29 Mart 2012

GECE YAVAŞ YAVAŞ SON BULUYOR VE YENİ BİR GÜN


gece yavaş yavaş son buluyor
bu uçsuz bucaksız karanlık sona eriyor
zaman su misali akıp gidiyor avucumda
herşeyin iyi kötü bir sonu var
ayrılık çalıyor kapımı yavaş yavaş tan ağırırken
yaşanan güzel günler geçirdiğimiz onca zaman
zalimce imzalanan birer hatıradan ibaret artık
bilmediğim bir yolculuğa çıkmak üzereyim dönüş biletim yok
adı üstünde ayrılık bu
yolum bilmediğim bir şehre
belki de ıssız bir sahile düşer
düşünmüyorum olacakları olanlar olmuş zaten
kafam darmadağın düşüncelerim paramparça
ceketimin cebine hayallerimi
güneşin o benzersiz sıcaklığına umutlarımı sakladım
kendimi yanlız hissediyorum
bu yolculuğun sonunu bilmediğim için korkuyorum
ve bu korku vicuduma dayanılmaz ağrılar saplıyor
yeni bir sayfa açıldı artık hayatımda
ufka açılan bir yelken gibi sonsuzluğa yol alıyorum
adı üstünde ayrılık bu
yollarımız ayrıldı artık
belki birer dost belki de iki yabancıyız
bildiğim tek şey sen yoksun artık
isteyerek veya istemeyerek sen bensiz ben sensiz
artık yaşam nasıl akar gider bilemiyorum
....

28 Mart 2012

EFSANELERDEN ARZI KIZ HİKAYESİ



ARZI KIZ EFSANESİ
( Kırım )
    Çok eski zamanlarda Kırım'ın şirin yak boyunda, bağlar, bahçeler arasında cennet gibi bir yer olan " Mishor " köyünde "Abiy Aga" adında bir ihtiyarcık yaşarmış. Yaşına rağmen pek dinç, çalışkan, dürüst, herkese iyilik eden bir kişi olan Abiy Aga'yı bütün köydeşleri ve diğer köylerde olan tanışları çok sever, sayarlarmış.
    Abiy Aga'nın evi köyün aşağı mahal- lesinde, denize yakın bahçe içinde ufak eski bir evcikmiş. Yaz-kış demez bahçe- sindeki şeftali, elma ağaçları ve üzüm çotukları ile ilgilenir, onlara sevgi ile bakar ve çevrenin en iyi cins meyvalarını yetiştir- mekten zevk alırmış. Fakat herşeyden çok, biricik kızı "Arzı"yı pek sever, üstüne titrer, onu en iyi şekilde yetiştirmeye çabalarmış.
   Günler geçmiş, Arzı; uzun boylu, ince belli, kara gözlü, nar gibi kırmızı yanaklı dilber, güzeller güzeli bir kız olmuş. Yalnız güzel değil aynı zamanda akıllı, çalışkan, hamarat, dürüst bir kızmış. Bu özellikleriyle köyün bütün gençlerinin, hatta köy bayının oğlu "Bektekir" in de kalbini yakar, ancak Abiy Aga'ya Mishor'un namlı yiğitlerinden bir çok kudalar (görücüler) gönderilse de, Arzı kız kudalardan kaçar, görücülere çıkmak istemez, Abiy Aga'da :
    "Kızım daha küçüktür, ayrıca kızım kendi sevdiği yiğite varır... " diyerek güler yüzle, onları kırmadan geri çevirirmiş.

    Köydeki komşu kart-anaycıklar (ihtiyar ninecikler) Arzı'yı gördüklerinde onun yanaklarını okşamadan, kartbaylar da Abiy Aga'nın yanından geçerken tütün çubuk- larını daha ziyade dumanlatmadan, ona olan saygı ve sevgilerini göstermeden geçmezlermiş.
    Güzel Arzı, baba ocağında, anasının yanında şen, mutlu bir yaşam sürer. Şen gülüşü, tatlı sesiyle söylediği türküler ve iyi huyuyla, bağda, bostanda, çeşme başında kızlar arasında da sevilen bir dost, aranan bir arkadaş olur.
    Arzı zaman zaman yalıdaki ( deniz kenarındaki ) çeşmeye kızlarla su almaya gider, yalnız olduğu vakitlerde de deniz kenarında oturur, çeşit çeşit rengârenk çakılları, denizin dalgalarını, ufku uzun uzun seyretmeyi, hayallere dalmayı pek severmiş.
    Arzı kız bir gün yine çeşmeden su almaya gittiğinde, şahin bakışlı, aslan gibi, yakışıklı o güne kadar hiç görmediği bir yiğitle karşılaşmış. Bu yiğit, Mishor'a 3 km. uzak- lıktaki "Gaspıra" köyünden Emir Asan'mış. Neden olduğunu bilmeden kalbinin titrediğini hissetmiş. Onu çok beğenmiş. Emir Asan'da aynı duygular içinde kalmış. Bu kısa bakışma ve görüşme dahi iki genç kalp arasında sevgi, muhabbet, aşk güllerinin açılmasına yetmiş ve asla birbirinin aklından çıkmaz olmuşlar. Aslında, Arzı'nın deniz kenarında dalgın dalgın dalgalan seyredip hayal kurmasının sebebi de buymuş.
    Nihayet özlenen gün gelmiş. Gaspıralı Asan, Abiy Aganın evine hediyelerle donatıp, kudalar (görücüler) göndermiş. Allah'ın emri, Peygamberin kavli ile Arzı'sını istetmiş. Abiy Aga biricik kızını komşu köye gelin verip hasretlik çekeceğini düşünerek derinden göğüs geçirmiş. Lakin birbirlerine muhabbet besleyen iki genç kalbi birbi- rinden ayırmanın doğru olmayacağını bildiğinden sakalını kaşıya kaşıya, sevimli kızının da gönlünü hoş etmek için razılık vermiş. Güzel Arzı'cığın kız arkadaşlarının da katılmasıyla "nişan ayını" (töreni, eğlenceleri) yapılmış. İki genç bir an evvel muratlarına nail olma gününü beklerken, kış geçmiş, şen bahar gelmiş. Abiy Aga'nın bahçesindeki ağaçlar çeşit çeşit, renk renk çiçeklerle donanmış.
    O devirlerde, Karadeniz'de, yelkenli ufak gemilerle Anadolu ile Kırım, Kafkasya sahilleri arasında mal alıp götüren, pazar- layan tüccarlardan "Ali Baba" adında bir bezirgan başı varmış. Mishor'a da çok gelip gidermiş. Ancak oralarda onu kimse sevmez, herkes ondan sakınırmış. Çünkü çok yalancı, dolandırıcı iki yüzlü ve sahtekârlığı ile meşhur şeytan gibi bir adammış. Ayrıca halk arasında onun yalı boyu köylerinden güzel, dilber kızları Anadolu'ya kaçırıp orada beylere, paşalara ve saray haremine sattığı da söylenirmiş.
    İşte günlerden bir gün Arzı kız bakır güğümü ile yine çeşmeye su almaya gittiğinde bu kötü kalpli Ali Baba ile karşılaşmış. Onun korkunç, keskin bakışları Arzı'cığı öyle ürkütmüş, endişelendirmiş ki, hatta su almadan kaçmasına sebep olmuş.
    Ancak bu güzeller güzeli, dilber kızı gören Ali baba onun hakkında hiç te iyi olmayan şeyler düşünmeye başlamış. O günden sonra Ali baba ve tayfaları devamlı Arzı'yı izlemeye, onun ne zaman nereye gittiğini, hangi saatte ne yaptığını, kimlerle görüştüğünü tesbit etmeye çalışıp sık sık çeşme başında Arzı'nın karşısına çıkarak onu korkutur, kaçırırlarmış.
    O yıl Mishor'da üç bayram bir kerede yapılmış: Baharın gelişi ile "Hıdır -İlyas" günü, kurban bayramı ve güzel Arzı'nın düğünü. ( kurban bayramının 4.günü)
    Bütün köy şenliklere katılmış ve neşe ile bayramı kutlamışlar. Coşku içinde türküler çalmışlar, gençler horan tepip, kaytarma oynarken, kızlar "ay variraç, variraç" türküsünü yırlayıp, çınlar, maneler söylemişler. Gençler arasında yavluk (mendil) alınıp verilmiş.
    Tabiatıyla en büyük şenlik ve kalabalık, düğün evinin olduğu mahalledeymiş. Zira Mishor köyünün sevimli çiçeği Arzı kız'ın küçük evine ve çevresine hemen hemen bütün köy halkı toplanmış. Hatta çok sevip saydıkları Abiy Aga'nın yaptığı düğün için "Dereköy", "Ayvasıl", "Tavdayır" gibi uzak köylerden bile pekçok misafir gelmiş. Evler, sokaklar insanlarla dolup taşmış.
    Bütün bu coşkulu, sevinçli şenlikler içinde bile Arzı'nın daima şen olan gönlü bir türlü neşelenememiş, hasretle beklediği sevdiğine kavuşacağı gün gelmesine rağmen içini tarifsiz bir sıkıntı kaplamış. Onun her zaman neşe ve sevgi ile atan kalbi sanki karanlık bir duman içinde kalmış gibi boğuluyor, sebebini kendisinin de bil- mediği bir keder onu neşelenmekten alı-koyuyormuş.
    Eğlenceler geç vakitlere kadar devam etmiş, güneş batmış, ortalığı alaca karanlık basmış, azametli "Ay - petri " kayası kara çarşaflara bürünüp uykuya dalmış, denizin gündüzkü masmavi aydın yüzü kararmış. Akşamın sessizliğini sadece yayladan dönen davarların ve onları sürüp gelen çoban kavalının uzaktan, uzağa gelen sesi bozuyormuş.
    Kendini bir kat daha güzelleştiren "Al şali" gelinlik kıyafetiyle, derin düşünceler içinde odasında oturan Arzı, birden oturduğu minderden kalkıp odasından çıkmış, içindeki sıkıntıyı biraz olsun dağıtmak için, son kez deniz yalısındaki çeşmesine gidip vedalaşmak istemiş ve bakır güğümünü alarak evden çıkmış.
    Çeşmesinin başına geldiğinde sebebini bilmediği yüreğini sıkan duygular içindeki Arzı, kendisini bekleyen büyük tehlikeden habersiz, denizin dalgalarının çıkardığı sesi, çeşmenin şırıltısını dinleyerek düşüncelere dalmış. Bu yerlerde geçirdiği çocukluk günleri, çeşme başında her gün kızlarla yarenlik edişi gözlerinin önünde canlanıyor, bu yerlerden, baba ocağından ayrılacağı için duyduğu hüzünden güzel gözlerinden inci taneleri gibi göz yaşlan dökülüyormuş.
    İşte tam bu sırada, çeşmenin üst tarafında bir şeyin kıpırdadığını farketmiş. Korkuyla doğrulmuş. Fakat aynı anda Ali baba çeşmenin üstündeki kayaların üzerinden bir kedi çevikliği ile atlayıp önüne gelmiş. Karanlık yüzü ve korkunç gözleri Arzının üstüne bir kâbus gibi çökmüş, iki kuvvetli el de arkasından yaklaşıp onu yakalamış. Böyle pusu kurulup, kaçırılmak hiç aklına gelmeyen saf ve temiz düşünceli zavallı Arzıcık neye uğradığını şaşırmış, korkudan adeta dili tutulmuş. Sadece tiz bir çığlık atabilmiş.
    O sırada iki kaba el ağzını da kapatmış. Zavallı kız artık değil bağırmak, nefesini bile zor alıyormuş. Hain hırsızlar bu kıymetli avlarını yakalar yakalamaz hemen gemi- lerine koşmuşlar ve yelken açmaya baş- lamışlar. Bezirgan başı Ali baba günlerdir izlediği fakat düğününün yapılmasıyla bütün ümitlerini kaybettiği bir sırada kıymetli avını böyle kolayca ele geçirmiş olmaktan büyük memnuniyet duyuyormuş. Bu güzeller güzeli dilber Arzı'yı saraya satarak alacağı altınların hayaliyle key- finden korkunç, çılgın naralar atıyormuş.
    Arzı'nın çığlığını duyan Abiy Aga, Asan ve bütün düğün halkı ile birlikte endişe ve telaş içinde yalıya (deniz kenarına) koşup geldiklerinde Ali babanın gemisi Kara- deniz'in dalgalan arasında ufka doğru yelken açmış, uzaklaşmaya başlamış bile. Ne olup bittiğini gayet iyi anlayan halk şaşkınlık, çaresizlik, keder ve üzüntü içinde ufukta kaybolan yelkenlinin arkasından bakmaktan başka bir şey yapamamış, donakalmış zavallı ihtiyar Abiy Aga da, bu felaket karşısında oracığa yığılıp kalmış.
    Her zaman Arzı'nın şen türküleriyle coşkun akan çeşme bile bu korkunç olaydan sonra yavaş yavaş suyunu azaltmış. Sanki Mishor halkının kederine, Arzı'nın kaderine ağlarcasına suyu göz yaşı gibi damla damla akmaya başlamış.
    Ali baba, Mishor'da çeşme başından kaçırdığı bahtsız Arzı'yı Ìstanbul'a getirmiş. O devirde dünyanın her tarafından zorla, kaçırılıp getirilen kızların büyük paralar karşılığında satıldığı esir pazarları varmış. Beyler, paşalar haremleri için buralardan cariyeler satın alırlarmış. Zaman zaman padişahın harem ağaları da bu pazarı yoklar, saraya lâyık dilber cariyeler ararlarmış.
    İşte, güzel Arzı'da haydut Ali baba tarafından bu pazara getirilmiş. Onu gören bir harem ağası tarafından çok beğenilerek ağırlığınca altın karşılığı satın alınmış ve sarayda padişahın huzuruna çıkarılmış. Padişahın büyük hayranlığını kazanan Arzı derhal hareme alınmış ve emrine bakıcılar tahsis edilmiş . Padişah Arzı'dan çok memnun kaldığı için Ali babaya ayrıca hazineden büyük ihsan ve bağışlarda bulunmuş..
    Altınlar, ipekler, nimetler içinde padişahın özel lütfuna mazhar olan Arzı'yı ise hiçbir şey memnun edemiyor, gönlünü alamı- yormuş. O yurduna, ana, babasına ve sevdiğine olan hasretinden her geçen gün daha fazla sararıp soluyormuş. Haremde herkesten, her şeyden uzak içine kapanık yaşamayı yeğliyor, bir yıl içinde padişahtan olan oğulcuğu bile onun kederini, üzün- tüsünü dağıtmaya yetmiyormuş.
    Nihayet günlerden bir gün bahtsız Arzı yine büyük bir yeis ve üzüntü içinde kucağındaki minik oğlu ile sarayın denize bakan kulelerinden birine çıkıp kendini yavrusu ile birlikte denizin soğuk sularına atmış ve Boğaz'ın gümüş renkli dalgalan arasında kaybolup gitmiş.
    İşte o akşam Arzı kız "deniz kızı" olup kucağında yavrusu ile Mishor yalısındaki çeşmesine çıkmış. Susuzluktan içi yanmış- çasına kana kana su içen Arzı çeşmesinin taşlarını hasret, muhabbet ve sevgi ile okşamış. Ve o günden sonra hergün, tıpkı eski zamanlarda olduğu gibi, deniz kenarında oturup derin düşüncelere dalıyor, sonra da güzel yüzünü köyüne, evine doğru çevirip derinden, yürekten yanık bir " ahh..."çekerek tekrar denizin dalgaları arasında kaybolup gidiyormuş...
    * Ruslar Kırım’ı işgal ettikten sonra bu bölgeyi mülküne geçiren Prens Knyaz Yusupov bu efsaneden çok etkilenir ve destanda adı geçen sahile bir çeşme ve Arzı Kız ile Ali Baba’yı tasvir eden bir anıt inşa ettirir. Denizin ortasında da deniz kızına dönüşen Arzı Kızı kucağındaki oğluyla tasvir eden bronzdan bir heykel yaptırır. Heykel zamanla Karadeniz’in azgın dalga- larına dayanamayarak yıkılsa da bilahare yerine bronzdan bir heykel daha yapılmıştır.

GÜZEL BİR FİLM TADINDAYDI YAŞADIKLARIMIZ


GÜZEL BİR FİLM TADINDAYDI YAŞADIKLARIMIZ
Güzel bir film tadındaydı yaşadıklarımız. Ve bu film üç bölümden oluşuyordu. Birinci ve ikinci bölümün ardından, üçüncü yani son bölümü oynuyoruz birlikte. Başrol oyuncuları ise Sen ve Ben..
Defalarca bulup kaybettim seni. Ve artık yorgunum. Seninle bu oyunu daha fazla sürdüremiyeceğim. Her yaşadığımız anda, ben bu anı yaşadım demek istemiyorum. Çünkü hep aynı şeyleri yaşatıyorsun bana. Önce geliyorsun hiçbir şey olmamış gibi hayatımın tam ortasında duruyorsun. Sonra yine hiçbir şey olmamış gibi kenera çekiliyorsun. olan yine bana oluyor. Tam unutmuşken yada alışmışken yalnızlığına , küllenirken yüreğimde sevdam, birden kor haline geliyor. Ve inan bu acı terk edişinden daha çok acıtıyor canımı.
Hayatımda ik kez aşkla karşılaştım. Birincisi çocukluktu, ikincisi ve son olanı ise sendin. Neydi beni sana bu denli bağlayan bilmiyorum. Yokluğunda hayatıma girmek istiyen, Hayatım, geleceğim olmak istiyen insanlar çıktı. Hiç birine karşı bir şeyler hissetmedim. Çünkü tüm ruhumla seni seviyordum. Çünkü damarlarımda kan yerine sen dolaşıyordun.
Yokluğunda neler yaşamış, neler umut etmiştim. Umudumu hiç kaybetmeden bekledim seni, olurda bir gün dönersin diye. Ama dönüşlerin hep, hayatın bana sunduğu oyunmuş. Ve ben artık bu oyundan çekiliyorum.
Sen fırtınalı günler yaşarken, beni sığınılacak bir liman olarak gördün. Fırtına dinene kadar durup, sonra yoluna devam edecektin. Ve öyle de oldu. Neden bilmiyorum ama senin hakkında ne düşünürsem hep haklı çıkıyorum. Keşke haklı çıkmasam diyorum ama sen beni hiç yanıltmıyorsun. Kurulmuş bir zamanımız var bizim. O süreyi aşınca tüm sihir bozuluyor ve her şey eski halini almaya başlıyor. Sen bir tarafa ben bir tarafa..
Bir gün yine kendini yalnız ve mutsuz hissedersen, kendi kendine neden ben diye sorma. Çünkü Allah hiç kimseye haketmediği acıları yaşatmaz. Dilerim ki o duyguları hissetmezsin. O duygular ki insanı yaşamdan koparan, soğutan, soyutlayan. Zamanla alışılıyor elbet her şeye. Ben farklı bir insan olduğum için ve her türlü acıyı yaşadığım için çok uzun sürüyor unutmam. Ama alışıyorum..
Uçurumun kenarında gibiyim. Bir adım ileri atsam, dipsiz boşlukta yok olup gideceğim. Bir adım geri atarsam önümde iki yol; birinci yol yaşam, ikinci yol ise ileri adım atmam ile aynı. Ve ben şimdi geri adım atarak, iki seçenek sunuyorum sana tercih senin. Ya gel yaşat beni ya da bırak yalnızlığının boşluğuna..
Seni kaybetmekten öyle çok korkuyorum ki bu korkular işkenceye dönüşüyor. Gecelerde daha bir artıyor bu can yakmalar. Uykularım kaçıyor uyuyamıyorum. Nasıl bu hale geldiğime inanamıyorum. Oysa hiç pişman değilim seni sevdiğim için.
Ne çok yaş aktı bu gözlerden uğruna. Ne hıçkırıklara şahit oldu evimin duvarları. Karanlıkta ağladım hep. Çünkü kendimden bile saklamaya çalışıyordum gözyaşlarımı.
Şimdi hayatın bana sunduğu bu sınavı da bitirdim. Belki geçtim, belki de kaldım ama her şeyi yaşadım ve yaşattın. Her şey için, küçükte olsa bu mutluluğu yaşattığın için teşekkür ederim..
Benim olmayanıma

HİÇ YAŞANMAMIŞ SAY YAŞANANLARI


Ben’li çilelerin ben’li pişmanlıkların bitti artık..

Ben’li çilelerin ben’li pişmanlıkların bitti artık. Dilediğince özgürsün…
Mavi gökyüzünün altında istediğin düş ülkelerine kanatlanabilir yüreğin…Dilediğin mevsimlerde delice ıslanabilir gözlerin…
Bana çıkan tüm yolları adres defterlerinden sil artık..
Adımın üzerini kalın harflerle işaretleyip kaldır beni hatıralarının en tozlu raflarına…
Bana dair tek bir satır kalmasın tek bir cümle olmasın dudaklarında. .
Madem sana acı çektiriyorum madem ben sende pişmanlığı anımsatıyorum bırak bitsin bu çile..Ben sana acı çektirmek için gelmemiştim.. Ağır yaralı yüreğine umut diye girmiştim oysa.. Şimdi sende ” kanayan pişmanlık ” olmuşken unut beni…Hiç yaşanmamış say yaşananları.. Ben’li hatıraların üzerine karanlığı ört ve kapat tüm perdelerini. ….Bana kattıklarını bana bıraktıklarını topla yüreğimden…
Sözlerini yeminlerini sök dudaklarımdan. ..
Ama bir şeye dokunma ne olur…Seni ” sen ” diye seven yüreğime dokunma…Dokunma acıtır yalnızlığım yüreğini.. Dokunma kanatır diz boyu karanlığım o ince dudaklarını… .Hayatımda yenilmeye alışmışken senin yenilgine de alışırım ben…Ben nice yürekte canlı canlı gömüldüm senin zaferlerine de alışırım sevgili….
Bırak dokunma kanayan yaralarıma..
Cennet kokulu tenine sıçramasın kirli yüzümden akan yalnızlıklarım. ..Daha fazla acıtmasın pişmanlıklarda avutulmuş hatıralarım… .Topla cümlelerini dudaklarımdan. ..
Her şey bitti artık…Ve her şey bitmişken sana git demeyeceğim.. ..
Gitsen de tek bir kelime bile etmeyeceğim..
Susmalıyım. Susuyorum… En derininden en acısından suskunluğumda saklı cevaplarım sevgili… Belki de tüm cevaplarım soruların da saklı….
….Bana kalan acıları bana bırakılan yenilgileri- sevgin için bedenimi yüreğimi semer bileceğim – sırtıma yüklenip gidiyorum… Kapıyı aralamana gerek yok sevgili..
Sana geldiğim yollardan gitmeyi de bilirim ben….Gerek yok ” en iyisine sen layıksın ” sözleriyle avutulmuş devrik cümlelere…Ben iyi bilirim tozlu yolları….Gidiyorum tüm zaferlerin başkumandanı olarak ayrılığın ganimeti olarak tüm hatıraları yakabilirsin. .
Ben’li tüm yaşananları da unutabilirsin. ..Artık söze gerek yok…Gitmeliydim ama bu kadar erken değildi..Gidiyorum bir bedende ” yüreksiz ” yaşamayı öğrenmeye gidiyorum..Gidiyorum öznesi çalınmış cümlelerde
sana ” susmaya ” gidiyorum… .
Biliyorum sen bensiz de yaşabilecek kadar güçlüsün..Hayata kaldığın yerden devam edeceksin
…Noktasız virgülsüz…Oysa ben..Oysa ben yaşadıkça hep bir eksik vereceğim sabah ictimalarında. .Hep bir sen eksik olacak nefes almalarım..Artık öznesiz paragrafların içinde yarım cümlelik olarak adam sayılacağım…Artık ben ” sensiz ” varolacağım… .
Topla cümlelerini dudaklarımdan. .Bana vaat edilmemiş yarınlarımı da yanına al…Bir de benimle yaşadığın mutlulukları. Bir de sana yazdıklarımı.Kötü bir gününde gözyaşlarını kurulamak için kuru bir peçete niyetine kullanırsın senli satırlarımı…
Unutmadan bir teşekkür borçluyum sana; kısa bir süreliğine de olsa yarımlığımı yalnızlığımı unutturduğun için
…Ve de yaşattığın tüm mutlulukların için….Teşekkürler sevgilim…. Giderken sakın ardına bakma…Gözlerin pişmanlıklarında günahlarında kalmasın…
Sana paylaştırılmış her acına ben yüreği kefil gösterdim..Sen yüzünü aydınlığa çevir sadece..İnan bana bensiz hayatta seni hep mutluluklar bekliyor olacak…Çünkü sensiz bir yerde yaşarken bile her nefesimde bin dua saklı olacak sana…
Artık mutluluğa kanatlanma zamanın geldi sevgili… Bensiz olsan da;
Her güneş gözlerine doğmaya
Her rüzgar saçlarında dolaşmaya gelecek…
Hadi git….
Varlığımda acı çekmektense
Yokluğumda mutlu ol….
Çünkü; mutluluklar en çok sana yakışıyor sevgili…
“Topla cümlelerini dudaklarımdan. ..
Her şey bitti artık… Maviler kadar özgürsün artık…
Dilediğince uçabilirsin.. ..
Yolların hep Cennete çıksın sevgili….”
Bensiz hayatında mutluluklar dilerim…
elveda hüznüm/ elveda yüreğimi adadığım ömrüm…

YUSUF OLMAKSA MURADIN ....SESLİ FLAŞH

YUSUF OLMAKSA MURADIN YA DA ZÜLEYHA
KORKMAYACAKSIN ÖLÜMDEN

Yusuf olmaksa muradın ya da Züleyha; Korkmayacaksın ölümden.
Ölümün ayrılık değil kavuşmak olduğunu bileceksin.
Dünyaya kafa tutacaksın tek başına. Yandaş yoldaş aramayacaksın.

Bir Allah’ına bir kendine güveneceksin sadece.
Yol arkadaşın terk etse bile seni
yarı yolda aşkına sahip çıkacaksın sonuna kadar.
Tek başıma taşıyamam demeyeceksin.
Ölünceye kadar taşıyacaksın şerefle.
Karşılık beklemeyeceksin. Sevmek olacak tek amacın.
Sevilmemişsin ne fark eder.
Ayıplanmaktan korkmayacaksın.
Sevgini gurur madalyası olarak taşıyacaksın göğsünde
kim ne derse desin…
Sevgin için zindana atılmayı da attırmayı da göze alacaksın.
Karanlıklar sırdaşın böcekler yoldaşın olacak.
Bileceksin sonunda ayrılık olduğunu.
İsyan etmeyeceksin vuslat beklemeyeceksin.
Zaman ve mekan sizi ayıramayacak.
Nerede olursan ol her daim sevdiğinin yanında olacaksın.
Üzüntüsüne üzülecek sevincine sevineceksin.
Sanma ki beraber olmak için yan yana olmak lazım.
Gönüller beraberse mesafenin ne önemi var!..
Gönül gözüyle görecek duyacaksın.
Gönül diliyle konuşacaksın.
Bilmez misin gönlü kainat bile kuşatamaz dar gelir.
Gönül dilinden anlamam konuşamam dayanamam bu çileye karşılıksız hiçbir şey veremem diyorsan; talip olmayacaksın Yusufluğa.
Yusuf olmak için Yusuf gibi yürek gerek gönül gerek iman gerek.
 Züleyha değilsen eğer peşine düşmeyeceksin Yusufların.
Kendi ayarında birini seveceksin ki mutlu olasın.
Her babayiğidin harcı değildir Yusufluk
 ve her kadının harcı değildir Yusuf yüreklileri taşıyabilmek
 layık olabilmek Züleyha olabilmek!…

HATRINA DÜŞECEĞİM


 cccf141d1ecc0c6dea085e1af1ee0260

HATRINA DÜŞECEĞİM

Kopkoyu bir sis içinde bir akşam
Hatırına düşeceğim belki
Bir an ıslatacak yağmur yüzünü
Birden o tatlı demleri hatırlayacaksın
Sonra sıcak yatağında uzun uzun
Ağlayacaksın Ağlayacak.!
Boğazında bir şeyler düğümlenecek
Ah yanımda olsaydı diyeceksin
Tüm yıldızlar gülecek haline Ay’da göz kırpacak
İliklerine işleyecek bensizlik
Kahrolacaksın…!
Bir sigara tüttüreceksin ihtimal
Ufku seyredeceksin saatlerce
Bir rüzgar kopçalayacak yüzünü
Sonra hayalim gelecek karşına
Bir Şiirimi mırıldanacaksın
Hıçkıracaksın..!
Gönlünden atamadığın gibi kafandan da
Silemeyeceksin beni düşlerine gireceğim her gece
İnce bir hüzün bürüyecek yüzünü
Ve çırılçıplak gerçekleri o zaman
Anlayacaksın..!
Sonra bir şeyler yazmak isteyeceksin
Kafan gibi kaleminde işlemeyecek
Unutmak isteyeceksin her şeyi
Ama unutamayacaksın hiç bir şeyi
Kıvranacaksın.!

NECİP FAZIL KISAKÜREK

ŞİİR GÖZLÜ ZEYNEBİM SESLİ FLAŞH ŞİİR


Güzellik cömertce sunulmuş sana,
Ab-ı hayat oldun Zeynebim cana,
Bir damla umudun kafidir bana
Gönüldür sevgini ediyor talep
Sensizliği lügatten siliyor Zeynep

Biçareyim derbederim sarhoşum
Sevgine kahrına talip olmuşum
Derdime dermanı sende bulmuşum
Ruhuma hitap eden ne varsa hep
Her şeyi sende buluyor Zeynep

Hasta gönlü avutmak mümkün değil
Okyanusu kurutmak mümkün değil
Gül yüzünü unutmak mümkün değil
Sen oldun sanki varlığıma sebep
Aklım hep sende kalıyor Zeynep

Cemalini gördüğüm günden beri
Alev aldı içerim yangın yeri
Elinden içeyim en acı zehri
Tutuşup yanan yüreğime su serp
Bu yangın canımı alıyor Zeynep

Matlaştı hayatın renkleri soldu
Gözlerim başkasını görmez oldu
Deli gönül bahara ermez oldu
Eridikçe umudum kelep kelep
Gözlerim yaş ile doluyor Zeynep

Met cezir içinde buldum kendimi
Dalga dalga yıkamadım bendimi
Ak kağıda açar iken derdimi
Dona kaldı kalemimde mürekkep
Yazdığım yazılar soluyor Zeynep

Sanma ki bu sevda küllenir biter
Olmuşum mecnundan keremden beter
Gemileri yakarım gel de yeter
Mecnuna iki adım yoldur Halep
Aşk dediğin dağları deliyor Zeynep

Coşkun ARSLAN

Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...