizin dedelerindendir .
2. Hz. Ibrahimin hayati
2.1. Hz. Ibrahim'in yasadigi zaman ve mekan
Ibrahim aleyhisselamin nesebi Nuh aleyhisselamin oglu Sam'a dayanir. Hz. Nuh'un vefati ile Hz. Ibrahim arasinda iki peygamber (Hz.Hud & Hz. Sâlih) vardir. Bu fâsila (rivayete göre, M.K.) 1143 senedir. Hz. Hud ile Hz. Ibrahim arasinda da 630 yillik bir fâsila oldugu bildirilmistir. Dogum yeri Bâbil kentidir .
2.2. Ibrahim aleyhisselamin babasi
Allahü Teâlâ Kur'an-i Kerim'de :
«Ibrahim, babasi Âzer'e...» buyurmaktadir.
Bu âyetten anlasilacagi gibi Hz. Ibrahim'in babasi Âzer isminde idi.
Ama, bazilarina göre Ibrahim aleyhisselamin babasi -Kur'anda bildirilen- putperest Âzer degil, mü'min olan Târuh idi. Bu görüsü destekleyenler arasinda meshurlari

Abdülhakim Arvâsi,
Kadi Beydâvi
ve Senâullah Dehlevi vardir,
 ama Sii'ler de bunu söylemektedirler .

 Bir rivâyete göre Âzer Hz. Ibrahim'in - amcasi olup - Târuh'un ölmesiyle Emile ile evlenip, Hz. Ibrahim'in üvey babasi oldu.
 Tefsir yönünden bunu böyle aciklamaktadirlar :
 En'am suresinin manasi :
 «Ibrahim, Âzer olan babasina dedigi zaman»
anlamindadir. Böyle olmasaydi Kur'an-i Kerim'de
«Babasi Âzer'e dedigi zaman»
 demeyip, "Âzer'e dedigi zaman" veya "Babasina dedigi zaman" demek yetisirdi .
Âzer, kendi babasi olsaydi "Babasi" kelimesi fazla olurdu demektedirler. Bir kanit olarak Sua'ra suresinin 219. ayetini göstermektedirler.
Bu surede Allah
« Secde edenler arasinda dolasmani da görüyor » denilmektedir. 
Buna göre Peygamberimizin sülâlesinde hicbir putperest yokturdur.
Bu görüse rededenler ise, ki bunlar arasinda
Taberi, Ebu Hayyan ve Elmalili Muhammed Hamdi Yazir vardir,
 acik olan âyete (En'am, 74) bir mâna verilmek istenmistir demektedirler.
Mealine göre manalar degistigi icin anlamlar da degisir teorisini ileri sürmektedirler.
Konuya objektif bir yönle bakmak gerekirse,
 Âzer'in Ibrahim aleyhisselamin babasi olmamasi biraz daha mantiklidir. Sunu da belirtmek lâzim ki, bir ücüncü fikir vardir.
 O da, Ibrahim aleyhisselamin babasinin asil isminin Tarih veya Taruh olup sonradan - bir putun ismi olan - Âzer ismine degistirmesi. Bu da Nemrud'un onu puthanesi'nin nâziri olarak tayin etmesinden sonra gerceklesmistir .
Ama kaynaklar bu düsünce hakkinda bilgi vermiyorlar, onun icin fazla dikkat etmemek gerekir.
Biz burda ilmi gercekleri tartismiyacagimiz icin bunu burda noktalamak gerekir.
Bu ihtilaf'in cözümünü ancak Rahman, Rahim, Evvel, Âhir, Kebir, Aziz, Saafii, Mâlik, Gafur, Nur, Adl, Hak, Hakem, Rauf, Sehid, Veli, Kerim, Bari, Cebbar olan ALLAH bilir.
 Âzer ayrica put yapardi ve Nemrud'un yakininda bulunurdu.
Onun bir dedigini, iki etmezdi.
2.2. Hz. Ibrahim'in dogumundan peygamberligine kadar olan hayati
2.2.1. Hz. Ibrahim'in dogumuna kadar vukuu bulan olaylar
Nemrud (2.3.2.2. no'lu noktaya bakiniz) ve ona tâbi olanlar azginlik ve Allah'a isyan icinde yasamakta idiler.
Bir gün Nemrud bir rüya gördü.
Bir rivayete göre, rüyasinda gökyüzünde bir nurun parladigini, günesin, ayin ve yildizlarin bu nurun isiginda kayboldugunu gördü.
Diger bir rivayete göre ise, rüyasinsda bir kimsenin gelip tahtindan kaldirip kendini yere vurdugunu gördü.
 Müneccimlere gördügü rüyayi anlatip tâbir ettirdi.
Bunlar "Yeni bir peygamber ve din gelecek, senin saltanatini temelinden yikacak ! Ona göre tedbir almalisin" diye tâbir ettiler.
Nemrud bu isin tedbiri kolaydir deyip,
" Bundan sonra kimse cocuk sâhibi olmayacak. Hanimlardan uzak durulacak. Dogan cocuklar, erkekse öldürülecek, kizsa birakilacak" emrini verdi. Bu suretle 100.000 mâsum bebegi öldürüldügü nakledilmistir .
2.2.2. Dogumundan sonra
Bu sirada Hz. Ibrahim'in annesi hâmile idi. Âzer'in durumunu bildigi icin, onu doguma yaklasinca kendisinden uzaklastirdi ve gizlice bir magaraya gitti ve orda Hz. Ibrahim'i dünyaya getirdi.
Dogduktan sonra annesi onu emzirdi ve magarayi kapatip geri sehre döndü. Âzer'e ," Cocuk cok zayif dogdu ve hemen öldü" dedi.
Bundan sonra magaraya - gizlice -gelip Ibrahim aleyhisselami emzirip geri eve dönerdi. Rivâyetlere göre, Hz. Ibrahim magarada 7, 13, 16 veya 17 yasina kadar kaldi .
2.3. Hz.Ibrahim'in tebligi
2.3.1. Hz. Ibrahim'in Allah'i aramasi
2.3.1.1. Hz. Ibrahim'in Allah'i aramasindan önceki durumu
Hz. Ibrahim'in imâni durumunu hakkinda Kur'an-i Kerim bilgi vermektedir :
«Andolsun biz Ibrahim'e daha önce rüsdünü vermistik. Biz onu iyi tanirdik » .
Burdaki rüsdünü vermek peygamberlik, yahut Ibrahim aleyhisselamin risâletten önce sahip oldugu hidayet ve dogruluk manasina geldigi tefsirlerde bildirilmistir.
Bu da gösteriyor ki, peygamberlik Hz. Ibrahim'e genc yasta verilmis idi.
2.3.1.2. Ibrahim aleyhisselamin tefekkür ile tevhid'i bulmasi
Ibrahim aleyhisselam hakkinda Allahü Teâlâ
« Halil'im »
demistir.
Bu da onun Allahi arayip bulmasindandir.
Bunun icin Kur'an-i Kerim'de sunlar buyrulmustur :
 «Böylece biz, kesin iman edenler olmasi icin Ibrahim'e göklerin ve yerin melekûtunu gösteriyorduk. Gecenin karanligi onu kaplayinca bir yildiz gördü, Rabbim budur, dedi. Yildiz batinca, batanlari sevmem, dedi. Ay'i dogarken görünce, Rabbim budur, dedi. O da batinca, Rabbim bana dogru yolu göstermezse elbette yoldan sapan topluluklardan olurum,dedi. Günesi dogarken görünce de, Rabbim budur, zira daha büyük, dedi. O da batinca, dedi ki : Ey kavmim ! Ben sizin (Allah'a) ortak kostugunuz seylerden uzagim » .
 Bu olay resmi olarak bakilirsa Hz. Ibrahim'in peygamberlik baslangicidir. Bundan sonra Hz.Ibrahim Bâbil kavmine Allah'in emirlerini teblig etmeye basladi ve bircok delil gösterdi.
2.3.1.3. Ibrahim aleyhisselamin putlari kirmasi
Babil halki Allah'in yolundan saptigi icin her sene putlar icin âyin düzenlerdi. Bu âyin'de bir yere toplanir bayram yapar ve sonra puthaneye gider, putlara secde eder, sonra da evlerine dönerlerdi. Böyle bir bayram günü, Ibrahim aleyhisselam puthaneye girip, bir balta ile bütün kücük putlari kirdi. Baltayi da, en büyük putun boynuna asdi ve oradan uzaklasti. Keldâniler puthâneye girince bütün putlarin kirildigini gördüler ve bunu yapani yakalayarak cezâlandirmak istediler.
Hz. Ibrahimi getirip, bu isi sen mi yaptin dediler.

Ibrahim aleyhisselam
« Kendisi dururken kücük putlara tapinilmasi istemedigi icin, boynunda asili olan büyük put yapmistir. Inanmazsaniz kendisine sorunuz »
buyurdu. Onlar 'Putlar konusamaz ki, sen onlara sor diyorsun' dediler. Bunun üzerine Ibrahim aleyhisselam
« O halde konusamayan ve kendilerini kirilmaktan kurtaramayan putlara neden ibadet edersiniz ? Size ve tapdiginiz putlara yaziklar olsun » dedi , ama bu hic bir fayda vermedi, cünkü onlar :
 «Dediler ki. Biz, babalarimizi bunlara tapar kimseler bulduk ».
2.3.2. Ibrahim aleyhisselamin atese atilmasi
Ibrahim aleyhisselam putlari kirinca putperestler bu isin onun yaptigini anladilar ve ceza vermek üzere hapsettiler. Durumu Nemrd'a bildirdiler.
2.3.2.1 Hz. Ibrahim ve Nemrud
Rivayete göre Nemrud Hz. Ibrahim'in yaptigini duyunca onu yanina cagirdi. O zaman insanlar Nemrud'a secde ederlerdi. Ibrahim aleyhisselam secde etmeyince Nemrud " Nicin secde etmedin" diye sordu. Hz. Ibrahim de: « Ben beni yaratan Allahü Teâla'dan ziyade secde etmem » buyurdu. Nemrud " Seni yaratan kim ? " diye sorunca, Ibrahim aleyhisselam: « Benim Rabbim, dirilten ve öldüren Allah'dir » diye cevap verdi. Nemrud, " ben de diriltirim" diyerek zindandan iki kisi getirtti. Birini serbest birakip, birini öldürdü. Güya böylece diriltmis ve öldürmüs oldu.
Hz. Ibrahim bunun karsisinda :
 « Benim Rabbim günesi dogudan getirir, dogurtur.
Eger gücün yetiyorsa sen de bati'dan dogdur » buyurunca Nemrud sasirip, âciz kaldi.
Bu husus Bakara suresinin 258. âyetinde bildirilmistir .
Bu münazaranin vukuu buldugu zaman hakkinda iki rivayet vardir. Birincisi, Ibrahim aleyhisselam putlari kirinca onu yakalayip hapsettiler. Sonra atese atmak icin hapisten cikarip , Nemrud'un yanina götürdüklerinde gerceklesmistir.
 Diger rivayete göre insanlar arasinda büyük bir kitlik cikmisti.
Bundan dolayi insanlar yiyecek almak icin Nemrud'a giderlerdi.
 Nemrud her gelene,
 "Senin Rabbin kim ? "
diye sorar ve
"Benim Rabbim sensin"
diyenlere gida maddeleri verirdi.
Hz. Ibrahim yiyecek almaya gelip Nemrud ona bu soruyu sorunca
Ibrahim aleyhisselam :
« Benim Rabbim dirilten, hayat veren ve öldürendir » dedi ve böylece bu münazara vukuu buldu .
 Bu olay'dan sonra Keldâniler Halilallah'i ceza vermek istediler
ve onu ilk önce hapise attilar.
 Sonra Nemrud onu atese atmaya karar verdi.
Rivayete göre bu fikri Nemrud'un aklina Hênun adinda biri getirdi ve Allah onu sonra yerin dibine batirdi.
2.3.2.2. Nemrud hakkinda bilgiler
Burada Nemrud hakkinda bazi bilgilere deginmek istiyorum.
Cünkü bir müslüman icin önemli olan düsmanlarini iyi bilmesi.
Nemrud da vahsi bir düsmandir.
 Nemrud gaddar ve zâlim bir hükümdardi.
Bir rivayete göre Nemrud onun hakiki ismi degil,
 - firavun - gibi bir ünvandi.
Nemrud cocukken burnuna bir yilan yavrusu kacmis, bu yüzden son derece cirkinlesmisti.
 Babasi bile tahammül edememis ve öldürmege karar vermis.
Fakat annesinin yalvarmasi üzerine, onu bir cobana teslim etmis ,
coban da, onun cirkin yüzüne bakmaga dayanamadigindan,
 onu dag basinda birakmis, dagda Nemrud isminde bir disi kaplan, cocugu emzirerek, onun yasamasina sebeb olmustur.
Ismi (Nemrud) bu kaplandan gelmektedir.
 Babasi öldükten sonra hükümdarliga gecen Nemrud, kendisini ilah zannediyor ve bütün halkin kendisine tapmasini istiyordu .
2.3.2.3. Ates'in Halilallah'i yakmamasi
Ibrahim aleyhisselam'in atese atilmasi kararlastirildiktan sonra odun toplaniyor ve kocaman bir ates yakiliyor.
 Problem Halilallah'i atese atmakta.
 Rivayete göre Iblis insan sekline girip
Nemrud'a mancinik kullanmasini tavsiye ediyor .
 Kur'an'da :
 « Onun (Ibrahim) icin bir bina yapin ve derhal onu atese atin ! dediler » buyurulmustur.
Bir bina (mancinik) yapilip oradan Ibrahim aleyhisselam atese atilinca, ates bir gül bahcesi oluyor.
Diger bir rivayete göre ici balik dolu bir havuz oluyor ates.
Ve böylece ates Halilürrahman'i yakmiyor.
Bu kurtarma olayi Kur'an-i Kerim'in Enbiya suresinde bildirilmistir :
« Ey ates ! Ibrahim icin serinlik ve esenlik ol» dedik.
Böylece ona bir tuzak kurmak istediler, fakat biz onlari, daha cok hüsrana ugrayanlar durumuna soktuk » .
Bugün S.Urfa'da « Ayn-i Zelika » veya « Halilürrahman » isminde 50x30 m boylarinda bir havuz vardir.
 Buranin Hz. Ibrahim'in atese atildigi yer oldugu, baliklarin odunlardan meydana geldigi iddia olunmakta ve kimse bu baliklara dokunmamaktadir .
Tevrat'ta bu ates olayi hakkinda -Ibrahim peygamberin yahudilerin soyunun babalari kabul edildigi halde - bir bilgi yokturdur.
2.4. Ibrahim peygamberin Bâbil'i terketmesi
Kur'an-i Kerim'de buyuruluyor ki :
« (Oradan kurtulan Ibrahim :)
Ben Rabbime gidiyorum. O bana dogru yolu gösterecek » .
Böylece Hz. Ibrahim küfür diyarindan hicret ederek Sam'a gidiyor .
Hicret ederken de,
« Ey Rabbimiz, ancak sana tevekkül ettik ve (taatle) sana yöneldik ve ahirette de dönüsümüz ancak sanadir » diye dua ettikleri Mümtehine suresinin 4. ayetinde bildirilmistir .
Baska bir rivayete göre Harran'a (Filistin) gittigi rivayet edilir .
2.5. Ibrahim aleyhisselam Misir'da
Ibrahim aleyhisselam ordan sonra zevcesi Hz. Sâre ile birlikte Misir'a gitti. Rivayete göre o siralarda 38 yasinda idi.
O zamanin Firavunu cok zâlim ve cebbâr,
 Sinan bin Ulvân isimli, Dahhâk'in kardesi olan pek kibirli birisiydi.
Firavun güzel kadinlardan cok hoslanirdi ve güzel bir kadin gördü mü hemen onu ne pahasina olursa olsun Haremine alirdi. Kadinin kocasi varsa onu öldürürdü.
Hz. Sâre cok güzel bir kadin oldugu icin, Firavun veya Melik Ibrahim aleyhisselama zevcesinin kim oldugu hakkinda sorunca Ibrahim aleyhisselam Firavun'un
Hz. Sâre'ye musallat olmasini engellemek icin din bakimindan kardesi olduguna niyet ederek : « Kiz kardesimdir » dedi.
Pek zâlim olan bu hükümdar, Sâre hatunu almak isteyip sarayina cagirtti.
Fakat musallat olmak isteyince nefesi kesilip, elleri, ayaklari tutmaz oldu. Yere yikilarak debelenmeye basladi.
Allahü Teâlâ Hz. Sâre'yi Firavun'un serrinden koruyup musallat olmasini engelledi.
Hükümdar bu durum karsisinda korkusundan Hz. Ibrahim'in zevcesini ona geri yolladi .
Hz. Sâre'ye yaklasinca onu cin zannettiginden, yanina bir de Hâcer isimli bir câriye verdi.
 Böylece bundan kurtulacagini zannetti .
Bu olay Ebu Hureyre'nin bildirdigi Hadis ile bildirilmistir
 (bkz. Buhari, Müslim).
 Tevratta da bu olayin böyle - kücük modifikasyonlarla - gerceklestigi yazmaktadir .
 Bundan sonra Halilürrahman Misir'i terkedip geri Filistine dönüp Sebu' isimli yere yerlesiyor . 2.6.
Hz.Ismail
Ibrahim aleyhisselam'in
Hz. Sâre'den cocuklari olmuyordu.
Yaslari da gittikce ilerliyordu.
Ibrahim aleyhisselam Bâbil'den ayrilirken:
«Rabbim ! Bana sâlihlerden olacak bir evlat ver, dedi » 
diye niyazda bulundu.
Hz. Sâre'de bunu cok istiyordu, ama cocugu olmuyordu. Firavun'un kendisine verdigi câriyesi Hz. Hâcer'i azad edip Ibrahim aleyhisselama evlenmesi icin verdi ve Hz.Ibahim Hz. Hâcer ile evlendi.
Bu evlilikten Hz. Ismail dogdu.
Muhammed aleyhisselamin (s.a.v.) nuru Hz. Ismail'in alninda intikal etti.
Ibrahim aleyhisselam onu cok sever ve yanindan ayirmazdi.
Hz. Sâre nurun kendisine intikal edecegini umuyordu.
Bu sebeple Hz. Hâcer'e karsi kalbi gayret hâsil oldu.
Ve birgün Ibrahim aleyhisselam'dan
 Hz. Hâcer ile Hz. Ismail'i baska bir yere götürüp birakmasini istedi.
 Allah'in emriyle Halilallah bu istegi yerine getirdi
ve Hacer hatun ile Ismail aleyhisselami (s.a.v.)
alip Mekke'ye götürdü ve onlari orada birakti .
Ilerisini Hz. Ismail'in hayatinda anlatacagim.
2.7. Misafir melekler
2.7.1. Meleklerin müjdesi
Ibrahim peygamber yasi gittikce ilerliyordu. Bu sirada melekler gelip Ibrahim aleyhisselama bir oglunun dogacagini müjdelediler :
« Hem o kullara, Ibrahim'in misafirlerinden haber ver. Hani melekler, Ibrahim'in yanina girdikleri zaman, "selam" demisler, Ibrahim de onlara: "Biz sizden korkuyoruz" demisti. Melekler: "Korkma ! Gercekten biz sana bilgin bir ogul müjdeliyoruz" dediler » .
Rivayete o sirada Hz. Ibrahim 120 ve Hz. Sâre de 99 yasinda idi. Müjdeyi vermek üzere gelen melekler gayet güler yüzlü birer´genc suretinde Ibrahim aleyhisselamin karsisina ciktilar. Bunlarin Cebrail (a.s.), Mikail (a.s.) ve Israfil (a.s.) oldugu Ibn-i Abbas'dan rivayet edilmistir. Cebrail aleyhisselam ile birlikte 7 veya 9, veya 10 bir yahut da 12 melegin bulundugu rivayet edilmistir.
 Melekler bu müjdeyi verdikten sonra Lut kavmini helak etmeye gittiler
(genis malumat icin bkz. «Hz.Lut»). Melekler,
 "Selamunaleyke" deyince Ibrahim aleyhisselam
"Aleyküm selam" diyerek mukabelede bulundu. Onlari evinde en iyi yere oturttuktan sonra ikram etmek üzere hemen bir buzagi getirdi. Misafirlerine ikram etti ise de onlar yemedi.
 Bundan dolayi Hz. Ibrahim'in kalbine biraz süphe düstü.
 O zamanin âdetine göre bir eve misafir gelip, ikram edilenden bir sey yerse ondan emin olunurdu; misafir bir sey yemezse onun zarar vermek icin geldigi hükmedilirdi.
Ibrahim aleyhisselam tekrar melekleri davet edince, onlar
"Biz yemegin ücretini vermeden yemeyiz" dediler.
 Hz. Ibrahim "Bedelini verin de yiyin.
Bu yemegin bir ücreti var diye karsilik verdi.
Melekler bu ücreti sorunca, Hz.Ibrahim:
« Bismillah ,demek. Sonunda da Elhamdülillah, demektir » dedi.
Bunun üzerine Hz. Cebrail, Mikail aleyhisselam bakarak :
 « Bu zât, Allahü Teâlânin dost edinmesine lâyik bir kimsedir » buyurdu.
 Bu sirada Hz. Sâre perde arkasinda duruyordu. Meleklerin müjdesi üzerine:
«(Ibrahim'in karisi:) Olacak sey degil ! Ben bir kocakari, bu kocam da bir ihtiyar iken cocuk mu doguracagim ? Bu gercekten sasilacak sey ! dedi » dedi.
Âyet-i kerimede onun icin « Dâhiket » buyrulmustur. Bu kelime hem gülmek, hem de hayz oldu manasina gelmektedir.
 Cumhur'a göre gülme manasinda kullanilirsa da Ikrime ve Mücahit'e göre hayz oldu anlamindadir bu kelime.
Ayrica gülmesi hakkinda da degisik rivayetler vardir.
Meleklerin korkma demesi üzerine Ibrahim aleyhisselamin korkusunun gitmesi icin gülmüstür.
Bir baska rivayete göre Ishak aleyhisselamin müjde verilmesi hakkinda ellerini yüzüne kapayip gülmüstür.
 Cünkü kendisi cok yaslanmisti ve bir cocuk dogurmanin ihtimali sifirdi o yasta. Hz. Ibrahim de yukarida belirttigimiz gibi 120 yasina gelmisti. Diger bir rivayete göre, ellerini yüzüne kapamasi, yasliliginda hayz görmesinden ve bunun farkina varmayip hâyasi sebebiyle utanmasindan ileri geldigi bildirilmistir.
Hz. Sâre'nin bu sözlerine karsilik melekler " Sen Allahü Teâlânin emrine mi, takdirine mi sasiyorsun" dediler ve Ibrahim aleyhisselamin cikip Lut kavmi'nin ikamet ettigi yere gittiler .
Yahudiler Ibrahim aleyhisselamin misafirleri hakkinda baska bir beyânat vermektedirler.
 Onlara göre Hz. Ibrahim'e melekler degil, bizzat - tövbe hâsaa - Allah gelmistir.
Yanina da bazi melekler almis, güya .
Ve onlara göre misafirler Hz. Ibrahim ile beraber yemek yemisler.
2.7.2. Ishak aleyhisselamin dogumu
Meleklerin haberinden 1 sene sonra Hz. Ishak dogdu .
Ileride Hz. Ishak hakkinda mâlumat verecegim.
2.8. Hz. Ibrahim'in Mekke'ye yolculugu
2.8.1. Ibrahim aleyhisselam Mekke'de
Ismail aleyhisselam büyüyüp genclik cagina girmisti.
Cürhümilerden Arapca ögrenmis ve onlar arasinda yüksek makama erismisti.
O Cürhümilerden bir kiz ile evlendi.
Bu sirada ise Hâcer aleyhisselam vefat etmisti.
O sirada Hâcer hatun 99 yasinda idi ve Kâbe'nin bitisiginde bir yer olan ve Hicr denilen yere defn edildi .
Ibrahim aleyhisselam bir gün oglunu ziyaret etmek üzere Sam'dan Mekke'ye dogru yola cikti.
Hz. Ismail'in evine varinca oglu yiyecek temin etmek icin evde yoktu. Ibrahim aleyhisselam Hz. Ismail'in hanimindan mali durumlarini sorunca, hanimi hallerinden sikâyetci oldu.
 Giderken de ogluna söylemesi icin tenbihte bulundu:
" Kocan geldiginde benden selam söyle, kapisinin esigini degistirsin" ve oradan ayrildi ve evine geri döndü.
Ismail alehisselam eve gelip bunu duyunca, olayi anladi ve hanimindan ayrildi.
Baska bir kadinla evlendi. Ibrahim aleyhisselam bir müddet sonra Mekke'ye yine gidince oglu yine evde bulunmuyordu.
Bu sefer Hz. Ismail'in hanimina ayni soruyu sordu.
O da cevaben: " Biz hayir ve saadet icindeyiz " dedi.
Ne yiyip ictiklerini sorunca da,
 "Et yiyip, zemzem iciyoruz" dedi.
Bunun üzerine Halilallah: " Yâ Rabbi ! Bunlarin etlerini ve sularini mübarek kil, bereket ihsân eyle " diye dua etti ve oradan geri Sam'a döndü. Ibn-i Abbas'in rivayet ettigi bir hadiste Pegamberimiz (s.a.v.) buyurdu ki:«Ibrahim (a.s.) zamaninda Mekke civarinda hububat bilinmiyordu.
Av etiyle gidalanilirdi. Eger o zaman hububat mâlum olsaydi, Ibrahim (a.s.) hububat hakkinda dua ederdi » .
Ibn-i Abbas bu Hadis hakkinda buyurdu ki:
" Ibrahim aleyhisselamin bu duasinin bereketiyle Mekke sicak olmasina ragmen, et ile su, burada diger yerlere nazaran insanlara daha faydalidir " .
2.8.2. Kâbe'nin insasi
Günlerden bir günde Allahü Teâlâ haliline Kâbe-i Muazzamayi yapmasini emreyledi.

Kâbe'nin insasi hakkinda iki rivayet vardir :
Melekler Allah-i Zisanin emriyle binâ ettiler; Adem aleyhisselam melekler ile birlikte insa etti.
Bunun üzerine Ibrahim aleyhisselam yeniden Mekke'ye dogru yola cikti. Mekke'de oglu Ismail aleyhisselami zemzem kuyusu basinda buldu.
 Allah'in emrini ona da söyledi ve Ismail aleyhisselam ona yardim edecegini ekledi. Kâbe'nin nereye yapacagini bilmedigi icin, bir rivayete göre Cebrail aleyhisselam Kâbe'nin su andaki yerini gösterdi. Ilkönce temeli kazmaya basladilar ve Adem aleyhisselam zamanindaki temeli buldular. Ayni temel üzerine Kâbe'yi insa ettiler.
Hz. Ibrahim oglunun getirdigi taslarla, Cebrail aleyhisselamin târifine uyarak Kâbe'yi yapiyordu. Nihayet Kâbe'nin duvarlari yükseldi ve yukariya tas yetisemez oldu. Bundan dolayi büyük bir tas getirdiler ve Ibrahim aleyhisselam bu tasa basarak duvar örmeye basladi. Mübarek ayaginin izi cikan bu tasa da Makâm-i Ibrahim denilir.
 Kâbe de tavaf namazi bu tasin bulundugu yer olan Makâm-i Ibrahim'de kilinir .
 Kâbe tamamlaninca Ibrahim aleyhisselam ogluna: "
 Ey Ismail ! Iyi bir tas getir ki, hacilara isaret olsun" buyurdu.
 Ismail aleyhisselam bir tas getirdi ise de Hz. Ibrahim daha iyi bir tas istedi.
Bunun üzerine, Ebu Kubeys dagindan:
 " Cebrail aleyhisselam tûfanda bana bir tas emanet etti. Gel onu al ! "
diye bir ses isitti.
 Hemen Ebu Kubeys dagindan Hacer-ül-esved tasi alinip,
 Kâbe'deki yerine kondu .
 Kâbe insa edildikten sonra Ibrahim aleyhisselam, Allah'in:
 « Insanlar arasinda hacci ilân et ki, gerek yaya olarak,
gerekse nice uzak yoldan gelen yorgun argin develer üzerinde
(...) tavaf icin Kâbe'ye gelsinler » emriyle, yüzünü Yemen tarafina cevirip:
" Ey insanlar ! Allahü Teâlâ bir ev bina ettirdi ve bu evi ziyaret etminizi emreyledi. Geliniz, Kâbe'yi ziyaret ediniz " diye seslendi. Allahü Teâlâ da sesini bütün dünyaya duyurdu. Insanlar bu sesi duyunca: « Lebbeyk Allahümme Lebbeyk " diye cevap verdiler. O zaman, ana rahminde ve baba sulbünde olan ne kadar hacca gidecek varsa « Lebbeyk » dediler. Bir defa gidecek olan bir kere, iki defa gidecek olan iki kere ve daha fazla gidecek miktarina göre cevap verdiler .
 Kâbe'nin insasindan sonra Ibrahim aleyhisselam Sam'a dönüyor ve bütün aile efradini alip Hac ediyor.
2.8.3. Kâbe hakkinda bilgiler
Kâbe-i Muazzama, Mescid-i Haram'in ortasinda, dört köse tastan bir oda olup, 17 m yüksekliktedir.
Kuzey duvari 8,8 m, güney duvari 7 m, dogu duvari 11,9 m, bati duvari da 12,8 m genisliktedir.
Dogu ve güney duvarlari arasindaki kösede Hâcer-ül-esved tasi bulunmaktadir.
Kâbe'nin dogu duvarinda bir kapi vardir.
Kapi yerden 1,7 m yükseklikte, eni 1,7 m ve boyu 2,7 m'dir.
Kâbe'nin dört kösesine Rükn denir.
Sam'a dogru olana Rükn-i Sâmi,
Bagdat'a olana Rükn-i Irâki,
Yemen tarafina olana Rükn-i Yemâni
ve dördüncü köseye de Rükn-i Hacer-ül-esved denir .
2.9. Hz. Ibrahim aleyhisselamin duasi
2.9.1. Ibrahim aleyhisselamin iki dualari
2.9.1.1. Halilallah'in Kur'andaki duasi
Kâbe'yi tamamladiktan sonra Ibrahim aleyhisselamin dua ettigi
 Kur'an-i Kerim'de zikredilmektedir
:«Hatirla ki Ibrahim söyle demisti: Rabbim ! Bu sehri (Mekke'yi) emniyetli kil, beni ve ogullarini putlara tapmaktan uzak tut. Cünkü onlar (putlar) insanlarin bircogunun sapmasina sebep oldular, Rabbim. Simdi kim bana uyarsa o bendendir. Kim de bana karsi gelirse, artik sen gercekten cok bagislayan, pek esirgeyensin . Ey Rabbimiz! Ey sâhibimiz! Namazi dosdogru kilmalari icin ben, neslimden bir kismini senin Beyt-i Harem'inin (Kâbe'nin) yaninda, ziraat yapilmayan bir vâdiye yerlestirdim. Artik sen de insanlardan bir kisminin gönüllerini olara meyledici kil ve meyvelerden bunlara rizik ver! Umulur ki bu nimetlere sükrederler. Ey Rabbimiz! Süphesiz ki sen bizim gizleyecegimizi de aciklayacagimizi da bilirsin. Cünkü ne yerde ne de gökte hicbir sey Allah'a gizli kalmaz. Ihtiyar halimde bana Ismail'i ve Ishak'i lutfeden Allah'a hamdolsun! Süphesiz Rabbim duayi isitendir. Ey Rabbim! Beni soyumdan gelecekleri namazi devamli kilanlardan eyle; ey Rabbimiz! duami kabul et! Ey Rabbimiz! (Amellerin) hesap olunacagi gün beni, ana-babami ve müminleri bagisla ! » .
2.9.1.2. Hz.Ibrahim'in ikinci duasi
Ibrahim aleyhisselamin diger duasi hakkinda da Imam-i Gâzâli mâlumat veriyor: " Ibrahim aleyhisselam sabahladigi vakit söyle buyuruyordu:
 « Ey Allah'im. Bu gün yepeyeni bir yaratilistir. Binâenaleyh bugünü tâatinle benim icin ac, magfiret ve rizanla kapat! Bugün de bana nezdinde kabul olunacak haseneyi ihsan eyle. O haseneyi gelistir ve benim icin onu kat kat artir. Ve bugünde islemis oldugum günahlari benim icin affeyle. Cünkü bolca affeden ve her nimeti kullarina ihsanda bulunan, kullarini siddetle seven, daha istemeden evvel onlarin isteklerini bilip takdir eden sensi » .
Râvi diyor ki: Bir kimse Hz. Ibrahim'in duâsiyla sabahladigi takdirde o günün sükrünü edâ etmis sayilir .
2.9.2. Ibrahim aleyhiselamin babasi icin duasi
Kur'an-i Kerim'den bize nakledildigine göre
Ibrahim peygamber babasi icin Allah tarafindan istigfâr dilemistir.
Mucizât-i Kur'an-iyenin Tevbe suresinin -113. âyetin mukabili olarak - 114. âyetinde:
 «Ibrahim'in babasi icin af dilemesi, sadece ona verdigi sözden dolayi idi.
Ne var ki, onun Allah'in düsmani oldugu kendisine belli olunca, ondan uzaklasti.
 Süphesiz ki Ibrahim cok yumusak huylu ve pek sabirli idi» .
Ibrahim aleyhisselam babasina kendisinin affi icin Allah'a dua edecegine dair söz vermis ve onun Allah tarafindan affini dilemisti. Fakat babasinin Allah düsmani oldugunu anlayinca dua etmeyi birakti .
Peygamberimiz (S.A.V.) de amcasi Ebu Tâlip icin Allah'tan magfiret dilemek istemis, bunun üzerine Tevbe sure-i serif'in 113. âyeti inmisti.
3. Halilallah'in vefati
Hz. Sâre yasinda ölmüstü.
Allah'in dostu da Kudüs'de ikâmet etmekteydi.
Bir gün evden gelince evinde birisinin oldugunu gördü.
Bu misafir Azrail aleyhisselam idi. Ibrahim aleyhisselam :
'Seni iceriye kim birakti' dedi. O da:
'Buranin sahibi' diye cevap verince,
 Halilallah:'Buranin sâhibi benim ve ben seni iceriye birakmadim' dedi.
Azrail aleyhisselamin: 'Beni buraya buranin ve her seyin sahibi birakti' demesi üzerine Ibrahim aleyhisselam bu misafirin bir melek oldugunu anladi. Kimsin diye sordu ve Azrâil aleyhisselamin oldugunu ögrendi.
Ibrahim aleyhisselam ona:
"Ziyârete mi geldin ? Ruhumu almaya mi ?" buyurdu.
"Eger izin verirsen ruhunu almaya!" diye cevap verdi.
Hz. Ibrahim de : "Dost dostun canini alir mi ?" deyince,
"Yâ Ibrahim bunu Allah'a sorayim" buyurdu.
Azrâil aleyhisselam hemen gidip geldi ve Allahü Teâlâ:
" Dost dosta kavusmak istemez mi ?" buyurdu dedi.
Halilallah bunu isitince:
"Cabuk gel kardesim, hemen canimi cânâna kavustur, benim icin bundan daha büyük bir müjde olamaz"
buyurdu ve ruhunu teslim etti .
Ibrahim aleyhisselam Kudüs civarinda Habrun kasabasinda bir magaraya defn edildi.
Bu kasaba Halilürrahman olarak bilinmektedir .
 En meshur camisi de « Halilürrahaman » camisidir.
 Su anda Israilogullarinin elinde bulunup Hebron olarak bilinmektedir .
________________ oOo ______________
Faydalandigim eserler:
Kur'an-i Kerim ve aqiklamali Türkqe meali, Kral Fahd Matbaasi, Medine-Münevvere, 1992
Heyet, Peygamberler tarihi ansiklopedisi cilt: 2, Hakikat kitabevi, Istanbul, tarihsiz
Heyet, Dini terimler sözlügü cilt: 1, Hakikat kitabevi, Istanbul, tarihsiz
Ibrahim Siddik Imamoglu, Büyük dini hikayeler, Osmanli yayinevi, Istanbul, 1980
Elmalili Muhammed Hamdi Yazir, Hak dini Kur'an dili, Cilt:3, Azim yayinevi, Istanbul, tarihsiz
Mevlâna Hâlid-i Bagdadi, Herkese lâzim olan Iman, Hakikat yayinevi, Istanbul, 1993, Hakikat Serisi: 3. Cilt
Imam Muhammed el-Gazâli, Ihyâu' ulûmi'd-din, (Tercüme: Mehmed A. Müftüoglu, Nesre hazirlayan: A. Fikri Yavuz), Cilt: 1, Tugra nesriyat, Istanbul, 1994

Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...