29 Mart 2012

HAMİYET YÜCESES HER YER KARANLIK SESLİ FLAŞ

Her yer karanlık pür-nur o mevkı
Mağrip mi yoksa Makber mi ya Rab
Ya habgah-ı dilber mi ya Rab
Rüya değil bu ayniyle vaki

Kabri çiçekten bir türbe olmuş
Dönmüş o türbe bir haclegahe
Bir haclegahe dönmüşse türben
Aç koynunu aç ma' şukanım ben

ABDÜLHAK HAMİT TARHAN MAKBER SESLİ FLAŞH

Makber
Eyvah ne yer ne yar kaldı
Gönlüm dolu ah u zar kaldı
Şimdi buradaydı gitti elden
Gitti ebede gelip ezelden
Ben gittim o haksar kaldı
Bir köşede tarumar kaldı
Baki o enisi dilden eyvah
Beyrutta bir mezar kaldı
Bildir bana nerde nerde Ya Rab
Kim attı beni bu derde Ya Rab
Nerde arayayım o dil rübayı
Kimden sorayım bi-nevayı
Derler ki unut o aşnayı
Gitti tutarak reh-i bekayı
Sığsın mı hayale bu hakikat
Görsün mü gözüm bu macerayı?
Sür'atle nasıl da değişti halim
Almaz bunu havsalam hayalim.
Çık Fatıma! lahdden kıyam et
Yadımdaki haline devam et
Ketm etme bu razı şöyle bir söz
Ben isterim ah öyle bir söz
Güller gibi meyl-i ibtisam et
Dağı dile çare bul meram et
Bir tatlı bakışla bir gülüşle
Eyyamı hayatımı temam et
Makber mi nedir şu gördüğüm yer
Ya böyle reva mı ey cay-ı dilber.

ABDÜLHAK HAMİT TARHAN
2 Ocak 1852’de İstanbul’da doğdu. Hekimbaşı Abdülhak Molla'nın torunu, tanınmış tarihçi ve Tahran Büyükelçisi Hayrullah Bey'in oğlu. Kısa süre Rumelihisar Rüşdiyesi’ne devam etti. Yanyalı Tahsin Hoca ile Edremitli Bahaeddin Efendi'den özel dersler aldı. 1862’de 10 yaşındayken ağabeyi ile birlikte Paris’e babasının yanına gitti. Bir süre Paris'te eğitim gördükten sonra 1864'te İstanbul'a döndü. Yaşının küçüklüğüne rağmen Bab-ı Ali’de tercüme odasına katip olarak girdi. Bir yıl sonra Tahran Büyükelçiliği’ne atanan babasıyla birlikte İran’a gitti. Farsça öğrendi. Babasının 1867’de ölümü üzerine İstanbul’a döndü. Maliye Mühimme Kalemi’ne girdi. Şûra-yı Devlet ve Sadaret kalemleri'nde çalıştı. 1871'de Fatma Hanım'la evlendi.1876'da Paris Büyükelçiliği İkinci Katipliği'ne atandı. 1878'de görevden alındı, iki yıl açıkta kaldı. 1881'de Gürcistan'da Poti, 1882'de Yunanistan'da Golos konsolosluklarına, 1883'te Bombay Başkonsolosluğu'na atandı. Bombay'dan gemiyle İstanbul'a dönerken uğradıkları Beyrut'ta eşi Fatma Hanım'ı kaybetti. Bu ölümün sarsıntısıyla ünlü şiiri "Makber"i yazdı. 1886'da Londra Büyükelçiliği Başkatipliği görevine getirildi. londra'da Bayan Nelly ile evlendi. 1895'te Lahey'e elçi olarak gönderildi. Bir yıl sonra Brüksel elçiliğine getirildi. Nelly'nin 1911'de ölmesinden sonra İstanbul'da Cemile Hanım ile evlendi. Bu evlilik 20 gün sürdü. 1912'da Belçika asıllı Lüsyen Hanım'la evlendi. Aynı yıl görevden alınınca İstanbul'a döndü. Meclis-i Âyan üyeliğine getirildi. İstanbul'un 1920'de işgal edilmmesi üzerine Viyana'ya gitti. Sıkıntı içinde yaşadı. Ankara Hükümeti yurda dönmesini sağladı. Cumhuriyet'in kuruluşundan sonra kendisine maaş bağlandı. İstanbul Maçka Palas'ta bir daire verildi. 1928’de İstanbul Milletvekili seçildi ve ölünceye kadar milletvekili olarak kaldı. 12 Nisan 1937’de İstanbul’da öldü. Mezarı Zincirlikuyu’da. Şiire 1870'lerde başladı. Ebüzziya Tevfik, Recaizade Mahmut Ekrem, Samipaşazade Sezai, Namık Kemal gibi Tanzimat döneminin yeni edebiyatçıları arasında yer aldı. Yurtdışı görevleri nedeniyle Batı edebiyatçılarını yakından tanıdı, onların etkisinde kaldı. Divan edebiyatı nazım birimlerinin dışına çıkmayı denedi. Dize ve uyak düzeninde değişiklikler yaptı. Divan şiiri konularının dışına çıkmayı denedi. Şiirlerine günlük yaşamı, doğa ve insan ilişkilerini konu aldı. Lirik, epik ve felsefi şiirler yazdı. Manzum tiyatro oyunları da kaleme aldı. Ancak bunlar sahnelenmekten çok okunması amacıyla yazılmış oyunlardı. Yaşadığı dönemde Türk edebiyatının en büyük şairi sayıldı ve "Şair-i Âzam" ya da "Dahi-i Âzam" unvanı verildi.
ESERLERİ

ŞİİR:
Sahra (1879)
Ölü (1886)
Hacle (1886)
Bir Sefilenin Hasbihali (1886)
Bâlâ’dan Bir Ses (1911)
Validem (1913)
İlham-ı Vatan (1918)
Tayflar Geçidi (1919)
Ruhlar (1922)
Garâm (1923)

OYUN:
İçli Kız (1874)
Sabr ü Sebat (1875)
Duhter-i Hindu (1875)
Nazife yahut Feda-yı Hamiyet (1876, 1919)
Tarık yahut Endülüs Fethi (1879, 1970)
Eşber (1880, 1945)
Zeynep (1908)
Macera-yı Aşk (1910)
İlhan (1913)
Tarhan (1916)
Finten (1918, 1964)
İbn Musa (1919, 1928)
Yadigar-ı Harb (1919)
Hakan (1935)

TUTSAĞIYKEN DERYAYA YÜREĞİMİ AÇMAYA

PUSULA,
// Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana. //

Tutsağıyken deryaya yüreğimi açmaya,
Kanımı kaynatacak bir vurgun gerek bana,
Melankolik ruhumu bırakıp da kaçmaya,
Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana.
*
Havasıyla denizi durgun gün gerek bana,
Acı acı üstüne bir sürgün gerek bana,
Kök saldığım adadan koparacak yürekle,
Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana.
*
Aşkları dolu dolu kalbim yaşamaya aç,
Esareti bitirip, somut komut derken kaç!
Yaktığım gemilerin tahtalarına muhtaç,
Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana.
*
Çarpıp çıkıp gittiğim kapıları çalmaya,
Aşksız geçen zamandan nasibimi almaya,
Kırıp zincirlerimi aşkta rota bulmaya,
Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana.
*
Zamana karşı duran kalbime cevabımı,
Bu adada çektiğim günahım sevabımı,
Önünde diz çöküp de vermeye hesabımı,
Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana.
*
Sabah yelinden çıkan teranede tizleri,
Açmaya açılmaya içimdeki gizleri,
Metcezire bırakıp silinecek izleri,
Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana.
*
Zamandan bir ders almak nasip olmaz her kula,
Geç kalıp da dönmeden değer yitiren pula,
Günahımı kendimle alıp çıkarken yola,
Bir pusula bir pergel, bir dürbün gerek bana.
*
//Pusula'dan//

ekremkazan

YAKAMOZ SAATLERİNDE

yakamoz saatlerinde...


Yakamoz saatleriydi, semadan yıldızlar kaydı,
Ayyukun derinliğinde, gönlüm hasretini saydı,
Canı canana terk edip, neler feda etmezdim ki,
Bir gün sonrası bir ömür, şu an yanımda olsaydı.
*
Gel imi görsem bir umut, yamacına gelmez miydim?
Öl notasına bir vurgu, sus anında ölmez miydim?
Canhıraş bir çığlık ile sarılıp da öpmez miydim?
Bir gün sonrası bir ömür, şu an yanımda olsaydı.
*
Saatler durmaz ilerler, zaman kendinle yarışır,
Dur durak bilmez gün gece, gündüz geceye karışır,
Sonsuzlukta onsuzluğa, bu yürek nasıl alışır,
Bir gün sonrası bir ömür, şu an yanımda olsaydı.
*
Hep aleyhimde dönüyor, durmuyor zaman sayacı,
Her günün ardından kalan, paydanın payından acı,
Yalnız odur yaşamanın, olmazsa olmaz ilacı,
Bir gün sonrası bir ömür, şu an yanımda olsaydı.
*
Son baharın sonu geldi, son yaprak düştü düşecek,
Kalbim toprağa düşerken, ne kaldı ki düşleyecek,
Bir mevsim daha mı geçti, zamanı kim düşünecek,
Bir gün sonrası bir ömür, şu an yanımda olsaydı.
*
Yakamoz saatlerinin, gelmek üzereyken sonu,
Dehlizin derinliğinde, kesilir sesimin tonu,
Yaşanmamışı yaşarken, bu kalp unutur mu onu,
Bir gün sonrası bir ömür, şu an yanımda olsaydı.
ekremkazan

LİMANSIZ GEMİ ŞİİRİ FLAŞH SESLİ VİDEO


L/İMANSIZ GEMİ!

Gidiyor demirini almış
Günahları yükü ambarında
Issız gecelerde
Yel içti yelkeni
Dipten başa esrik duygularla ahir ömründe
Zehrini zerk kalbimin orta yerine
Gitsin…
Gitsin deryaların insafına terk
Gidebildiği kadar cehennemin ta dibine…

Kim bilir?
Terk-i aşk eyleminde
Neyin yüzü suyu hürmetine?
Kaç bin tövbe edip de dönecek
Umudu üzdüm bir kere
Ay ışığı, gün ışığı, bir bir kapattım yüzüne
Ümit ışığıysa kısa devresinde terk hüznüne…

Ne mümkün! Başına bela batacaktır o yükle
Sorgusuz ve sualsiz başına buyruk çıktığı,
Daha dumanı üstündeyken kalbimde hasarlarının
Hangi yüzle? Bir kez daha dönmesi zorken l/imana
Almış yükünü gitsin gittiği kadar,
Cehennemin ta dibine…

Bırak bırak gitsin
Yaşadığımla kalayım
Med cezrine mahkûm kumsalda,
Sabahın tan yelinde,
Bir küfrün notasında
Zamanın tam yerinde
Zorlanmış sınırımın
Tam da uç noktasında
Dokunur şuursuzca
Kalbimin bam teline…

Adını yazmaya ne kum
Ay ışığından başka, aşka veda ayinde
Yakmaya ne mum kaldı
L/imansız hayırsız o gemide…

Aşk ateş gömleği sırtında
Kılavuz yok, pusula yok
Dürbünde imler kayıp
Deniz feneri fersiz
Yersiz korkularda
Bu aşk deryalara
Gömüldü
Gömüldü bir kere çaresiz…

Yaşanacaktı
Yaşandı bitti, aşk gibi, ömründe demi
Ahde vefayı çiğnerken dahi ilkesizdi
Toplayıp giderken günahlarını da
Umurumun tekiyken şimdi, kime ne?
Gitsin nereye isterse gitsin
Kılavuzu zebaniyle cehennemin ta dibine!..

Sonbahar / 2005 / Avşa / EKREM KAZAN

ŞAİRLERİMİZDEN ABDULLAH CEVDET KİMDİR

ABDULLAH CEVDET
(9 Eylül1869Arapkir -29 Kasım1932İstanbul)

Osmanlı
siyaset adamı ve düşünürüdür. Jön Türk hareketi ile II. Meşrutiyet döneminin düşünce yapısında önemli etkisi olmuştur.
Babası Diyarbakır Birinci Tabur Katibi Ömer Vasfi Efendi'dir. İlköğrenimini Malatya’nın Arapkir ve Tunceli’nin Hozat ilçesinde yaptıktan sonra Mamuret'ül-Aziz (Elazığ) Askeri Rüşdiyesi ve Kuleli Askeri Tıbbiye İdadisi'ni bitirdi; Mekteb-i Tıbbiye-i Şâhâne'ye girdi.
Dindar bir ortamda yetişmiş olmasına rağmen, okulda yaygın olan biyolojik materyalizmden etkilendi. Bu etki onu, 1897’de Cenevre’de basılan Fünun ve Felsefe adlı kitabında İslam uleması ile biyolojik materyalist düşünürlerin görüşlerini bağdaştırma çabasına götürmüştür.
Yakın arkadaşı İbrahim Temo’nun ve Rusya'dan gelen popülist akımın etkisi ile siyasi sorunlarla ilgilenmeye başladı. İbrahim Temo ve bir grup askeri tıp okulu öğrencisi ile birlikte 1889'da İttihad-ı Osmani Cemiyeti'ni kurdu. Bu cemiyet daha sonra İttihat ve Terakki adını almış ve 1908-1918 yılları arasında Türk siyasi hayatını yönlendirmiştir. Abdullah Cevdet, İttihatçıların faaliyetleri içinde yer alması nedeniyle öğrenciliği sırasında bir kaç kez tutuklandı bir sure okuldan uzaklaştırıldı.
Okul sıralarında ebebiyata merak saran Abdullah Cevdet, Abdülhak Hamid’in isteğine uyarak şiirlerini kitaplaştırdı. 1890-1892 yılları arasında Hiç', 2Türbe-i Masumiyet, Tulüat, Masumiyet adlı şiir kitapları ile ilk mensur eseri Ramazan Bahçeleri, ilk düşünce eseri Dimağ ve Fizyolcya-ı Tefekkür’ü yayınladı. Ömer Cevdet adıyla yayımladığı bu ilk eserlerinde özellikle Namık Kemal, Recaizade Ekrem, Abdülhak Hamid ve Halit Ziya etkileri sezilir.
1894
’te tıp eğitimini tamamladıktan sonra Haydarpaşa Hastanesi'nde göreve başladı. Kısa bir süre Diyarbakır'a gönderildi. Diyarbakır İttihat ve Terakki Subesi'ni kurdu. Ziya Gökalp ile tanışıp örgüte girmesini sağladı.
Yönetim için tehlikeli olmaya başladığı anlaşılınca 1895'te bozgunculuk suçlamasıyla tutuklandı, İstanbul’dan uzaklaşması için Trablusgarp Merkez Hastanesi’nin göz hekimliği görevine getirildi. Fakat İttihad ve Terakki cemiyeti adına çalışmalarını orada da sürdürdü. Bu sefer Fizan’a sürgüne gönderileceini öğrenince 1897’de Tunus’a kaçtı, oradan Paris’'e geçti.
Jön Türk hareketi içindeki bölünme sırasında Ahmed Rıza Bey grubuna katıldı. 1897'de Cenevre'ye giderek Tunalı Hilmi ve Mehmet Reşit’in orada kurdukları Osmanlı İtilaf Fırkası’na katıldı. İshak Sukuti ile birlikte Jön Türkler'in merkezi yayın organı olan Osmanlı Gazetesi'ni çıkardı.
Cenevre’de iken batı eserlerinden çeviriler yaptı. Özellikle Gustave Le Bon’un eserlerini çevirdi. Fünun ve Felsefe, Kahriyat gibi eserlerini yayımladı. Ancak II. Abdülhamit ile yapılan anlaşma uyarınca para alarak yazmama sözü verdi. Ertesi yıl Trablusgarp ve Fizan'daki siyasi tutukluların affı karşılığı tekrar yazmama sözü verdi ve Viyana Sefareti doktorluğuna atandı.
1903
'te Avusturya'dan sınırdışı edildi. Cenevre'ye geçip Osmanlı Gazetesi’ni tekrar yayınlamaya başladı. İçtihad dergisini çıkardı, bu ismi taşıyan bir yayınevi kurdu. Halkı batı kültürü doğrultusunda eğitmek amacıyla eserler yayınladı.
1904
'te Osmanlı sarayının baskıları sonucu İsviçre'den de sınırdışı edildi. İçtihad'ı Mısır'a taşıdı, etkinliklerini Kahire'de sürdürdü. Adem-i Merkeziyet Cemiyeti’nin üyesi oldu. Bilimsel makaleler yazdı.
1906
Erzurum ayaklanmasında halkı başkaldırmaya çağıran bildiriler hazırladı. 1910'da İstanbul'a döndü. 1911'de İçtihad'ı yayınlamaya başladı. Dergi, yayınlanan dinsel içerikli yazılar nedeniyle sık sık kapatıldı.
İttihatçılara karşı tutumunu sürdürdüğü için 1914'te derginin yanını durduruldu. İkdam Gazetesi'ndeki yazılarıyla ekonomide özel girişimlerin geliştirilmesini ve anglo-sakson eğitiminin yararlarını savundu.
Mütareke döneminde İngiltere yanlısı bir tutum izledi. İngiliz Muhibleri Cemiyeti'nin kuruluşunda aktif rol oynadı. Kürt Teali Cemiyeti'nde çalıştı. Bahailiğin bir dünya dini olarak kabul edilmesini istemesi tepkilere yol açtı.
Mütareke dönemindeki etkinlikleri nedeniyle Cumhuriyet döneminde devlet işlerinden ömür boyu uzak tutulması kararlaştırıldı. Yaşamının bundan sonraki bölümünde şiir kitapları yazdı, İçtihad dergisini yayınladı. Batıdan belli bilgi ve teknolojiler aktarılırken, geleneksel değerlerin de korunması gerektiğini savundu. Ekonomik ve toplumsal kalkınma için seçkin kafaların seçilerek özel eğitimle yetiştirilmesini önerdi. İslam dinini düşünceyi kısırlaştırmak ve ulusal uyanışı engellemekle eleştirdi. Osmanlı milliyetciliği anlayışı yerine, imparatorluk içindeki tüm ulusların eşitliğine dayalı bir birlik görüşünü savundu.
Cumhuriyet döneminde de Arap harfleri yerine Latin alfabesinin kullanılmasını savundu, kadınların toplumsal yaşama katkılarının artırılmasını destekledi. Psikoloji, sosyoloji, eğitim ve tarih alanında pek çok çeviri yaptı. Mevlana'dan bazı parçalarla, Hayyam'ın rubailerini Türkçeleştirdi.
Çıkardığı İçtihad Dergisinin 1 Mart 1922 tarihli 144. sayısında Bahailiğin yeni bir din olarak kabul edilmesini tavsiye etmiştir.. Yine aynı dergide Türkiye'nin nüfus politikasıyla ilgili olarak; "Neslimizi ıslah etmek, kuvvetlendirmek için Avrupa'dan ve Amerika'dan damızlık erkek getirmek gerekir." şeklindeki iddiasının yer aldığı bir yazıyı kendi imzasıyla yayınladı. Bu yazısı bütün yurtta büyük ve derin bir nefrete sebep oldu. Abdullah Cevdet 29 Kasım 1932'de öldü.
BAZI ESERLERİ
  • Hadd-i Tedib (1903)
  • Ahmet Rıza Bey'e Açık mektup (1903)
  • Kahriyat (şiirler, 1906)
  • Dimağ ve Melekât-ı Akliye'nin Fizyolociya ve Hıfzıssıhhası (1919)
  • Cihan-ı İslama Dair Bir Nazar-ı Tarih ve Felsefi (1922)
  • Adab-ı Muaşeret Rehberi (1927)

SERÇE VE GÖÇMEN KUŞUN HİKAYESİ SESLİ FLAŞH

İhanetin adı göçmen bir kuşa verilmiş,
Sadakatin adı ise; bir serçeye

Göçmen kuş bütün bahar ve yaz boyunca
Küçük köyün üstünde uçmuş serçeyle beraber
Küçük sinekleri, kurtları yemişler,
Kış yağmurlarıyla şaha kalkmış, derelerden Su içmişler.
Masmavi gökyüzünde dans etmişler,
Çiçek açan ağaçlara konup, papatya tarlalarında gezmişler...
Birbirlerine söz vermiş kuşlar;
Ayrılmayacağız diye.
Ama kış gelmiş,
Göçmen kuş adına yakışanı yapmaya kararlıymış,
Serçe ise her zamanki gibi sadık
Ama sevgi de yabana atılmaz bir gerçek.
Ayrılık acı, ihanet kötüymüş serçe için
Yaşamaksa önemli imiş göçmen için.
O, baharların tatlı eğlencesiymiş sadece
Gel demiş serçeye benle beraber...
Başka bir bahara uçalım.
Serçe ise burda bekleyelim demiş yeni baharı
Ama kış acımasızdır. demiş göçmen,
Yaşayamayız burda, aç kalır üşürüz
Serçe hayır demiş korunuruz kötülüklerinden kışın beraber
Göçmen inanmamış serçeye hayır demiş gidelim.
Serçe için gitmek nasıl bir ihanetse yaşadığı yere
Kalmakta aynı şekilde ihanetmiş sevgiliye
Ve karar vermiş sevgiyi seçmiş
Uçacakmış yeni bir bahara...
Göçmen ve serçe çıkmışlar yola,
Ama serçe zayıfmış,
onun kanatları uzun uçuşlar için değil.
Dayanamayacakmış bu yola
Oysa göçmenin kanatları güçlüymüş
Çünkü o hep kaçarmış kışlardan
Hep gidermiş zorluklarından kışın yeni baharlara
Bir fırtına yaklaşıyormuş.
Göçmen hızlı gidiyormuş fırtınadan, yakalanmayacakmış
Ama serçe iyice zayıf kalmış, yavaşlamaya başlamış
Göçmene duralım demiş artık.
Biraz dinlenelim
Göçmen itiraz etmiş, fırtına demiş, ölürüz.
Serçe çok fırtına görmüş, kurtuluruz demiş.
Ama göçmen yürü demiş serçeye
birazdan Okyanuslara varacağız
Serçe sevgisine uymuş ve
peşinden son bir gayretle gitmiş göçmenin
Birazdan varmışlar okyanusa
Kurtuluşuymuş bu büyük deniz
Göçmen için çok iyi bilirmiş buraları
Ama serçe ilk kez görüyormuş ve sanki
Gökyüzünden daha büyükmüş bu yeni mavi
Serçe artık dayanamıyormuş,
Son bir sevgi sesiyle seslenmiş göçmene
Artık gidemiyorum.... Göçmen serçeye bakmış,
Bakmış ve devam etmiş........
Okyanus çok büyükmüş, serçe ise çok küçük
Serçenin sevgisi de çok büyükmüş ama göçmen çok küçük...
Mavi sularında okyanusun bir minik SADAKAT...
Yeni bir baharın koynunda koca bir İHANET

Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...