HALİL İBRAHİM BEREKETİ

0

AŞKIM İSYANDIR BENİM

AŞKIM İSYANDIR BENİM

Yanarım; öyle bakma yüzüme yağmur gibi

Dağıt kalbini saran hasret bulutlarını

Damlasın gözlerine sonsuzluk usaresi

Dalgınlık evlerinin en güzel melikesi

Sevemem; tozlu raflar arasına girmeden

Çöllerim kandır benim

Sevemem; karanlığı bir daha devirmeden

Aşkım isyandır benim  

*******

YAĞMUR

Vareden’in adıyla insanlığa inen Nur

Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından

Toprağı kirlerinden arındırır bir yağmur

Kutlu bir zaferdir bu ebabil dudağından

Rahmet vadilerinden boşanır ab-ı hayat

En müstesna doğuşa hamiledir kainat

…

Hasretin alev alev içime bir an düştü

Değişti hayal köşküm, gözümde viran düştü

Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde

Yağmalanmış ruhuma yeni bir devran düştü

İhtiyar cübbesinden kan süzülür Nebi’nin

Gökyüzü dalgalanır ipekten kanatlarla

Mehtabını düşlerken o mühür sahibinin

Sarsılır Ebu Kubeys kovulmuş feryatlarla

Evlerin anasına dikilir yeşil bayrak

Yeryüzü avaredir, yapayalnız ve kurak

…

Yağmur, gülşenimize sensiz, baldıran düştü

Düşmanlık içimizde; dostluklar yaban düştü

Yenilgi, ilmek ilmek düğümlendi tarihe

Her sayfada talihsiz binlerce kurban düştü

Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım

Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım

Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım

Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım

Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım

Bahira’dan süzülen bir yaş da ben olsaydım

Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım

Senin için görülen bir düş de ben olsaydım

Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım

Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım

Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım

Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım

Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın

Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım

NURULLAH GENÇ

âheste çek kürekleri, mehtâb uyanmasın,

âheste çek kürekleri, mehtâb uyanmasın, 

bir âlemi hayâle dalan âb uyanmasın. 

âğuş'u nev-bahâr'da, hâbîdedir cihân; 

sürsün sabâh-ı haşr'e kadar, hâb uyanmasın. 

dursun bu mûsikî-i semâvî içinde sâz, 

leyl-i tarâb'da bir dahî mızrâb uyanmasın. 

ey gül, sükûtâ varmayı emr-eyle bülbüle, 

gülşen'de mest-ü zevk olan ahbâb uyanmasın. 

değmez kemâl, uyanmaya ikmâl-i ömr içün, 

varsın bu uykudan dil-i bîtâb uyanmasın.

YALANCI DÜNYAYA KONUP GÖÇENLER

Elif okuduk ötürü,
Pazar eyledik götürü; 
Yaratılanı hoş gördük,
Yaratandan ötürü. 

Yunus Emre

---**---

YALANCI DÜNYAYA KONUP GÖÇENLER

Yalancı dünyaya konup göçenler,

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Üzerinde türlü otlar bitenler,

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Kiminin başında biter ağaçlar,

Kiminin başında sararır otlar.

Kimi masum, kimi güzel yiğitler,

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Toprağa gark olmuş nazik tenleri,

Söylemeden kalmış tatlı dilleri.

Gelin duadan unutman bunları,

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Kimisi dördünde, kimi beşinde,

Kimisinin tacı yoktur başında.

Kimi altı, kimi yedi yaşında,

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Kimisi bezirgan, kimisi hoca,

Ecel şerbetini içmek de güç a,

Kimi ak sakallı, kimi pir koca,

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Yunus der ki: Gör takdirin işleri,

Dökülmüştür kirpikleri, kaşları.

Başları ucunda hece taşları,

Ne söylerler, ne bir haber verirler.

Yunus Emre

Ruh

RUH

Ya bin yıl, ya bin asır sonra o gün gelecek.

Koklarken küllerimi mezarımda bir böcek

O kadar yanacak ki, bir yüksüklük toprağım,

Yerden bir damar gibi kopup fışkıracağım!

Ve birden bakacağım, her tarafım bitişmiş,

Başım, toprak altında bir maden gibi pişmiş.

Nefesten daha ince bir ipek kumaş derim;

Fosfordan daha parlak, ince uzun ellerim.

Dalacağım kendimin hayran hayran seyrine,

Diyeceğim: Bu dönen şeyler eski yerine,

Benim diye baktığım şeyler miydi bir zaman?

Külümün rüyası mı yoksa gördüğüm?.. Aman!

Başımda açılacak fânilerin seması,

Ve onların toprağa gerçek diye teması,

Bir tatlı vehim gibi içimi bayıltacak;

Toprağın, koşacağım, üzerinde yalnayak;

Şehrin, dolaşacağım kuş gibi etrafında;

Bir beyaz hayaletin upuzun çarşafında,

Gezeceğim, doğduğum evin odalarını.

Geceleyin, koskoca şehrin lambalarını,

Bir keskin üfleyişim söndürmeye yetecek;

Korku, şehrin çelikten sesini tüketecek.

Herşey susacak o ân, çalınacak kapılar;

Kiremitleri yaprak yaprak alan bir rüzgâr,

Ağzımdan haykıracak, uzun, gizli, çapraşık...

Erişilmez fikir ki, düğüm düğüm dolaşık...

Sarıldıkça boşanan yumak, çözülen demet;

Başı görünmez hayâl, sonu gelmez nedamet...

Necip Fazıl Kısakürek 1931

GÜL

GÜL

Gülün tam ortasında ağlıyorum

Her akşam sokak ortasında öldükçe

Önümü arkamı bilmiyorum

Azaldığını duyup duyup karanlıkta

Beni ayakta tutan gözlerinin

Ellerini alıyorum sabaha kadar seviyorum

Ellerin beyaz tekrar beyaz tekrar beyaz

Ellerinin bu kadar beyaz olmasından korkuyorum

İstasyonda tiren oluyor biraz

Ben bazan istasyonu bulamayan bir adamım

Gülü alıyorum yüzüme sürüyorum

Her nasılsa sokağa düşmüş

Kolumu kanadımı kırıyorum

Bir kan oluyor bir kıyamet bir çalgı

Ve zurnanın ucunda yepyeni bir çingene

Cemal SÜREYA

Hoş geldi bana mey-kedenin âb ü havâsı

Hoş geldi bana mey-kedenin âb ü havâsı 

Billâh güzel yerde yapılmış yıkılası 

Zibâ yaraşır hil’at-i nâz ol boyu serve 

İki kolumu etsem ana bel dolaması 

Dikkatler ile seyr ederiz yâri serâpâ 

Görmez mi idik biz de eğer olsa vefâsı 

Dünyâ değer ol mâh-likaa dilber-i garrâ 

Yusuf’ta dahi yoktur anı hüsn ü behâsı 

Meddâh olalı çeşm-i gazâlânına Bâki 

Öğrendi gazel tarzını Rûm’un şuarâsı

Şair Baki