Bir kral bir ermişin basit ve masum yaşantısından çok etkilenmişti.
Onu kendi ustası olarak kabul etmek istiyordu.
Ama çok hesapçı bir adam olduğundan ermişi izlettirdi ve araştırttı.
Görevliler, Bu adamın hayatında hiç bir kara leke yok, o tamamen saf ve basit, o gerçekten büyük bir aziz o bir ermiş diye bilgilendirdiler Kralı.
Kral ermişin yanına gitti, önünde eğildi ve Efendim sizi sarayıma gelip benimle yaşamanız için davet ediyorumdedi.
İçinden ne kadar ermişi davet ediyor olsa da onun bu teklifi reddetmesini ve hayır ben basit bir adamım nasıl olur da bir sarayda yaşarım? demesini bekliyordu.
Onu davet etmiş olmasına rağmen insan zihninin karmaşıklığına iyi bak! onu davet ediyor eğer daveti kabul edilirse büyük bir mutluluk hissetmeyi umuyor ve hala zihninn içinde birşeyler var. Eğer o gerçekten büyük bir ermişse reddedecektir. “Hayır, ben basit bir adamım ben bir barakada yaşarım, bu benim basit yaşamımdır. Tüm dünyayı terkettim, dünyadan vazgeçtim ona geri dönemem” demesini bekliyor.
Ama ermiş; Tamam. tahtırevanını getir seninle saraya geleceğim dedi. Elbette kişi saraya gidiyorsa tarzına uygun davranmalı tahtırevanı getirin”. Kral çok şaşırdı, Bu adam bir sahtekâr bir yalancı olmalı görünen o ki tüm basitliği beni tuzağa düşürmek için bir rolmuş. Ancak artık çok geçti onu davet etmişti ve sözünden geri dönemezdi. Tahtırevanı getirtmek zorunda kaldı. Ermiş çok mutluydu, tahtırevana bir kral gibi oturdu. Son derece neşeliydi, Kral saraydaki en iyi odayı ona hazırlatmıştı. Yıllardır barakada yaşayan ermiş, saraya varır varmaz şunu getirin bunu getirin şayet sarayda yaşamak zorundaysan bir kral gibi yaşamalısın diye talimatlar yağdırmaya başladı. Kralın kafası giderek daha çok karışmıştı.
Elbette onu kendisi davet etmişti bunun için istediği herşeyi getirttirdi. Fakat ermişin bu davranışları Kralın ağırına gidiyor ve her gün daha da ağır bir hale geliyordu. Çünkü Ermiş bir kral gibi yaşamaya başlamıştı. Aslında Kraldan daha iyi. Çünkü Kralın kendi endişeleri vardı ama Ermişin hiç bir endişesi yoktu. Ve Kral şöyle düşündü. Bu adam bir parazit.
Bir gün artık dayanamadı. Ermişe; Size birşey söylemek istiyorum dedi.
Ermiş, Evet, ne soracağını biliyorum. Niçin bu kadar uzun süre bekledin? Boşuna acı çekiyorsun. Senin üzüldüğünü görebiliyorum. Artık bana gelmiyorsun. Ben barakada yaşarken bana sorduğun dini ve felsefik soruları artık sormuyorsun. Niçin altı ayı boşuna harcadın? Sarayına geldiğim o an sormalıydın. Ne soracağını biliyorum ama yine de sor. dedi. Kral, Sadece bir tek şey sormak istiyorum. Artık sizinle benim aramda ne fark var? Siz benden daha lüks yaşıyorsunuz ve ben çalışmak zorundayım ülkem için her türlü sorumluluğu taşımak zorundayım ve sizin işiniz yok endişeniz yok sorumluluğunuz yok, artık çıplak olmayı bıraktınız en iyi elbiseleri kullanıyorsunuz o zaman sizinle benim aramdaki fark ne? diye sordu. Ermiş güldü ve şöyle dedi: Benimle birlikte gelebilirsen cevaplıyabilirim.
Başkentin dışına gidelim. Kral, ermişi takip etti. Nehri geçtiler ve uzun bir süre yürümeye devam ettiler. Kral, sürekli olarak daha ileri gitmenin anlamı nedir niye şimdi cevaplamıyorsunuz? diye tekrar etti. Ermiş, Biraz bekle cevap vermek için doğru noktayı arıyorum dedi. Krallığın sınırına geldiklerinde Kral; Sanırım zamanı geldi sınıra ulaştık. dedi. Ermiş de: Aradığım şey buydu ben artık geri dönmüyorum benimle geliyormusun yoksa geri mi dönüyorsun? dedi. Sizinle nasıl gelebilirim? Benim Krallığım, mallarım, karılarım, çocuklarım var. dedi Kral. Ermiş; Şimdi farkı görebiliyormusun? Ben gidiyorum ve geriye bir kez bile bakmayacağım. Saraydaydım her türlü zenginliği yaşadım ama onları sahiplenmedim. Sen sahipleniyorsun fark bu. dedi, Elbiselerini çıkarttı. Çıplak hale geldi. Elbiseleri Krala verdi ve şöyle dedi: Şimdi, mutlu ol.
Aradaki farkı hatırla! Fark mal, mülk sahibi olmakta değil, mala mülke düşkün olmamaktadır. Ermiş bir kimse hiç bir şeye sahip olmayan kişi değildir. Ermiş, mala mülke düşkün olmayan asla arkasına bakmayan kişidir.
Bayram sabahı bir elbise bile alınmayacak kadar büyük yalnızlığı olan,
çocukların yüreklerinde asılı bir muskanın içinde saklıydık biz. "
Bir kır düğününde ellerimizden gökyüzüne hediye edilmiş binlerce balon olmalı.
Nihavent sesinden düşen bir hayata eşlik etmeliyim sonra.
Saçlarının kokusu için kelebekler birbirleriyle yarışmalı ve biz dans kalktığımızda,
yıldızlar gökten gökyüzüne kaymalı ve her bir yıldız kaydığında,
binlerce şiir yüzlü çocuk yüreğinde Cennet kapıları sonuna kadar açılmalı sevgili.
Birbirimize sarılmayı özlerken kaç tane taştan bebeği avuttuk bağrımızda, kaç gecenin katline soyunduk.
Acıyı ateş diye yakıp umudu demleyip hayat çaydanlığında.
Uçurum öncesi fırtınalara kafa tutup sevdaya binlerce hasret cümlesi bıraktık biz.
" Gül’üşlerindeki umuttan nasiplenip Afrika çöllerini bile çiçek bahçesine çevirebilecek kadar sevdalı tüm hücrelerim. Ömrüm ömrüne feda olsun sevgili. "
Gül’ümsediklerinde her iki yanağında Peygamber çicekleri açan çocukların dualarında büyüyen sevdayız biz.
Açlığını bir cami avlusundaki çeşmeden içtiği bir avuç su ile gideren bir çocuğun gözleri şahit sevdamıza sevgili.
Terlemiş ömrüme yanaştırdım ılık nefesini.
Varlığından bir umudu çocukluğumun yalnızlığa serpiştirdim.
Rastgele bir sözcükler savurmadım saçlarına.
Yüreğimin en yeşil bahçelerinden koparıp sesinin nihavent sesine gelin ettim yarı aksak mutluluğumu.
Sen en büyük duamsın ey sevgili.
Gökyüzünün iki kenarına açtığın ellerinde uyumayı diliyorum.
Bir daha gözlerimi açmamak üzere.
Sağıma seni, soluma yıldızları aldım sana geliyorum sevgili.
Elimde masal kitapları, yüreğimde özlemin ve dudaklarımda ıslanmış bir mutluluk masalım.
Kan ter içinde, gece dağ tepeyi aşıp sana varacağım.
Bir bozkır kuraklığından soyunup bir deniz bereketini giyineceğim.
Kendimin katili olup sende yeniden doğacağım.
Sonu gözükmeyen bir bozkırın yüzyıllık uykusunu uyandırdı bir gül sağnağı.
Bir fincan umudun ateşlediği ve hasretle yoğrulmuş hayat hamuruna sevdayı mayaladık.
Sabırla ve özlemle harelendirip Elif kadar dimdik mutlulukları serpiştirdik.
Bir cümle içinde sırtlarını birbirine dayamış iki kelime olabilmenin hazzında hayata bir Elif miktarı gül’ümsedik sevgili.
Yüreklerimize sürgülenmiş hasrete inat geleceğimize bir sevdayı dua dua nakışladık biz.
Utangaçtı düşlerimiz, sargısızdı özlemlerimiz.
Sarıldık mı birbirimize, acıya bir tabut daha ayarlardık.
Kaybettiğin sadece o savaşın hüznü için kendini boğduğun ve umutsuzluğa gebe kaldığın an’dır.
Tıpkı elindeki ekmeği yere düşürdüğünde onu yerden kaldırıp alnına sürüp bereketine şükretmektir. Hayatın içinde hepimizin bir savaşı var hem de amansız belki de kimilerinin bu savaşı tek başına. Yenilecekleri aşikar olsa da savaşmak.
Elinde silah, teçhizat olması gerekmiyor bunu yapabilmek için.
Her şeye inat her olumsuzluğa inat nefes almaktır savaşmak.
Gelemeyeceğini bilsen de dört gözle beklemektir savaşmak.
Ne olur savaşın aşk için.
Saflarınızı mutlulukla ve umutla sıklaştırın ve kaybetseniz de sadece içinizdeki hayata bir şey olmayacak.
Biraz hüzün biraz gözyaşı.
Bırakın her sabah yatağınız tek başınıza kalabiliyor olmak, isteklerinizi dertlerini ve çığlıklarınızı anlatabiliyor olmak, ellerinizi ve ayaklarınızı istediğiniz gibi oynatabiliyor olmak ve dilediğiniz süre gülümseyebilmek.
Bırakın hayat size istediğiniz ya da hayal ettiğiniz hiçbir şeyi vermemiş olsun ama siz olursa olsun hayata dair bir miktar umut besleyin. Nefes aldığınızı bir tebessüm ile şükrediniz.
Biliniz ki herkesin bir derdi var dertler bitmez.
Ama umut ve mutluluk bugün yanınızda olmasa da bir gün mutlaka sizinle olacaktır.
" Hayat umut ettiğin kadardır."
Suretini unuttuğum bir masalın ayak uçlarından sesleniyorum şehrine.
Bir dakika önce senin ayak basma ihtimalinin var olduğu sokaklarda yalpalayan rüzgara inat bir deniz kokusu. Kalabalıkların içindeki tenhalığa zorlanmış bir geminin gökyüzüne değen alnında vuruyorum sözleri ayak ucundan. Sıkıyorum en namert yerinden cümleleri acıya.
Geçer bu da geçer diyerek kanamalı bir acına ortak ediyorum kendime.
Payıma mutluluk düşmüşken , bu fakir adama sevdan bir paye edilmişken seni seviyorum diye avazım çıktığı kadar bağırıyorum.
Yüzünün utangaç yanında birikmiş binlerce çocuğun bayramlık elbise düşü saklı.
Plastik oyuncakların bile içini ısıtacak gül’üşünü dua diye saklayıp yüzyıllık uykularından uyunan sevdalıların tercümanı olduk biz sevgili. Geceyi aydınlatan gözlerinden bir ışık hüzmesi yolla, tüm karanlıklarım firar etsin.
Acılarımızdan ayıkladığımız bir fincan umutla sarıp küçücük mutluluklardı bizim bayramlarımız.
Ne zaman hüzün perdelese gözlerimizin iç yazgısını, sesimizdeki ince bir gül’üş yeterdi bir ömür boyu düşsüzlüğümüze. Sade ve birkaç cümleye sığacak kadar kısaydı birbirimize olan sevdamız ama aldığımız her nefeste yeniden tazelenen bir ömür kadar kocamandı yüreklerimiz.
Her bir gül’üşünde şiir yüzlü çocukların yüzüne bir mutluluk kipi serpiştiriyorum.
Sesinin ince nağmesiyle avutuyorum dilsizliğimi.
Nefesini yağdırıyorum sağnak sağnak, sol yanıma umutlarının felcini indiriyorum ve şah damarıma yazıyorum adının tüm harflerini. Adına sevda diyorum; günlerden umut.
Sana sevda / umut dedikçe, ölümlerden ayıklanmış bir hayat diliyorum sana sevgili.
Her bir gül’üşünde yeniden ölümü kefenliyorum sevgili.
Varlığına binlerce umudu paylayıp ellerinde balonlarla bir deniz kıyısında kavuşacağımızı günü ilmekliyorum gözlerime.
Acıdan olma, umuttan doğma " mutluluklarımız " vardı yüzümüzde beliren her bir gül’üşümüzde. Sarıldık mı birbirimize, tek bir alfabe düşmezdi satırlara.
Ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda Yorgun, kirli ve umutsuz
geçmişim Oysa bilmediğin birşey vardı sevgilim Ben sende bütün aşklarımı
temize çektim
İmrendiğin, öfkelendiğin Kızdığın, ya da kıskandığın
diyelim Yani yaşamışlık sandığın Geçmişim Dile dökülmeyenin
tenhalığında Kaçırılan bakışlarda Gündeliğin başıboş ayrıntılarında
Zaman zaman geri tepip duruyordu. Ve elbet üzerinde durulmuyordu.
Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun, Biraz daha
fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim. Başlangıçta doğruydu belki.
Sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp, Günden güne
hayatıma yayılan, varlığımı ele geçiren, Büyüyüp kök salan bir aşka
bedellendin. Ve hala bilmiyordun sevgilim Ben sende bütün aşklarımı
temize çektim Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana Bütün
kazananlar gibi Terk ettin.
Yaz başıydı gittiğinde, ardından,
Senin için üç lirik parca yazmaya karar vermistim. Kimsesiz bir yazdı.
Yoktun. Kimsesizdim. Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim
durdum. Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum. Sanırım lirik
sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu Yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin
altından Kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine Çerçevesine sığmayan
Munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine Lirik sözcüğü en çok yüzüne
yakışıyordu.
Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi
geçmişti Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe Kanat gibi, tüy gibi, dokunmak
gibi Ucucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç
kullanmadığım bu sözcük Usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, Belkide ilk
kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma. Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk
günleriydi daha. Aşk mıydı, değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi?
'Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen' notunu buldum kapımda.
Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve 16.04'tü onu bulduğumda. Daha o
gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını Takvim tutmazlığını Aramızda bir
düşman gibi duran zamanı Daha o gün anlamalıydım Benim sana erken
Senin bana geç kaldığını.
Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve
getirdikleri. Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı. Sanki yaz,
birbirimizi görmediğimiz o üç ay, Alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan,
olmamıştı, eksik kalmıstı. Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım
kalmış arkadaşlığımıza. Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi
tutunuyor, dilsizler gibi bakışıyorduk. Sanki ufacık bir şey olsa
birbirimizden kaçacaktık. Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir
beraberlikti bizimki. Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle
ilerledik birbirimize. Gittin. Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi
aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim
sana. Şimdi biz neyiz biliyor musun? Akıp giden zamana göz kırpan yorgun
yıldızlar gibiyiz. Birbirine uzanamayan Boşlukta iki yalnız yıldız gibi
Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz Bir zaman sonra batık bir aşktan
geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca Kendi denizlerimizde sessiz sedasız
boğulacağız Ne kalacak bizden? Bir mektup, bir kart, birkaç satır ve
benim şu kırık dökük şiirim Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında
Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden Bizden diyorum, ikimizden
Ne kalacak?
Şimdi biz neyiz biliyor musun? Yıkıntılar arasında
yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir
anlam taşımadığı bir dünyada Bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilmeyen
çocuklar gibi Ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek Her şeyi bir başka aşka
erteleyeceğiz.
Kış başlıyor sevgilim Hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor
Bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan Oysa yapacak ne çok şey vardı
Ve ne kadar az zaman Kış başlıyor sevgilim İyi bak kendine
Gözlerindeki usul şefkati Teslim etme kimseye, hiçbir şeye Upuzun
bir kış başlıyor sevgilim Ayrılığımızın kışı başlıyor Giriyoruz kara ve
soğuk bir mevsime.
Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, Yazıya
oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, Camdan dışarı bakıp puslu şarkılar
mırıldanmak.... Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır Çünkü
her şey bir o kadar anlamsızdır İçimizdeki ıssızlığı dolduramaz hiçbir oyun
Para etmez kendimizi avutmak için bulduğumuz numaralar Bir aşkı yaşatan
ayrıntları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz Çıplak bir yara gibi sızlar
paylastığımız anlar, Eşyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız
alışkanlıklar Korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız
aynalara, Çağrışımlarla ödeşemezsiniz.
Dışarda hayat düşmandır size
İçeride odalara sığamazken siz, kendiniz Bir ayrılığın ilk günleridir
daha Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkta Gün boyu hiçbir
şey yapmadan oturup Kulak verdiğiniz saat tiktakları Kaplar tekin
olmayan göğümüzü Geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç Suyu boşalmış
bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz Bakınıp dururken
duvarlara Boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çicek,
Unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani, Unutsam eşyanın
gürültüsünü, nesnelerin dünyasında Kendime bir yer bulsam, dediğimiz
zamanlar gibi Kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız
anlar gibi Yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutkunluk haline, bir trafik
kazasına, Başımıza gelmiş bir felakete, iskenceye çekilmeye, ameliyata
alınmaya Kendimizi hazırlar gibi.
Yani dayanmak ve katlanmak için
silkelerken bütün benliğimizi Ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi
olmaya çalışırken, Ve kazanmış görünürken derinliğimizi Ne zaman ki,
yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde Bir anın, yalnızca bir anın bütün
bir hayatı kapladığı anlar O tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi
Hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar Göremeseniz de, bilirsiniz Hiç
yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar.
Bana zamandan söz ediyorlar
Gelip size zamandan söz ederler Yaraları nasıl sardığından, ya da her
şeye nasıl iyi geldiğinden. Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir
yeniden. Hepsini bilirsiniz zaten, bir işe yaramadığını bildiğiniz gibi.
Dahası onalar da bilirler. Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler,
öyle düşünürler. Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine
katlanmak, sırtınızdaki hançeri çıkartmak, Yüreğinizin unuttuğunuz
yerleriyle yeniden karşılaşmak kolay değildir elbet. Kolay değildir
bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek. Zaman alır. Zaman alır
sizden bunların yükünü O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar
diner, açılar dibe çöker. Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark
edilir. Bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir. O boşluk doldu
sanırsınız Oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir.
Gün gelir bir gün
Başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide O eski ağrı
Ansızın geri teper. Dilerim geri teper. Yoksa gerçekten
bitmissinizdir.
Zamanla yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır,
çoğalır anlamları, önemi kavranır. Bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey,
çok sonra değerini kazanır. Yokluğu derin ve sürekli bir sızı halini alır.
Oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık Mutluluk geçip gitmiştir
yanınızdan Her şeye iyi gelen zaman sizi kanatır Ölmuş saadeti
karşılaştır yaşayan mutsuzlukla Günlerin dökümünü yap Benim senden,
senin benden habersiz alıp verdiklerini Kim bilebilir ikimizden başka?
Sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış Bir ilişkiyi,
duyguların birliğini, Bir aşkı beraberlik haline getiren kendiliğindenliği
Yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi bir düşün Emek ve
aşkla güzelleştirilmiş bir dünya Şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa
karışıyor Orada olmuş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla Bunlar da
bir işe yaramadıysa Demek yangından kurtarılacak hiçbir şey kalmamış
aramızda.
Bu şiire başladığımda nerde, Şimdi nerdeyim? Solgun
yollardan geçtim. Bakışımlı mevsimlerden İkindi yağmurlarını bekleyen
Yaz sonu hüzünlerinden Gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim
Geçti her cağın bitki örtüsünden Oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından
Bakarken dünyaya Yangınlarla bayındır kentler gibiyim: Çicek
adlarını ezberlemekten geldim Eski şarkıları, sarhoşların ve suçluların
Unuttuklarını hatırlamaktan Uzun uzak yolları tarif etmekten
Haydutluktan ve melankoliden Giderken ya da dönerken atlanan esiklerden
Duyarlığın gece mekteplerinden geldim Bütünlemeli çocukluklarıyla geçti
Gençliğimin rüzgara verdiğim yılları Gökummaların ve içdökmelerin
vaktinden geldim.
Bu şiire başladığımda nerde, Şimdi nerdeyim?
Yaram vardı, bir de sözcükler Sonra vaat edilmiş topraklar gibi
Sayfalar ve günler Işık istiyordu yalnızlığım Kötülükler
imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum İlerledikçe...Kaybolup
gittin bu şiirin derinliklerinde Aşk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi
söndü daha şiir bitmeden. Karardı dizeler. Aşk...Bitti. Soldu şiir.
Büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden Daha önce de başka
şiirlerde konaklamıştım Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde
Ask yalnız bir operadır, biliyordum: Operada bir gece uyudum, hiç
uyanmadım. Barbarların seyrettiği trapezlerden geçtim Her adımda
boynumdan bir fular düşüyordu El kadar gökyüzü mendil kadar ufuk
Birlikte çıkalan yolların yazgısıdır: Eksiliyorduk Mataramda tuzlu
suyla, oteller kentinden geldim Her otelde biraz eksilip, biraz artarak
Yani çoğalarak Tahvil ve senetlerini intiharlarla değiştirenlerin
Birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında Ağır ve acı
tanıklıklardan Geçerek geldim. Terli ve kirliydim. Sonra tımarhanelerde
tımar edilen ruhum Maskeler ve çiçekler biriktiriyordu Linç edilerek
öldürülenlerin hayat hikayelerini de... Korsan yazıları, kara şiirleri,
gizli kitapları Ve açık hayatları seviyordu. Buraya gelirken Uzun
uzak yollar için her menzilde at değiştirdim Atlarla birlikte terledim
yolları ve geceleri Ödünç almadım hiç kimseden hicbir şeyi Çıplak ve
sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için panayır yerleri... panayır
yerleri... Ölü kelebekler... Ölü kelebekler... Sonra dünyanın bütün
sinemalarında bütün filmleri seyrettim.
Adım onların adının yanına
yazılmasın diye Acı çekecek yerlerimi yok etmeden Acıyla baş etmeyi
öğrendim. Yoksa bu kadar konuşabilir miydim? İpek yollarında kuzey
yıldızı Aşkın kuzey yıldızı Sanırsın durduğun yerde Ya da yol
üstündedir Oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar Ölü yanardağlar,
ölü yıldızlar Ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı.
Aşkın bir
yolu vardır Her yaşta başka türlü geçilen Aşkın bir yolu vardır Her
yaşta biraz gecikilen Gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler Gözlerim
Aşkın kuzey yıldızıdır bu Yazları daha iyi görülen Ben, öteki, bir
diğeri ona doğru ilerler İlerlerim Zamanla anlarsın bu bir yanılsama
Ölü şairlerin imgelerinden kalma Sen de değilsin. O da değil Kuzey
yıldızı daha uzakta Yeniden yollara düşerler Düşerim Bir şiir
yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda Ben yoluma devam ederim. Bitmemiş
bir şiirin ortasında Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler
Yaşamsa yerli yerinde Yerli yerinde her şey Şimdi her şey doludizgin
ve çoğul Şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi Şimdi her
şey yeniden Yüreğim, o eski aşk kalesi Yepyeni bir mazi yarattı
sözcüklerin gücünden Dönüp ardıma bakıyorum Yoksun sen Ey Sanat! Her
şeyi hayata dönüştüren.
Günlerin en faziletlisi arefe günüdür. Faziletçe cumaya benzer. Arefe
günü cuma günü dışında yapılan yetmiş hacdan daha
faziletlidir (Hac da iken). Duaların en faziletlisi de arefe günü yapılan duadır. Benim ve benden
önceki peygamberlerin söylediği en faziletli söz de, Lailahe illallahu vahdehü
la şerike lehu. (Allah birdir, O’ndan başka ilah yoktur. O`nun ortağı da yoktur.)
sözüdür.” (Muvatta,Hacc 246)Resulullah (s.a.v) şöyle
buyuruyor,
“Arefe gününe hürmet edin! Arefe Allah’ın kıymet verdiği bir
gündür.”“
Arefe Günü oruç tutana, Adem aleyhisselamdan Sura üfürülünceye kadar
yaşamış bütün insanların sayısının iki katı kadar sevap yazılır.””Arefe günü
tutulan oruç, bin gün tutulan nafile oruca bedeldir.”Resulullah (s.a.v) arefe akşamı ümmetinin affedilmesi için Allah’a dua
etti. Duasına Yüce Allah (c.c.) “Muhakkak ki ben zalimden başkasına mağfiret
ettim. Zalimden mazlumun hakkını alırım” diye buyurdu. Resulu Ekrem
“
Ey Rabbim,dilersen mazluma cennette mükafatını verir zalime de mağfiret
edersin.” diye dua etti fakat Arafatta bu duasına Kabul edilmedi. Sabah vakti
Müzdelifede aynı duayı tekrarladı. Bu defa duası kabul edildi. Resulullah
memnuniyetinden sevincini belli ederek güldü. Bunun üzerine Ebu Bekir ve Ömer
(r.a), “Anam babam sana feda olsun, bu saatte siz gülmezdiniz, sizi güldüren
nedir?” diye sordu. Resulullah (s.a.v) “Allahın düşmanı iblis, Allahü Teala’nın duamı kabul ederek ümmetimi
affettiğini anlayınca toprağı alıp başına çalmaya ve vay bana helak oldum diye
feryada başladı. İşte Şeytanın görmüş olduğum bu feryadı beni
güldürdü” diye buyurdu.Resulullah (s.a.v) arefe gününde şeytanın durumunu şöyle
anlattı:“Şeytan, arefe gününden daha çok küçülmüş, daha fazla hayırdan
uzaklaşmış, daha ziyade hakir ve zelil, daha çok kinli ve öfkeli olarak başka
hiçbir günde görülmemiştir. Bunun sebebi, Allah’ın bu günde rahmetinin inmesi ve
büyük günahlardan vazgeçtiğini görmesinden başka bir şey
değildir.” (Muvatta)Arefe gününden üstün bir gün yoktur. O gün Allahü Teâlâ,
yeryüzündekileri övüp göktekilere, “
Ey gök ehli, kullarıma bakın, rahmetime kavuşmak ve azabımdan kaçmak
için uzak yerlerden geldiler…” buyurur. Arefe günü Cehennemden o kadar çok kul azat edilir ki, başka
günlerde bu kadar azat olmaz. Burada Hac yapmanın önemi belirtiliyor.Arefe,
Kurban Bayramından bir önceki güne denir. Hicrî takvime göre Zilhicce ayinin 9.
günüdür. Arefe günü senede bir gündür. Halkımız Ramazan bayramından önceki
günüde arefe günü olarak kabul etmiştir.
Arefe Günü
Yapılması Gerekenler.
1. Arefe günü
sabah namazının farzından sonra teşrik tekbirleri getirilir.Teşrik tekbiri
“Allâhüekber, Allâhüekber, Lâilâhe illallâhü vallâhüekber, Allâhüekber ve
lillâhi’l-hamd” demektir.Arefe günü sabah namazından başlayıp, Bayramın 4. günü
ikindi namazına kadar 23 vakitte, farz namazlardan sonra teşrik tekbiri getirmek
vâciptir.2. Arefe günü oruç tutulmalıdır.
3. Arefe gününe hürmet edilmeli, günaha girmemeye dikkat
edilmelidir.
4.Arefe günü çokça dua ve istiğfar edilmelidir.5. Arefe
günü çokça ihlas suresi okunmalıdır
. Arefe günü duaları
ve zikirleri:
Arefe günü bu
duaları ve zikirleri çokça okumalıyız.1. Bismillahirrahmanirrahim.Kul hüvellâhü
ehad. Allâhüssamed. Lem yelid ve lem yûled. Ve lem yekün lehû küfüven
ehad.
2. La ilahe illellahü vahdehü la şerike leh, Lehül mülkü ve lehül hamdü
ve hüve ala külli şey`in kadir.
3. Allahümme salli ala Muhammedin ve enzilhül muk`adel mükarrebe ındeke
yevmel kıyameh.
4. La ilahe illellahü vahdehü la şerike leh, Lehül mülkü ve lehül hamdü
biyedihil hâyrû vehüve alâ külli şey’in kadîr.
Ayrıca Tevriye, arefe gününden bir önceki güne denir. Peygamber
Efendimiz (s.a.v.) şöyle, buyurmuştur:
“Tevriye günü oruç tutan ve günah söz söylemeyen Müslüman cennete
girer.”
AREFE GÜN VE
GECESI DUA:
Resûl-i Ekrem Efendimiz arife gecesinde şu duâyı okuyana Cenâb-ı Hak
istediğini vereceğini beyân buyurmuştur.Duâ şudur:
Duânın hayırlısı arife günü yapılan duâdır,” buyurarak Peygamberlerin arife günü duâsını şöyle okuduğunu haber
verir:* “
Lâ ilâhe illâllahü hüve lehü’l-hamdü ve hüve alâ küli şey’in
kadir.”Buhâri’de geçen bir hadisten öğrendiğimize göre arife günü şu duayı
okuyan, şeytanın tasallutundan kurtulur, kendini muhafaza altına almış
olur.
* “Allahümme’c’al fi kalbi nûran ve fi basari nûran. Allahümme’şrah li
sadri ve yessir li emri…”
6513 – Ebu Ümame
radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah
aleyhissalatu vesselam buyurdular ki: “Kim her iki bayramın da gecesini
Allah’tan sevap umarak ibadetle geçirirse kalplerin öldüğü günde kalbi
ölmez.”
BAYRAM GÜNLERİ
ARİFE GÜN VE GECESİ OKUNACAK DUA
BAYRAM GÜNÜ
DUASI
BAYRAM VE BAYRAM NAMAZLARI
Bayram namazlarının vakti
sabahleyin güneş yükselip de kerahet vakti çıktıktan itibaren başlar ve
güneşin istiva (tam ortada bulunma) zamanına kadar sürer. Ramazan bayramı namazı
bir özür sebebiyle birinci günün istiva zamanına kadar kılınamazsa ikinci günün
istiva zamanına kadar kılınır. Özür devam etse bile artık üçüncü gün
kılınamaz.
ARİFE GÜN VE
GECESİ OKUNACAK DUA
Bilindiği üzere
mübarek gün ve gecelerimizden biri de bayram gecesi ile bayram günüdür. Resûl-i
Ekrem Efendimiz arife gecesinde şu duâyı okuyana Cenâb-ı Hak istediğini
vereceğini beyân buyurmuştur. Duâ şudur:
İmam-ı
Tirmizi Resûl-i Ekrem Efendimiz’in “Duânın hayırlısı
arife günü yapılan duâdır ” buyurarak
Peygamberlerin arife günü duâsını şöyle okuduğunu haber verir:
-Lâ ilâhe
illâllahü ve lehü’l-hamdü ve hüve alâ küli şey’in kadir.
Buhâri’de geçen bir
hadisten öğrendiğimize göre arife günü şu duayı okuyan şeytanın tasallutundan
kurtulur kendini muhafaza altına almış olur.
“Allahümme’c’al fi
kalbi nûran ve fi basari nûran. Allahümme’şrah li sadri ve yessir li
emri…”
“Ey Hayy ve Kayyûm olan Rabbimiz ey semâvat ve arzın bedi’i ey Celâl ve
Kerem sahibi. Beni sen koru sen istikamette daim eyle. Kötülük ve günahlardan
muhafaza et sırat-ı müstakimde dâim ve sabit eyle.”Bayram günleri bayram tebrikleri için musafaha ederken önce davranan
biri diğerine şöyle duâ eder:
“Tekabbellahü minnâ ve minküm.” Allah sizden ve bizden kabûl
buyursun.”
Muhatab olan da buna “amin” demekle karşılık vereceği gibi.
“Gaferallâhü lenâ ve leküm” diye de cevap
verebilir..” Allah bizi de sizi de mağfiret buyursun
demektir.
Susmaktan yoruldum seni seveliden beri Neyi yasamak istediysem hep ona gec kaldim Sana kosuyorum yollarin hep bana kapali Özlemlerini demliyorum göz yaslarimda Akan yaslari dudaklarimin arasinda öldürüyorum En derin yerinden yaraliyorum yüregimi Seni kanayan yüregimde intihar ediyorum Ne unutacak kadar sevdin nede unutmayacak kadar özledin Beni hep bulmamak sevmemek icin aradin Deprem dalgasi gibi yüregim yikik bir duvar gibiyim Sen ne aci duydun bu halimden nede pismansin Yandigimdin sevdamdin sevdigimdin Sana yenilmek sensizlige yenilmekten aci olsada Seni kanayan yüregimde intihar ediyorum Icimde öldürmedigim ne bir hatiran nede anin kaldi Bir bütünken simdi iki yarim kaldik Ben seni tamamladim sen beni tamamliyamadin Hep kactin, tutmadin elinden sevdamin Almadin kanayan yüregimden yalnizligini Saclarinidan bir tutam alip yüregime gömüyorum Seni kanayan yüregimde intihar ediyorum Kanayan yüregimin mavisi senin gözlerinin okyanusundan Sen sevdanin kilitlerini hep yalnis kapilara vurdun Yikilmis binalara dönerken gözlerimdeki yaslar Seni kanayan yüregimde intihar ediyorum Sana uzanmayan bütün dallarim kirilsin Sevdan icimde dogmussa nereye kacabilirdim Ne kadar caresizim bilmiyorsun ki Ici bulanik bir sevdada beni kahrettin Aldirmadin yalvarmalarima deger vermedin sevdama Bir kalemde yakip yüregimi karanliklara sattin ihanetini Karanliklar yildizlar bile utandi yaptigindan Al sensiz yasamin son nefesi bu Seni icimde yüregimde öldürüyorum Al bu siiri sana yazdim göz yaslarimin damlasiyla Seni yüregimde öldürüp terk ediyorum... Al bu siiri sana yazdim sende kalsin.. Ben nasil ki sensizlikle kahrolup agladiysam.. Sen, sen sakin aglama.. Biriktir sürmeli gözlerinde yaslari.. Olurya birgün bensizlik yakarsa gönlünü.. Kanatirsa yüregini bensizligin hasreti.. Sende beni hatirlar bana aglarsin.....