15 Mart 2012

SENSİZLİĞİN HÜZNÜ İÇİMDE UHDE OLDU


Her sabah hüzünle karışık bir umut var içimde
Sensizliğin hüznü
yeni bir günün seni getireceği umuduyla bastırıyorum
her doğan güneş yeni bir Umut yeni bir arayış benim için
belki sana kavuşacağım Zamana bir gün daha yaklaşıyorum
bugün değilse Yarın kimbilir
belki de yalnızca kendimi avutuyorum
Gittiğin günden beri hep yalnızlık şiirlerine takılıyor gözüm
Bir başıma değilim sensizlikten yalnızım
Terkedilip gitmek en çok nasıl koyar insana bir ben bilirim
Gitmelerin gidenlerin arkalarında bıraktığı
Çaresizliklerin koyu özlemleri,
senin gidişin ateş gibi Çöktü yüreğime
hiçbir yağmur yetmedi içimdeki Hasret ateşini küllendirmeye
hiçbir sevgi yetmedi Senin özlemini gidermeye
ben her sabah beni sana Götürecek yollarda yürüdüm
senin duyacağın Şarkıları söyledim yalnızca!
Ve gelmeyişinin Her akşamında
aslında doğduğunu hiç anlamadığım Güneşle beraber bende battım bir kez daha
Geceleri hep uyudum uyudum
gün boyu çektiğim Hasretini rüyalarımda biraz olsun giderebilmek İçin
herşeye iyi gelen yaraları iyileştiren zaman
Hiç bu kadar acıtmamıştı yüreğimi
binbir umutla sarıldığım Sabahlar artık hiç doğmaz oldu benim günümde
Gecemde karanlık şimdi,ne ay uğruyor gecelerime
Ne de sana benzettiğim yıldızlar parlıyor!
ellerimde kaldı Umutlarım sensizlik öyle kötü bir yara olduki içimde
Öyle büyük bir boşluk açtınki bir gün geri dönersen
Kendi yaptığın boşluğa sen bile yetmeyeceksin
orası Hep bomboş paramparça kalacak
büsbütün cam kırıklarıyla Kaplı kalbim
ne zaman seni hatırlatacak en ufak bir şey Görsem
o kırıklarla dolu yeri batmaya başlıyor yüreğime
Sabahları yalnızca hüzünle uyanıyorum
hiç bir şey Beklemiyorum günden seni bile...
varlığında sensizliği Yaşamaktansa içimdeki boşluklarla boş umutlarımla
Sensizlikten alışırım alışmaya çalışırım yokluğuna...

YİNE SENSİZLİĞİN BİLMEM KAÇINCI GECESİ..???


YİNE SENSİZLİĞİN BİLMEM KAÇINCI GECESİ..???

Yine sensizliğin bilmem kaçıncı gecesi.
Özleminin çaydanlığında yokluğunun demi.
 Sen yoksun ya hiçbir şey fayda etmiyor susuzluğuma.
Bir mühür vurdum adının gezinmediği dudaklarıma.
Vurdum kendimi otobüs camlarında yeşeren düşlere.
Salıverdim içimdeki kuşları özgürlüklerine..
Sensizliğin başlangıcı bir bulut oldum,
Aktım sel oldum senli yollarda..
Sonra yıldız oldum,
Kopardım kendimi göğümden..
Işık oldum karanlıklarına..
Ama bir ses vermedin duvarlarıma..
Gözlerinden bir ışık sermedin sancılarıma..
Ama usanmadım seni sevmekten..
Bıkmadım seni özlemekten..
Gün geldi susuzluğuma su diye kana kana içtim özlemini..
Boşaldıkça bardak, seni doldurdum dudaklarıma..
Kurudukça hasretin toprakları,
Sağnak halinde gözlerini akıttım içimin tozdan sofralarına..
Sen beni hiç sevmedin.
İçimde bir yangından ibaret gözlerin.
Dışımda kanayan sözlerim..Dayanacak gücüm yok.
Ah bir bilsen içimdeki senli yalnızlığı..Bana kurulan tuzağı..
Hayatının devam eden yanından değil, geçmiş zamanından bir yer istiyorum. Küçücük bir yer..Adımın tuttuğu kadar. Sağdan sola..Hüzünden mutluluğa.Beş harf..Bir cümle..
Sen beni hiç özlemedin..
Şimdi içimdeki tüm denizler kuruDu.Suskunluğum nüksetti..Kanıyorum..
Kanadıkça acıtıyorum her yanımı..Bir cümle olup suç üstü yakalanıyorum.
Zanlı gömleğimi senin gözlerinde yitirmişken özleminde yeniden suçlanıyorum.
İnfazım özlemin.
Sözlerim sakın acıtmasın içini..
Sevmediğinden, özlemediğinden değil bunca söz bunca cümle..
Yokluğundan bu sancı.Üstüm başım özlem..
Yüzüm gözüm ömrüm hasretinin ince derdinde..
Hani bunca acı sadece sesinin yokluğunadır.
 Perdelediğin gözlerinin ıslaklığına yüreğimin güneşini seremediğimden..
Derdim sana kavuşamadığımın telaşı değil..Sanki bir kuyudasın..
Çıkar beni, çek beni der gibi yokluğun..
Farkındayım, suskunluğun bir imtihan bana..
Sustuğun her kelimede büyütüyorum yetim güllerimi..
Sensiz gecelerimi uykusunda sana bölerken,
Ben sana kaçıyorum katar katar..
Açılmadıkça sessizliğin kapıları,
Kovuluyorum tüm yurt bildiğim cümlelerden.
Sonra dar bir yola giriyor çocukluğum..
Ve kaçak bir yalnızlığa sarkıtılıyor gövdem..
Kana bulanıyor dudaklarım..
Koparıldıkça tenimden bir parça,
Toprağa karışıyor düşlerim.
Temizlenip, yüreğimden kök salıyorum sana...
Büyüdükçe sana,
Bir türkü başlıyor bir rüzgarlı tepede..
Seni anlattıkça rüzgar,
Sen oluyorum cümlelerin sen diye bittiği yerde..
Ve hayatın sana bakan yüzünde,
Bir söz oluyorum özlemin sen diye filizlendiği yerde..
" Dudaklarında bir cümle olabilmeyi mutluluk addeden yüreğimin suskunluğuna en büyük cevabıdır "
Dipnot : Suskunluğun dudaklarımda bükemediğim tek cümle..
Ve yokluğun demirden bir hece...
Yazdıklarım sadece özlemine dair / Unutmayasın..
Suskunluğuna denk gelecek büyüklükte bir kelime haznem yok yürek lugatimde..

İsmail SARIGENE

BİR YILDIZ KAYDI GÖNLÜME

Bu gece uykumu böldüm bölüştüm seninle gecenin tam yarısı
Penceremden gökyüzüne ve yıldızlara daldım

Bir yıldız kaydı o anda sanki uykuma inat
Derler ya yıldız kaymaya görsün bir dilek tutmalısın içinden
Bende seni tuttum içimden tam gögsümün sol köşesinden
Aslında anlatılmaz tutulan dilekler, umut edilenler ve beklenenler
Ama olsun anlatmasamda yaşayacaktın dileklerimi dilediklerimi,
Seni tuttum diyorum içimden seni,
Gözlerini, ellerini, yüregini,
Yaşayacagın uzun yılları tuttum ikimiz için,
Bir bugün çizdim dünden daha sıcak,
Bir yarın çizdim yarından çok daha uzak,
Bir gelecek diyorum gelmiş olup devam edecek,
İçimden tutuyorum bütün dileklerimi geceden yarına,
Yarına bakıyorum penceremden,
Gece karanlık olsada aydın gözle görüyorum yarınımı, yarınımızı
Ve karanlıkta kaldığım tüm korkularımı yenmek istiyorum seninle,
Ki pembe hayallerde kurmuyorum kendimce,
Sadece siyahın içinde beyazlar değil,
Beyazın içinde karalar olsun istiyorum, acısız tatlı olmaz misali,
Küçük bir dilek tuttum bu gece içimden,
İçimde yeşersin, büyüsün büyüdükçe beni de aşsın diye.
Seni diledim bu gece gökyüzünden,
Ama unutma tüm bu olanlar
Ve
olacaklar Sadece Senin Yüzünden ..

14 Mart 2012

AŞK MAKAMINDA AŞKA ULAŞMAK

 

Aşk Makamında Aşka Ulaşmak.. 


Sûz-i dilden bî-haberdir sanmayın cânâneyi
Mum gibi arzû eder o şûle-i sûzâneyi
Aşk odu evvel düşer âşıka sonra mâşuka
Şem’i gör kim yanmadan yandırmadı pervâneyi

Bir çoğalmadan ibarettir aşk, bir coşmadan, kabarmadan, büyümeden ibarettir. Devamlı artmayan bir duygunun aşk olması ne mümkün?
Sözün var olduğu günden beri, en fazla sarf edildiği alan aşktır. Aşk üzerine söylenmiş sözlerin sınırı yoktur. Belki söylenmemiş söz de yoktur; ama her dönemde başka türlü söylenmekten dolayı çoğalan söz vardır. Söz nötr bir varlıktır, üst derecesi kelam, alt derecesi laftır. Sözün kelam derecesinde konusu aşktır. Söze en güzel manayı aşk verir. Bütün boyutlarıyla sözü aşkla söylediğiniz zaman sözün güzelliğini hissedersiniz. Bir cümleyi aşkla yazın; görün cümle ne kadar güzelleşir. Usulen yazılan cümleden muhatabın alacağı pek bir şey yoktur..
Hayatin aşktan yoksun olduğu hiçbir zaman gösterilemez ki. Bitkinin hayati olsun, insanin hayati olsun, dünyanın hayati olsun, bütün hayatların her kademede aşka ihtiyaçları vardır..
Aşkla bakmak; yürekle bakmak demektir. Göz sadece bir fonksiyonu yürütür; ama fonksiyonun içini dolduran, onu san’ata dönüştüren gönüldür. Biz gözümüzle bakarız; ama gören gönüldür. Gönlümüzde aşk varsa, gözün gördüğü güzeldir..
“Yalnızca bir türlü aşk vardır; ama görüntüleri binlerce türlüdür” der bir bilge. Üç çeşidini söyleyelim: Aşk beşeridir; şakayla baslar, sorumluluk getirir. Gözden girer, gönülde yasar. Surete meyledenler ziyandadır. Aşk platoniktir; sohbetle baslar, zahmet getirir. Zihinden girer, gönülde yaşar. Siretini süslemeyenler yol şaşırır. Aşk İlahidir; imanla başlar, vahdete götürür. Gönülde doğar, gönülde yasar. Sırrı saklamayanlar, başını verir.
Aşk, Allahu Teala’nın “Bilinmeyi istedim kainatı yarattım” buyurduğu noktada başlar. Ve oradan bir ırmak gibi birdenbire coşkuyla akar, binlerce yola ayrılır, binlerce ırmak oluşur. Bir bastan binlerce baş oluşur. Onun için bir türlü aşk vardır. Varlığımızı sürdürdüğümüz medeniyet birikiminin içinde aşkın bütün çeşitleri mevcut. Bugün dahi mevcut, biz hangi boyutunda yasıyorsak aşkın, o türlüsünü tadıyoruz demektir.
Beşeri aşkın (mecazi aşkın) İlahi aşka dönüşmesi tabii bir seyir. Pek çok mutasavvıf İlahi aşk için beşeri aşkı ilk basamak olarak görür. Çünkü Allah güzeldir, güzelliği sever. Mevcudattaki o İlahi kudretin eserine bakarak ancak bir izden asıla gidebilir, görüntüden orijinale geçebilir manasında beşeri aşkı ilk basamak olarak görmüşlerdir ve atlamışlardır oradan.
İşte; Leyla ile Mecnun. Leyla’nın bir beşer olarak aşkını Kays’in biriktirmesi… Kays içinde büyüyen o aşkla ileride bir eşikten atlayarak Leyla ile bütünleştirmesi… Buradan da ileri giderek başka boyutlara yol alması… Artık o Hallacın “enel hak” dediği noktadır, o Nesimi’nin cübbemin altında “Allah’tan gayrisi yoktur” dediği noktadır. Gerek baş verirsiniz gerek derinizi yüzerler. Sırları ifşa etmek noktasında aşk biter.
Salt sırdır aşk. Aşk bir kişilik sırdır, iki kişiye müsaadesi yoktur. Zaten aşk tekildir. Sevilen hiçbir zaman aşkın içinde değildir. Aşkın içinde seven vardır o kadar. Sevilenin haberi bile olmayabilir aşktan, olması önemli de değildir üstelik. Aşk tekil olduğu için sırları da, kederleri de, acıları da, firkati de, hicranı da, gözyaşı da, ateşi de tekildir. Yani içinde bulunduğu ateş sadece bir kişiyi yakar, gözyaşı da bir kişiden akar, ayrılığı bir kişi çeker. Aşkı bunlar çoğaltır, aşkın “eksilmeyen fakat artan” özelliği ayni zamanda buradan beslenir. Gözyaşı aşkı artırır, hicran, hasret bu duygular aşkı devamlı büyütür, katmerler, yuvarlar bir çığ gibi. Yani aşk, acı çekmeyi bastan göze almayı gerektiriyor. “Aşkın bir tarifi de acı ve bütün bu acılardan duyulan mutluluk.” Onun ötesinde de insanin kabiliyeti. Aşk her gönülde ayni kıvamda varolamaz. Gönül medeniyetindeki gönüllerimiz aşkı değişik boyutlarda alacaktır, o zaman işin içine sırrı da girer. Yani benim sırrım benim kalbime sığacak olan kadardır, daha ötesini kaldıramaz. Sır, acı ve hasret varsa aşk vardır ve o aşk tekildir bir kişiyi ilgilendirir.
Biz aşkı genel kabulümüzde “beşeri aşk” derken bir zaaf olarak algıladık “İlahi aşk”i da bir hedef olarak gördük. Beşeri aşkın ve İlahi aşkın ikisinin de ayni anda ve ayni bünyede tezahürü bir geçiş itibarıyla mümkündür.
Ahsenü’l-Kasas buyurulmuş Yusuf Suresi’nde; aşkı anlattığı için bu sure. Mevlana “Zeliha o hale gelmişti ki…” diyor, “… çörekotundan öd ağacına kadar her şeyin adi Yusuf’tu onun için. Yusuf’un adini başka adlara gizlemişti, mahremlerine bu sırrı söylemişti. Mum ateşte yumuşadı, dese; sevgili bize alıştı, yüz verdi, demiş olurdu. Bakin ay doğdu, dese; söğüt dalı yeşerdi, dese (…); başım ağrıyor, dese; başımın ağrısı geçti, iyiyim, dese hep ayrı manaları vardı bu sözlerin. Birini övse onu överdi, birinden şikayet etse onun ayrılığını söylemiş olurdu. Yüz binlerce şeyin adini ansa, maksadı da Yusuf’tu onun, dileği de…”
Hiçbir insan bir kadına aşık olmayı veyahut da bir kadının bir erkeğe aşık olmasını, “beşeri aşk” dediğimiz duyguyu yadsıyamaz, ayıplayamaz. Ne din, ne de yasalar yasaklamıştır aşkı; yürekler Allah’a aittir çünkü. Gönül ki Allah’ın evidir, aşkın her çeşidine itibar eder. Bütün milimetrekarelerinde ayni sevgili olmayan bir gönül aşkı bilir mi acep?!. Bir kuru yakınlaşmayı, ilgiyi, arzuyu aşk sanarak yaşanılan ömür adına va veyla ve va esefa!.. Bir Cemal’e kul, bir Ahmed’e köle, bir Leyla’ya deli ve bir ışığa pervane olmayanın aşkı mi vardır, ya akli mi vardır ki!.. Alem bir ask için yaratılmış ve “Aşk imiş her ne var alemde!…
“Muhabbetten Muhammed oldu hasıl
Muhammedisiz muhabbetten ne hasıl.”
Sevgi üzerine kullanılabilecek bütün mecazları üstüne alınmadır aşk. Aşk acıdır, hasrettir. Hicran ve hayrettir, firkat ve gurbettir. Gözyaşı ve ahtır; tazarru ve münacattır. Aşk ölümdür, can vermedir, kurban olmadır. Canların birbirinde kaynayıp erimesidir; canların can özünde yitirilmesi ve aranmamasıdır aşk. Parçalara böldükçe demiri, mıknatısı güçle bütün parçaların yine birbirlerini aramalarıdır. Arama gücünü yitiren, zayıflatan, küçülten parçalar bırakır; ancak birbirini kovalamayı. Tasın içinde saklı olan ateştir aşk; bir kıvılcım çakınca kuşatır bütün evreni. Atom çekirdeği etrafında saniyede iki bin kilometrelik hızla dönen elektronların karıdır bu. Kudretin ve İlahi san’atin özündeki cevherden beşeri estetiğe akıp gelen ilhamdır o. Bir şehre Ussak bir köye Asıklar adini vermektir. Aşk ki şiirde Su kasidesi, mimaride Selimiye, musikide Ferahfeza’dir. Aşk, haddehanelerden dökülen ateş, manaya gebe sözdür. Aşk, meşktir…
“Kim aşık olur da iffetini muhafaza eder, halini gizler ve bu yüzden ölürse şehit olarak vefat eder.” diyen bir hadis-i şerif rivayet ediliyor.
Kalplerimizin incelmesi, yüreklerimizin güzellikleri tatması ve tanıması açısından her insanin aşka ihtiyacı vardır. Bunu yasaklayamazsınız. Fakat gizlilik esastır. Aşık olan insan aşkını herkese ilan edemez, bu ayıp bir şeydir. Çünkü sevgilinin adi onun için kutsaldır. Sevilen insanin eskiden beri adinin ulu orta söylenmesi aşık’ı incitir. Aşık olmak değil, aşkı söylemek ayıptır. Çünkü aşk bir sırdır dedik. Aşkı mutlaka kötü yorumlamamak lazımdır. Çünkü aşk olgunlaştırıcıdır. Gönlümüzle, Allah’ın işaretlerini görebilmemizi sağlayacak en önemli vasıtalardan birisidir aşk. Gönlü açmak ancak sevmekle olur. Aşktan kaçış ta yoktur, siz istediğiniz kadar yasaklayın o, kişiye bir gün gelir. Seyh Galib’in dediği gibi “Birden bire bu aşkı bu tuhfe bulanındır.” (Tuhfe:hediye)
Önce beşeri aşkın rafine edilmesi lazım, İlahi aşka yükselmesi için. Bir insanin esine veyahut da bir başkasına beslediği aşk-i mecazi var. Daha sonra bu insan Aşk-i İlahi‘ye yükseliyor. Bu hal ailesine karşı olan aşkında bir düşme göstermeyecektir. İlahi aşkın içerisinde beşeri aşkın cüzleri zaten mevcuttur. İlahi aşka vasıl olmak bilakis beşeri aşkların temelini sağlamlaştırır. Denizin içinde damla vardır; ama deniz damladan ibaret değildir. Bugün aşkla ibadet edebilen bir insan, yarin ibadet eder gibi aşık olabilir. Bugünkü isini aşkla yapan da, ayni isi yarin aşk ile yapamayabilir.
Aşk sayesinde insan ebedilik kazanır ve lamekan olur. Aşk bir hiçliktir tasavvuf neşvesinde. Fakat o hiçlikte kendinizi “hiç” hissettikçe var olursunuz ve hiçlik büyük bir varlığa sebep olur. Can verirsiniz; ama can verdikten sonra yaşamaya başlarsınız, kendinizi feda edersiniz feda olduktan sonra şöhret olursunuz..
“Güzelsiz olmazız amma oluruz etsiz ekmeksiz”..
Beşeri boyutta aşkın mekanı ve zamanı çok kısıtlı, insanlar sadece birisinin gözlerini görebiliyor. “Küçüksu’da gördüm seni, gözlerinden bildim seni” gözlerinden başka bir yerinden de bilmesi mümkün değil zaten. Böyle bir kıyafet, böyle bir toplum yapısı, sokakta olmayan bir kadın. Beşeri aşkın sadece gözyaşı getirdiğini, sadece acı getirdiğini, dolayısıyla bizim şairlerimizin de “sevgili” diye hitap ettikleri insanların ancak kokularını duyabildikleri; saba yeli sevgilinin saçının kokusunu getirdiği zaman, acısının en fazla olduğu, yoldan geçecek diye günlerce yolda beklemek, bir haber gelecek diye bir süzgün bakışına, bir gamzeli bakışına muhatap olurum diye günlerce uykusuz kalmak. Bütün bunlar içerisinde beşeri ilişki ve birliktelik çok sınrlı. Bu sınırlılık aşkın bir gömlek daha yükselmesini sağlayabiliyor. İçinizde büyütüyorsunuz, hasretin çoğalması aşkın da çoğalması demek..
“Eyitti ol peri bir gün düşüne gireyim bir seb, Sevincimden nice yıllar geçiptir görmedim uyku” : O sevgili bir gün bana dedi ki hadi gönlün olsun rüyana gireceğim bir gece, bu sözü duyduğumdan sonra sevincimden nice yıllar geçiyor hala uyku uyuyamadım. Böyle bir tek söz, bazen bir çift göz ömür boyu süren bir aşkın merkezidir. Böyle bir toplumda o güzellikten, o sözden yola çıkan insan İlahi aşka gidebiliyor.
Aşkın en büyük özelliği ruh terbiyesine müsait olması. Seven daima niyazda, sevilen daima nazda. Sonuçta insanin yaratılısındaki özü, mutlak suretle hissetmesini sağlayacak bir acı ve kederle kalbi yumuşatmak, mumları eritmektir. Kalp mumlaşıp mum da eriyince ister istemez bir yanış, “Hamdım, pistim, yandım” olur. Yanma son noktadadır. Artık çeşitli tecellileri kabul etmeye hazırız; hoşgörü, affetme, sabır ve hatta bütün ömrünüz boyunca ulaşacağınız duyguları kapsar. Bunu yapmadıkça, kalp çiğ kalır, ister istemez meseleleri de hazmetmek zor olur. Onun için ayrılık vardır, acı ve hasret vardır. Aşkta vuslat yoktur, vuslat olduğu an aşk yoktur. Vuslat aşkın düşmanıdır üstelik.
Bugünün nişanlılıkları üç ay, evlilikleri iki-üç sene sürüyor. Çünkü aşk diye yaşanılan şeyler riyakarca yürütülen bir oyundan ibaret. Her iki taraf da gerçek yüzlerini gizliyorlar, karşı tarafa hoş gelecek geçici bir hale bürünüyorlar. Oğlan bir simit alıp gelesiye kadar, kız yeni bir sevgili bulabiliyor mu kendine, ona bakmak lazım. Bu kadar vazgeçilebilir duygulara aşk diyebiliyorlarsa onu sorgulasınlar.
Aşk sorgulanmalıdır; bir ilgi midir, bir sevgi midir, bir tutku mudur. Anormalliktir; ama bu anormalliğe geçiş sürecinde bizim duygularımızı hangi derecede, hangi merhalede tuttuğumuza bağlı. Bir üstünlük, bir ayrıcalık vesilesi yani. Oysa bugün hepsine aşk diyoruz, hatta cinselliğe bile aşk deniyor, aşk yapmak aşk adına çok küçültücü bir şey üstelik. İnsanin bir ilgiyi aşk sanması; onun askıdır; fakat aşkın ancak bir nebzesidir. İçinde aşk yok değil mutlaka vardır; ama askın ne kadarıdır iste ona bakmak lazımdır. Mutlak aşktan herkes ancak nasibi kadarını alabilir.
Bir şeyin aşk olabilmesi için tutkulu olması, patolojik olması, anormal olması gerekir. İştahla yemek yerken hatırlayıp sevileni, yemek boğazda düğümleniyorsa; derin uykularda görülen rüyadan sonra bir daha uyku girmiyorsa gözlere, sen bir mecliste adi anıldığında onun, inziva engin bir boyut kazanıyorsa, hamasi bir söylevin tam ortasındaki bir kelime, bir cümle ne dediğini bilmezleştiriyorsa insani, iste odur aşk. O ki, göz kapakları kapandığında karanlıkları son bulmuyorsa, ne cür’et aşktan söz edile!?.
Eskiler “Ah mine’l-Aşk” yani “Ah aşkın elinden!…” demişler. Galiba biz de “Ah Bine’l-Aşk ” yani “Ah aşka ulaşmak!…” demeliyiz.
İskender PALA 

13 Mart 2012

AŞIĞIM SANA YAR AŞIĞIM...

GÜL VE BÜLBÜL

Divan edebiyatı bülbülden ayrı düşünülemez,
o şakıyışlarıyla ağlayıp inleyen,
durmadan sevgilisinin güzelliklerini anlatan
ve ona aşk sözleri arzeden bir aşığın timsalidir..

GÜL : Divan şiirinde en çok sözü edilen çiçek,
Güldür. Sevgilinin yüzü ve yanağı ile sıkı münasebeti vardır.
Bazan gül bunlara; Bazan da bunlar güle benzerler,
Aşığın göz yaşı da gül renginde akar.........
Her ikiside dayanılmaz bir acı ile hasratlerdir birbirlerine.

Aşk "DAVA"ya benzer, Cefa çekmekte şahide benzer...
Aşkı aşktan başka bir şey söndüremez....
Ey insan, sen de aşık ol, aşkı tanı, vefalı ol da vefa bul.

Bir aşk hikayesi....
Aşkı uğruna can veren....
Pervanenin aşkı....

Gece...
Ömürler geçti,
sen yoksun,
gel ey bir tanecik Ma'bud,
Gel ey bir tanecik gaib,
gel ey bir tanecik Mevcud...

HASRET
Senden bilirim yok bana bir faide ey gül,
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül,
Etsemde abestir sitem-i hare tahammül,
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül......

Gördüm açılırken bu seher goncayı hara,
Sordum nola bu cevr-ü cefa bülbül-i zara,
Bir ah çekip hasret ile dedi ne çare,
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül......

Nedim'in mezar taşında şu beyitler yazılıdır....
Ey Nedim ey bülbül-i şeyda niçin hamüşsun
Sende evvel çok nevalar güft-ü gülar var idi.

GÜLLER BÜYÜSÜN

Çırpınışın yaremi, gurbetemi, hasretemi
Bakan gözlerinden çekeyim gözlerimi,
Sukuta ersin yere düşen hayallerin ve çaban,
Hu'ların aksın bin parça yaralı kalbinden,
Yıldızlar dualarına konsun ayın gölgesinde,
Ve şükür aklınla buluşsun ahların ardından
Sesim dudaklarında yer bulsun, konuş,
Ne olur anla, Leylanın aşkındaki,
Mevlaya götüren nezaketi,
Yitirme billur gönülleri, papatyaları, gülleri
Matem kuyusundan çekeyim, uzat ellerini ,
Gülsün ümitle bakan gözlerin,
Dünyaya ışık saçan duaya kalkan ellerin
Güneşi aydınlatır inancın ve tenin,
Gül, gül artık gül ki, güller büyüsün,
Sonbahar kuşatması sarı saçlarından,
Gül ki elmaslar çiçek, çiçek sıra olsun,
Gül ki yağmurlar hakka akan sel olsun

GÜL İLE BÜLBÜL 

Gül, bülbüle, bülbülse güle merhem...
Gül bülbülüne, bülbül güle daldı...
Kıskandı da diken, gülü bülbülden,
Aşıklara yakan bir firak kaldı......

Gül sarardı, bülbül öldü hasretten,
Geriye ölmeyen bir sevda kaldı...
Yar idi her şeyin aslı ezelden,
Dal budak kırıldı, bir Mevla kaldı

BÜLBÜL VE GÜL

Görmüş ki gülleri cümle har almış
Bozulmuş gülşenin abı havası,
Gülün her yanını mur-u mar almış
Bozmuşlar yuvasını yabancı kuşlar,
Yavrularını çekmiş mar ile mişler
Kurmuş otağlarını bağa baykuşlar,
O zaman bülbülü ah-u zar almış,
Öfkelenmiş kambur felek bülbüle,
Pejmürdelik vermiş güle, sümbüle
Düşürmüş gülşene büyük gulgule,
Sanki bu alemi sitemkar almış
Bülbül bakıp ah eder ağlar,
Hasret odu ile bağrını dağlar,
Gözlerinden yaşlar su gibi çağlar,
Gülün harmanını san ki nar almış
Abdi bana derdin söyler iken gül,
Gördüm boynun eğmiş bir yana sümbül,
Küskün küskün gezer zavallı bülbül,
Benzer ki felekten bir azar almış.......
Ş.A.B.

GÜL
Gül dalında mağrur değme solmasın,
Sakınırım gülü esen yelinden,
Bülbül ah-u zarda eller bilmesin,
Neler çektiğini gülün elinden,

Sevgi gül dalında aşktır, ecedir,
Ayın şavkı değmiş binbir gecedir
Can içinde canan kutsal hecedir,
Sevdayı damıtır arı dilinden.

Gülün sevgisinde nağmeler inler,
Sevda türküsünü aşıklar dinler,
Gönüllerde hicran bırakır genler
Sevenleri besler sevgi dalından
Seveni ayırma sevgi dalından

   BÜLBÜL İLE GÜL 
Gül bülbülün medarıdır, Bülbül gülün dil-darıdır,
O bülbülde firkattır har, nazlı gülde çıkar bahar.
Bülbül gülün damarıdır, Gül bülbülün imarıdır,
Can canana bir özge yar, hasret ona leyl-i nehar.

Bülbül sızlar bu aşk nice, gülü gizler meşki yüce,
Gül bülbülde sabrı sınar, Bülbül gülde şüphe kınar.
Bülbül ağlar ince, ince gül, dert bağlar bitmez gece,
Gül bülbüle bakıp kanar, Bülbül güle değse yanar.....

Gül bülbülün günahıdır, Bülbül gülün penahıdır,
Bülbül inler dil çekilir, Gülü dinler dert ekilir.
Gül bülbülün can mahıdır, Bülbül gülün tek şahıdır,
Bülbül vay der söz dökülür, gülü hayy der öz dökülür..
A.A.

GÜL  İLE  BÜLBÜL 

Bülbül bir güle konsa, gül bülbülü tanımaz,
Gül için, şakı desen inan bülbül şakımaz.
Bülbül hür olsun yeter, dikende bir, gülde bir.
Çiçeksiz ağaçlarda da neşeyle ötebilir,
Aşık ettik bülbülü, gittik de mağrur güle,
Asırlardır gül suskun, yazık oldu bülbüle,
Gül hep nazlı, edalı, cefayı bülbül çekti,
Bülbül güle konmasa, gülü kim bilecekti?
Gül dalında güzeldi, gülistanda pek mesut,
Bülbül kanat çırparken, taşırdı binbir ımut,
Güle gidelim dese, gül gidemez imkansız
Bülbülde hayal geniş, sınırsız mı sınırsız

DALGIN BİR KADIN

SIĞAMADIM SONSUZLUĞA


Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...