20 Ağustos 2014

DAİM KIŞ OLMAZ

 
 
 
Daim Kış Olmaz
Daim kış olmaz ya devri alemdir
Hazer kıl sevdiğim yaz var ucunda
Elbet ayrı düşen bir gün kavuşur
İkrarımız kavi söz var ucunda

Yaralarım göz göz oldu elleme
Siyah zülfü gül yüzüne telleme
Bu gurbetin ardı gelmez belleme
Bir sebep halkolur az var ucunda

Yavruyu sorarsan hilal kaşlıdır
Eşinden ayrılmış gözü yaşlıdır
Muhabbet dediğin iki başlıdır
Tahammül olunmaz göz var ucunda

Bu sırrımız her adama denilmez
Böyle ömür geldi geçti sayılmaz
Hey Ruhsati bu dünyaya doyulmaz
Ve lakin on arşın bez var ucunda

KABENİN ÖRTÜSÜ

 

 

KABENİN ÖRTÜSÜ 

Kabe’nin kumaşı bir seferde siyahlaştırılmıyor. Önce kırmızı, ardından yeşile boyanan kumaş daha sonra siyaha boyanıyor. Kabe örtüsünde siyah dokuma kabartmalar da bulunuyor. Bu kabartmalarda Allah’ın 99 isminin yanı sıra, kelime-i tevhid, tesbih ifadeleri yer alıyor. Kabe örtüsünün üstten üçte birlik bölümünde ise 47 metre uzunluğunda kuşak bulunuyor. Burada Hac ibadeti ile ilgili Kur’an ayetleri bulunuyor. Bu ayetler altın suyuna batırılmış gümüş ipliklerle işleniyor.
  
Kâbe, mü’minlerin ruhunda dinî vecd ve huzur uyandıran mukaddes bir mâbed hüviyetini dâima muhafaza etmiştir. Bu sebeple Kâbe’ye bakmak dahi bir nevi ibadet olarak zikredilmektedir.İnsanın içinde kalbin yeri ne ise kâinatta da Kâbe’nin yeri odur. Başka bir tabirle Kâbe kâinatın kalbidir. Etrafında dalga dalga tavaf eden mü’minler o kalbin atışlarını ifade etmektedir. Kâbeyi tavaf eden her mü’min az çok bir vecd ve azamet hissetmektedir. el-Batanunî, er-Rihla el-Hicaziyye adlı eserinde bu duygularını şöyle dile getirmektedir:

“Önünde en büyük ruhların bile nihayet hiç oldukları mutlak kudretin bu heybetli hâkimiyeti ve ulvî şa’şaası karşısında bütün cemaat, en derin bir huşû içerisinde toplanmış bulunuyordu. Eğer namaz esnâsında vücutların hareketini ve dua esnasında da ellerin kalkışını görmeyip, mırıldanılan sözlerin fısıltısını da duymasaydık ve bu sonsuz azametin huzurunda kalplerin çırpıntısını işitmeseydik, kendimizi bam başka bir âleme ve hayata geçmiş sanacaktık.“Hakikatte biz o dakikada bam başka bir âlemde bulunuyorduk. Allah’ın evinde ve Allah’ın hemen huzurunda idik. Başımız eğik, dilimiz tutuk idi. Eller göklere açılmış, gözlerimiz yaş ile, gönüllerimiz huşu ile ve içimiz de iyi ve temiz duygular ile doluydu.”

Bir başka ifadesinde “Mekke Onun kudret ve iradesinin burcu ve vahyinin nâzil olduğu makamdır ve Kâbe Onun mâbedi ve azamet ve inayetinin mahallidir” demektedir.
Kâbe’ye olan bu hürmet duygusu Kâbe’ye libas giydirmekle tezahür etmiştir. Kâbe’ye ilk örtüyü örten hakkında farklı rivâyetler bulunmaktadır. İlk örtüyü örtenin Hz. İsmail (a.s.) olduğu rivâyet edilmekle birlikte, Yemen krallarından Es’ad Ebû Kerîb’in Kâbe’ye ilk örtüyü örttüğü daha yaygın ve daha meşhurdur.Rivayete göre, Es’ad Ebû Kerîb bir defasında Mekke tarafından seyahat etmiş, Mekke’de altı gün ikameti sırasında kurbanlar kesmiş, Mekke halkına ve fakirlere dağıtmıştır. Mekke’de iken bir gece rüyasında Kâbe-i Muazzamaya kisve giydirdiğini görmüş. Sabahleyin rüyasını tahakkuk ettirerek, gecede rüyasında gördüğü kumaştan bir kisve giydirmiştir. İkinci gece bir başka kumaş giydirdiğini, üçüncü gecede yine başka bir kumaş giydirdiğini görmüştür. Her sabah rüyasında gördüklerini tahakkuk ettirmiştir. Böylece Kâbe’ye ilk örtüyü örten olarak tanınmıştır. Hatta bu sebeple Peygamber Efendimiz (a.s.m.) Es’ad Ebu Kerîb’i kasdederek “Tubbaa sebbetmeyiniz, çünkü o ehl-i tevhiddir” buyurmuşlardır.
Hz. Peygamberin de (a.s.m.). Kâbe’yi örttüğüne dair birçok rivayetler vardır. Rivayetlere göre Cahiliyye döneminde yünden yapılmış kumaşlarla Kâbe örtülürdü. Hz. Peygamber (a.s.m.) Yemen kumaşından bir kumaş ile Kâbe’yi örttü. Hz. Ömer ve Osman da Mısır’ın ince kumaşından bir örtü ile örttüler.Rivayetler Resulullahın (a.s.m.) Kâbe’yi kumaşla örttüğünde müttefiktir. Ancak kumaşın cinsinde farklı görüşler bulunmaktadır. Fakat hadis şârihleri, Resulullahın (a.s.m.) farklı zamanlarda, hadislerde rivayet edilen farklı kumaşları örtmüş olabileceğini ifade ederler.Asr-ı Saadette halifeler devrinde senede bir defa Kâbe’nin örtüsü değiştirilirdi. Hz. Muaviye bunu senede iki defaya çıkarmış, Me’mun ise senede üç defa Kâbe’nin örtüsünü yenilemiştir.
Arefe’den bir gün önceki Terviye gününde kırmızı kumaşla, Receb’in birinci gününde Kabatî denilen bir kumaşla, Ramazan’ın yirmiyedinci gününde ise beyaz bir kumaşla örterdi.Fatimîler zamanında beyaz kumaştan örtü giydirilirdi. Sultan Mahmud Sebük Tekin sarı bir örtüyle Kâbe’yi örtmüştü. Abbasilerden Halife Nasır zamanında Kâbe yeşil örtüyle örtüldü. Daha sonra aynı Halife zamanında siyah renge değiştirildi. Kâbe’nin örtüsü olarak bu siyah renk zamanımıza kadar devam edegelmiştir. İslâm tarihi boyunca Kâbe örtüsü ihmal edilmemiş; hatta Hicrî 750 tarihlerinde Salih İsmail bin Nasır, Kâhire civarında bir köyü Kâbe örtüsü için vakfetmiş ve bu vakfın gelirinden örtü her sene yenilenmiştir.
Rivayetlerde Kâbe’nin örtüsü Hz. Ömer zamanında her sene yenilendiği ve eski örtü ise hacılar arasında taksim edildiği nakledilmektedir.Bugün ise Cidde ile Mekke arasındaki eski otoyoldan gidenler Mekke girişinde 100.000 metrekarelik geniş bir sahaya yayılmış ayrı ayrı yerlerde binalar görürler. Bu binalarda, 300 kadar işçi ve sanatkâr, çok mübarek bir iş üzerinde çalışırlar. Bu, Kâbe-i Muazzama’yı örten büyük kumaş parçası “kisve” dir.1962 yılına kadar Kâbe’nin örtüsü Mısır’da imal edilirdi. Daha sonra Kral Suud, Mekke’de bir kisve fabrikası kurulmasını temin etti. Kâbe örtüsü bugün bu fabrikada, maharetli ustalar, dokumacılar, hattatlar ve teknik uzmanlar tarafından imal edilmektedir. Kisve için her yıl (1988’e göre) 24 milyon riyal ayrılır. 670 saf beyaz ipeğin kullanıldığı örtü için 720 kilogram boya ve asit kullanılır. Kisve 47 parçadan meydana gelir. Her bir parça 14 metre uzunluğunda ve 95 santimetre genişliğindedir. Örtünün toplam ebadı 650 metrekareyi bulur. 16 parçadan oluşan kuşak 45 metredir. Her 4 köşesinde İhlâs Sûresi altınla işlenmiştir. Kuşağın altındaki panellerde başka âyetler yazılmıştır. Siyaha boyanan ipeğin üzerinde 120 kilogram altın ve gümüş kullanılmıştır. Altının gümüşe nispeti 1’e 4’tür.Kisvenin dokunması, boyanması, işlenmesi yaklaşık 1 yıl alır. Hacdan bir ay önce kisve tamamlanarak eş-Şaibi ailesine teslim edilir. Kâbe ikinci defa yıkanırken de örtü eskisiyle değiştirilir. Eski kisve parça parça kesilerek Müslümanlara dağıtılır.
Not: Mescid-i Haram'da, Kabe örtüsünde ve Mescid-i Nebevi'de yazılı olan Sure ve ayetlerle ilgili aşağıdaki makaleyi okumanızı tavsiye ederiz.
Mescid-i Haram ve Mescid-i Nebevi'deki ayetler
Başta tarihî yapılar olmak üzere çeşitli sanat eserlerini âyetlerle bezeme geleneği Kur’ân kültürümüzün önemli bir parçasıdır. Edebiyatta olduğu gibi, sanat eserlerinde de âyet, hadis ve kelâm-ı kibâr iktibas edilmekte ve bu ibarelerin, yapıda mücevher gibi parladığı ve yapıya sanatkârane bir nitelik kazandırıp değer kattığı düşünülmektedir.
Peki, sanat eserlerinde Kur’ân’dan iktibaslar yapılırken, yani, başta binalar olmak üzere her tür sanat eseri âyetlerle bezenirken, nelere dikkat edilmektedir? Bu yazıda söz konusu soruya sadece Mescid-i Haram ve Mescid-i Nebevî çerçevesinde cevap arayacağız.
Fazîleti hakkında hadis bulunan âyet ve sureler
Fazîleti hakkında hadis bulunan âyet ve surelere hemen her yapıda olduğu gibi, kutsal topraklardaki yapılarda da rastlanır: âyet ve sure başlarında olduğu gibi, müstakil olarak da rastlanan Besmele'ye ek olarak, âyete’l-kürsî, İhlâs ve Fâtiha sureleri hemen her yerde karşımıza çıkar.
Mescid-i Nebevî’nin -eski kısım- kubbe eteklerinde En’âm, Kehf, Meryem, Müzzemmil, Müddessir, YâSîn, Duhâ, Cum’a, Rahmân, Şems, Leyl, Tebâreke/Mülk, ‘Amme/Nebe’, İnşirah, Tekâsür, Feth, Kadr, ‘Alâk, Âmene’r-Rasûlü, İhlâs, Mu’avvizeteyn, Fâtiha, ElifLâmMîm zâlike’l-kitâb… (1-5. âyetler); Mescid-i Nebevî -yeni kısım- kuşağında Nasr, Vâkı’a, Cum’a, Tebâreke, Muhammed, YâSîn, Duhān, Hucurât, İnşirâh, İhlâs, Mu’avvizeteyn; Kubâ mescidi kubbe eteklerinde ise, Fetih suresinin bir kısmı, Hucurât, Cum’a, YâSîn, Kadr ve Rahmân sureleri, Ve âtâküm min külli mâ seeltümûh… (İbrâhim 14/34), Nasr, Asr, Kevser sureleri, duvarlarında ise, âyete’l-kürsî, Huva’llāhüllezî ve Âmene’r-rasûlü yazılıdır.
Bu üç mâbed, fazîleti hakkında hadis bulunan âyet ve surelerin hemen tamamını kapsaması bakımından da dikkat çekicidir. Türkiye’deki yapılarda, büyük yer kaplamalarından dolayı, bunların -bırakın tamamını- sadece Fetih suresinin tamamen yazıldığına bile nâdiren rastlanır.
Kur’an-ı Kerim’le ilgili âyetler de bu kapsamda değerlendirilebilir. Örneğin Ravza-i Mutahhara’da ön cephesindeki Zâlike min enbâi’l-ğayb nûhīhâ ileyk… (Âl-i İmrân 3/44) ve Fe-izâ kara’te’l-Kur’âne... (Nahl 16/98), Lâ ye’tîhi’l-bâtılü min beyni yedeyhi ve lâ min halfih… (Fussilet 41/42) âyetleri…
Yapı, yapının inşâsı veya fonksiyonu ile doğrudan ilişkili âyetler
Yapıya, kendisiyle doğrudan ilişkili âyet yazılmasına en güzel örnek: Kâbe örtüsüne, kilit ve anahtarlarına Kâbe’nin inşâsı, ilk mâbed oluşu, kıble oluşu, haccedilmesi gerektiği ve Kâbe’ye güvenlik ve esenlik içinde girileceği çerçevesindeki âyetlerin yazılması; Kâbe kilit ve anahtarlarına feth : “açma” fiilinin geçtiği İnnâ fetahnâ lek (Feth 48/1), anahtar kelimesinin geçtiği Ve ‘indehû mefâtihu’l-ğayb.. (En’âm 6/59) âyetlerinin, Kâbe’nin Safâ-Merve çıkışındaki Osmanlı revakları ile Safâ tepesi üzerindeki yeni kubbe eteğine inne’s-Safâ ve’l-Mervete… (Bakara 2/158) âyetinin; Makam-ı İbrahim’e ve’ttahizû min makāmi İbrâhîme musallâ (Bakara 2/125) âyetinin, Kubâ mescidine -hem mihrabın üstüne hem de dışarıda bir taş sütuna- bu mescidle ilgili: le-Mescidün üssise ‘ale’t-takvâ… (Tevbe 9/108) âyetinin, Kıbleteyn mescidi mihrabına Kad nerâ… (Bakara 2/144) kıble âyetinin yazılmasıdır.
Yapının bânîsini -ya da o mekânda yaşamış veya defnedilmiş birini- doğrudan ya da dolaylı ilgilendiren âyetler
Örneği: Kâbe örtüsüne Hz. İbrahim’e insanları Kâbe’ye davet etmesi ve oğlu ile birlikte Kâbe’yi inşâ edişleriyle ilgili âyetlerin, Mescid-i Harâm’ın -Osmanlı ve daha önceki dönemlerden kalma- kapılarına bunları inşâ eden şahıslarla ilgili âyetlerin, Mescid-i Nebevî’nin kıble duvarına, Hücre, minber vb. örtülerine Hz. Peygamber’le (onun peygamberliği, ümmeti için model teşkil ettiği, onun üzerinde titremek (salâtüselâm etmek) gerektiği vs. ile) ilgili -bilhassa Muhammed ve Nebî lâfızlarını içeren- âyetlerine, Hücre’nin arka duvarına Ve sîka’llezîne’ttekav Rabbehüm ile’l-Cenneti zümerâ (Zümer 39/73) âyetinin, Ravza ön duvarına: bu mescidde Hz. Peygamber’le birlikte İslâm devletinin temellerini atan Ashâb-ı Kirâm’la ilgili Muhammedün rasûlû’llāh ve’llezîne ma’ahû… (Feth 48/29), Kayıtbay ve Kanuni mihraplarına, yine Sahabîlerin vasıflarından söz eden et-Tâibûne’l-‘âbidûne… (Tevbe 9/112) âyetinin yazılması; Mescid-i Nebevî’nin Kadınlar kapısına Ve men yaknüt minkünne… (Ahzâb 33/31-34) âyetlerinin, Cibrîl kapısına Fe-inna’llāhe hüve mevlâhu ve Cibrîl… (Tahrîm 66/4) âyetinin yazılması...
Bunun enfes örneklerinden biri de Kanuni Sultan Süleyman’ın Kâbe’ye hediye ettiği şâhane minbere İnnehû min Süleymâne ve innehû Bismi’llâhi’r-Rahmâni’r-Rahîm âyetinin yazılmasıdır. İnnehû min Süleymân… ibaresi esâsen Hz. Süleyman’ın Sebâ kraliçesine yazdığı mektupla ilgilidir; ancak minbere yazılmakla innehûdaki zamirin mercii değiştirilerek âyet “Bu minber Kanuni Sultan Süleyman’dan Kâbe-i Muazzama’ya bir hediyedir.” mânasında iktibâs edilmiş olmaktadır. Mâlum, bir yere âyet/hadis yazılırken, -tıpkı edebiyattaki iktibaslarda olduğu gibi- cümlenin aslî mânasında alınması şart değildir.
Yapının herhangi bir biriminin fonksiyonuna ilişkin âyetler
Örneği: Ravza-i Mutahhara’daki üç mihraba kıble âyeti olan Kad nerâ… fe-velli vechek.. (Bakara 2/144) âyetinin yanı sıra, Kanuni ve Kayıtbay mihraplarına mihrap kelimesini içeren Küllemâ dehale aleyhâ Zekeriyye’l-mihrâb (Âl-i İmrân 3/37) ifadesinin yazılması.
İkinci olarak; sultan/halîfe adına hutbe irad edilen minberler siyasî bir niteliğe de sahip olduğu için, minber kapılarına, devletin temel akīdesini yansıtan Kelime-i Tevhid yazılması gelenekselleşmiştir. Mescid-i Nebevî’deki III. Murad minberinin girişinde de Kelime-i Tevhid yazılıdır. Minberlerin Cuma namazıyla bağlantısı düşünüldüğünde, Cuma suresinin Cuma namazını konu alan âyetlerinin; minberde irad edilen hutbelerde Hz. Peygamber’e salâtüselâm getirildiği düşünüldüğünde ise, İnna’llāhe ve melâiketehû yusallûne ‘ale’n-Nebiyy… (Ahzâb 33/56) âyetinin yazılış amacı anlaşılır.
İslâm’ın temel akîdesini yansıtan âyetler/ibareler
Hemen her yerde karşılaşılabilen Kelime-i Tevhid devletin İslâmî niteliğini vurgulamakta; Kâbe örtüsü, Mescid-i Haram revakları vb. yerlerde rastladığımız Ebu Bekr, Ömer, Osman, Ali isimleri, bilhassa Kâbe örtü zemînindeki -hiçbir Sahabîyi dışlamadan hepsini sahiplenen- Radıya’llāhu ‘an Ebî Bekr ve ‘Ömer ve ‘Osmân ve ‘Alî ve ‘ani’s-sahābe ecma’īn : “Allah Ebu Bekr, Ömer, Osman, Ali ve bütün Ashâb-ı Kirâm’dan razı olsun.” ibaresi, devletin Sünnî karakterini yansıtmaktadır.
Kâbe kuşaklarında yazı aralarında rastladığımız Kul küllün ya’melü ‘alâ şâkiletih… (İsrâ 17/84) âyetiyle, bütün dinlerin bir kıblesinin olduğu, herkesin -bilhassa kıble çerçevesinde- kendi değer yargılarına göre hareket ettiği, ama sonuçta kimin doğru yolda olduğunu sadece Allah’ın bildiği belirtilmektedir.
Yapının kendisine benzetilebileceği nesnelerden bahseden âyetler
Yapı bütünüyle bir şeye benzetilebiliyor ve bunun hakkında âyet bulunuyorsa, yapıya bu âyet yazılabilmektedir. Cennetliklere Allah’ın ‘tertemiz bir içecek’ ikrâmı ile ilgili Ve sekāhüm Rabbühüm şarâben tahûrâ (İnsân 76/21) âyetinin Zemzem kuyularına; Cennetlikleri Cennete buyur eden Udhulûhâ bi-selâmin âminîn (Hicr 15/46) âyetinin, -Cennete benzetilen- Mescid-i Nebevî’nin yeni kısmının bütün kapılarına yazılması bunun güzel örneklerindendir.
Bir başka örnek de, herhangi bir yere girişte okunup yazılabilen Rabbi edhilnî… (İsrâ 17/80) âyeti ile mescidleri konu alan Fî büyûtin ezina’llāh... (Nûr 24/36-38) âyeti Mescid-i Nebevî Bâbüsselâm’ına yazılmasıdır:
İlkin, Rabbi edhilnî… (İsrâ 17/80) duasının, putperestlerin Hz. Peygamber’i Mekke’den sürme ya da öldürme teşebbüsleri (17/76) üzerine tavsiye edildiği dikkate alınırsa, duâda “muhrac-i sıdk” ve “müdhal-i sıdk” olarak bahsedilen yerlerin –sırası ile- Mekke ve Medîne olduğu aşikârdır. O zaman, imana kucak açan Medine’deki genel merkezin, yani Mescid-i Nebevî’nin, ilk kapısına bu âyetin yazılmasındaki sır da ortaya çıkmaktadır.
İkinci olarak; -Allah’ın nûrunun parıl parıl parladığı ve Allah’ın adının anıldığı büyût “mescidler” ve O’nu sabah-akşam tesbîh eden ricâl : “erler” ile Mescid-i Nebevî ve Ashâb-ı Kirâm’la ilişkisi aşikârdır.
Yapının inşâ ve imarına yönelik âyetler
Sözgelimi Ve mâ tef’alû min hayr… (Bakara 2/197), Ülâike yüsâri’ûn… (Mü’minûn 23/61), Meselü’llezîne yünfikūne … (Bakara 2/261-263), İnnâ lâ nuzī’u ecra men ahsene ‘amelâ (Kehf 18/30) ve bilhassa İnnemâ ya’muru mesâcida’llāh… (Tevbe 9/18) âyetleri hayruhasenâtın Allah rızası için yapıldığına telmîhan infâk, hayrât ve imar çerçevesinde yazıldığı anlaşılmaktadır.
Ziyaretçilere çeşitli mesajlar veren âyetler
Esasen diğer şıkların tamamında belli bir mesaj söz konusu olmakla birlikte, aşağıdaki örneklerde bu daha belirgin ve yoğundur:
Hz. Peygamber’in Hücre-i Mutahhara’sına Yâ eyyühe’llezîne âmenû lâ terfa’û esvâteküm… (Hucurât 49/2-3) âyeti yazılarak “Lütfen sessiz olun!” denmektedir.
Mescid-i Harâm’ın Safa kapısındaki Ve sâri’û ilâ… ve’l-kâzımîne‘l-ğayza ve’l-âfîne ‘ani’n-nâs va’llāhu yuhibbü’l-muhsinîn : (Âl-i İmrân 3/133-35) âyetleri, Cennetin kimler için hazırlandığını hatırlatmakla kalmamakta, öfkeli, hoşgörüsüz, nâhoş hareketlerin sergilenebildiği böyle kalabalık bir ortam için son derece uygun ve gerekli bir ihtardır.
Kâbe örtüsündeki Nebbi’ ‘ibâdî… (Hicr 15/49), Ve izâ seeleke ‘ibâdî… (Bakara 2/186), Ve beşşiri’l-mü’minîne… (Ahzâb 33/47), Men ya’mel sûen… (Nisâ 4/110), Ve innî le-ğaffâr.. (TâHâ 20/82) âyetlerinin yanı sıra, Kâbe kapısındaki Kul yâ ‘ibâdiye’llezîne esrafû… (Zümer 39/53), Ğâfiri’z-zenb, kābili’t-tevb (Gâfir 40/1-3), Ketebe Rabbüküm ‘alâ nefsihi’r-rahme (En’âm 6/54) âyetleri ile Allah’ın engin rahmeti vurgulanarak ümitsizlik reddedilmekte; Mescid-i Nebevî’nin Kadınlar Kapısındaki Ve men yaknüt… (Ahzâb 33/31-34) âyetleriyle -Peygamber hanımları özelinde- mümin kadınlara birtakım tavsiyelerde bulunulmakta; yine aynı yerdeki Li’r-ricâli nasīb... (Nisâ 4/33) âyetiyle kadınlara ve erkeklere, kadın ve erkek olarak kendi rollerini oynamaları, birbirlerinin özelliklerine göz dikmemeleri salık verilmekte; Kubâ mescidindeki ElifLâmMîm zâlike’l-kitâb… (Bakara 2/1-5) âyetleriyle felâha ereceklerin kimler olduğu, dış pencerelerdeki Ve sâri’û ilâ mağfiratin min Rabbiküm ve Cennetin (Âl-i İmrân 3/133) ifadesiyle insanlar ibadete teşvik edilmekte; Kanuni ve Kayıtbay mihraplarındaki et-Tâibûne’l-‘âbidûn… (Tevbe 9/112), Kul sadaka’llāh… (Âl-i İmrân 3/95), İnne evle’n-nâs... (Âl-i İmrân 3/68) âyetleri ve Kâbe örtüsündeki Kureyş suresi ile ziyaretçilere bir müminin taşıması gereken sıfatlar ve Allah’a -Hz. İbrahim’in yolundan giderek- kulluk etmeleri gerektiği hatırlatılmaktadır.
Sonuç olarak;
Mimarîde Kur’ân iktibas etme geleneğinde, kuşak yazılarını bir tarafa bırakırsak, kısa, özlü ve etkileyici âyetlerin tercih edildiği görülmektedir. Bu âyetler genelde Yüce Allah’ı vecîz bir şekilde tasvîr etmekte, Kur’ân’ı özetlemekte ve İslâm’ın temel inançlarını özlü biçimde yansıtmaktadır.
Herhangi bir âyetle
1 Yapının veya yapıdaki herhangi bir birimin fonksiyonu ve
2 Yapının bânisi veya orada medfûn kişiler arasında çok yönlü ve hoş bağlantıların kurulduğu bu gelenekte, âyetlerin asıl mânalarında alınması şart değildir.
Haremeyn-i Şerîfeyn’de yazılı âyet ve surelere gelince, bunlar Mescid-i Harâm, Hz. Peygamber, kıble, hacc, namaz, Allah’ın engin rahmeti, Hz. İbrahim çerçevesinde yoğunlaşmaktadır. Yapılarla âyetler arasında hoş bağlantılar kurulmakta; kutsal mekânlara gelenlere her türlü günaha tevbe etme imkânı bulunduğu hatırlatılmak suretiyle belli bir eğitim – öğretim yapılmaktadır.
Bu gelenek Suûdî Arabistan yetkililerince Mescid-i Haram’da değilse de diğerlerinde sürdürülmüştür: Mescid-i Harâm’ın şu anki 95 kapısından Kral Fahd ve Kral Abdülaziz kapıları gibi ana girişlerine büyükçe kûfî Besmele ve Mescid-i Harâm duvarlarının imkân verdiği hemen her yere, özellikle de revakların birbiri ile buluştuğu müsâit kısımlara kûfî Lâ ilâhe illâllah ve Muhammedün rasûlûllah (ayrı ayrı) cümleleri yazılıdır.
Mescid-i Nebevî’nin yeni bölümünün duvarlarına, Kubâ mescidi duvarlarına ve kubbe eteklerine Türk hattatlara âyet ve sureler yazdırılmıştır. Ancak, -kubbelerin tam ortasına yazılacak yazılar biraz daha ustalıklı/dairevî bir istif gerektireceği, fazîleti hakkında hadîs bulunan bütün âyetlerin dairevî istifleri bulunmadığı, bu istifleri oluşturmak oldukça meşakkatli bir iş olduğu, kubbe etekleri kubbe merkezlerine göre daha fazla âyet istîâb edeceği için- kubbe ve tavanlara yazma geleneği sürdürülememiştir. Kâbe kapısı, örtüsü ve anahtarı için zaman zaman farklı pasajların tercih edildiği de görülmektedir.
İsm-i Nebî, yani “Muhammed” lâfzının (ayrıca Ebu Bekr, Ömer, Osman, Ali) hemen her yerde, lâfza-i celâlle birlikte yazıldığı bilinmektedir. Nitekim Kâbe örtüsü, Kâbe revakları, Mescid-i Nebevî vb. yerlerde de böyledir. Ancak Kubâ mescidinde, -Hz. Peygamber ve diğerlerinin isimlerini, onlarla tamamen farklı bir ontolojik yapıya sahip bulunan “Yüce” Allah’la eşdeğer tutmamak gerektiği düşüncesiyle- büyükçe “Allah” isminin altına daha küçük Lâtīfun bi-‘ibâdih… (Şûrâ 42/19) âyeti, aynı büyüklükteki Muhammed isminin altına da yine küçük Rasûlûllāh ve’llezîne ma’ahû eşiddâ’ü ‘ale’l-küffâri ruhamâu beynehüm (Fetih 48/29) âyeti yazılmış; böylece “yan yana ve aynı büyüklükte yazılanın, Allah’ın ve Peygamber’in isimleri değil, bu isimlerin geçtiği âyetler olduğu” izlenimi verilmek istenmiştir. Hücre-i Muattara’nın ön duvarındaki Sultan Ahmed’in yadigârı yâ Allah yâ Muhammed ibârelerinin, yâ Allah yâ Mecîd’e dönüştürülmesinde de aynı inancın izleri görülebilir.
#

Hacerül Esved Taşı Nedir ?

 

 

Hacerül Esved Taşı Nedir ?



Hz. İbrahim Aleyhisselam, Kabe'nin inşasını bitirdikten sonra oğlu İsmail Aleyhisselam ile tavafa başlangıç sırasını bildirmek için: “İsmail, bana bir taş getir de tavafın nereden başlayacağını işaret edeyim.” dedi. Hz. İsmail Aleyhisselam da Cebel-i Kubeys'ten bir taş alıp babasına verdi. O da tavafın başlayacağı bugünkü Kabe'nin köşesine taşı koydu. Taş, yumurta şeklinde 18-19 santimetre yarıçapında idi. Konduğu yer, yerden üç arşın 4 parmak yüksekliğinde idi. Böyle yükseğe konmasının sebebi ve sırrı her yerden herkesin görebilmesi için idi. Rengi vaktiyle beyaz olan bu taş, çokça istilam edildiği yani selamlanıp öpüldüğü için kırmızımsı (kırmızımsı esmer bir taş) haline gelmiştir diye rivayet edilmektedir. Hacerü'l-esved, melekler tarafından, peygamberler tarafından ve Efendimiz Muhammed Aleyhisselam tarafından öpülmüştür. Hacerü'l-Esved'i öpmek, Cenab-ı Hakk'ın saltanat-ı İlahiyesine kurbiyete (yakınlığa) bir işaret olması itibariyle hürmet, teslim ve ikrar manasını ifade eder. İşte bunun içindir ki, Hz. Ömer Efendimiz (ra) “Vallahi seni öpüyorum. Senin taş olduğunu, zarar ve fayda veremeyeceğini de biliyorum. Eğer Resulullah'ın seni öptüğünü görmeseydim, seni öpmezdim.” demiştir.
Kabe, Huzaalıların eline geçtikten sonra, Hacer-i Esved, onların rakibi olan Cürhümlüler tarafından kaçırılıp sonradan Huzaa kabilesi tarafından yeniden ele geçirilerek tekrar yerine konulmuştur. Daha sonraları Abbasi Halifelerinden Muktedirbillah zamanında Mekke'yi zaptetmiş olan Karamite (Kırmitîler) reisi Tahir tarafından koparılıp Küfe Mescidine konulmuştu. 20 sene sonra, Halife Mutî' Billah tarafından 24 bin dinar karşılığında geri alınıp Mekke'ye getirilmiş, bugünkü yerine konulmuştur.
Hacer-i Esved, muhtelif zamanlardaki yangınlarda kırılmıştır. Şimdi 12 parça olarak birleştirilmiştir. Ufak bir parçası Kanuni Sultan Süleyman zamanında bir Hadım Ağası tarafından İstanbul'a nakledilmiş, Süleymaniye civarındaki Kanuni Sultan Süleyman türbesine asılmıştır.
Rivayete göre Hacer-i Esved kıyamet gününde Kabe'yi tavaf edenlere şahit olacağından bunu aşk ile yapmak gerekir. Halk arasında hacdan gelenlerin avuçlarının içlerinin öpülmesi hacca gidip tavaf edenlere Hacer-i Esvedin şahitliği bir de ya öperek ya da dokunarak veya uzaktan ellerini açarak Hacer-i Esved ile temas kurmaları sebebiyledir. Çünkü hacı “elestü birabbiküm” bezmindeki ikrarı burada yenilemiş olduğundan memleketinde henüz hacca gidememiş kimselerin onu tasdik etmeleri, avucunun içini öpmeleri bundan dolayıdır.
#

19 Ağustos 2014

İTİKAF

 
 
 
 
İTİKAF
Hudaibia:
“Ramazan ayının son on günü gelince, Rasûlullah (s.a) geceyi ibadetle ihya eder, ailesini uyandırır ve kulluğa çalışıp paçaları sıvardı”(Buhârî, Leyletü’l-kadr 5; Müslim, İtikâf 7; Ebû Dâvûd, Ramazan 1; Nesâî, Kıyâmü’l-leyl 17; İbn Mâce, Sıyâm 57).

“Nebî (s.a), vefat edinceye kadar ramazanın son on gününde itikâfa girmiştir. Vefatından sonra eşleri itikâfa girmeye devam ettiler”(Buhârî, İtikâf 1; Müslim, İtikâf 5; Ebû Dâvûd, Savm 77).

“Rasûlullah (s.a), ramazanda diğer aylardan daha fazla ibadete gayret ederdi. Ramazanın son on gününde de ramazanın öteki günlerinden daha fazla ibadet ederdi”(Müslim, İtikâf 8; Tirmizî, Savm 72; İbn Mâce, Sıyâm 57).

Ebû Hüreyre (r.a) diyor ki: “Nebî (s.a) her ramazan on gün itikâfa girerdi. Vefat ettiği senenin ramazanında yirmi gün itikâfa girdi”(Buhârî, İtikâf 17; Ebû Dâvûd, Savm 78; İbn Mâce, Sıyâm 58).

HAZRETİ MUHAMMED S.A.V.EFENDİMİZİN ÇOK EVLENME SEBEBLER




HAZRETİ MUHAMMED S.A.V.EFENDİMİZİN ÇOK EVLENME SEBEBLER
Hudaibia:
(Ali Bozkurt'un makalesi)

"Bu konuyu doğru bir şekilde ve yeterli olarak izah edebilmek için, aşağıdaki beş soruya sırasıyla cevap vermek gerekir:

I-Hz. Muhammed (s.a.v.)’in çok evlenme sebepleri neler değildir?

II-Hz. Muhammed (s.a.v.), yirmi beş yaşından elli yaşına kadar niçin tek hanımla evli kalmıştır?

III-Hz. Muhammed (s.a.v.), ömrünün son on yılında niçin çok evlenmiştir?

IV-Hz. Muhammed (s.a.v.)’in evliliklerinden her birinin fayda ve hikmetleri nelerdir?

V-Hz. Muhammed (s.a.v.), ömrü boyunca sınırsız evlenme yetkisine sahip olmuş mudur?

Şimdi sırasıyla bu beş sorunun cevabını vermeye çalışalım.

I-Hz. Muhammed (s.a.v.)’in çok evlenme sebepleri neler değildir?

Hz. Muhammed (s.a.v.)’in çok evlenme sebebi, kesinlikle dünya zevki değildir; bunun kabul edilmesi için şu delillerin sıralanması yeterli olacaktır:

*Mekke’nin en asil, en yakışıklı ve en güvenilir gençlerinden olan Hz. Muhammed (s.a.v.), isteseydi ilk evliliğini kendinden genç ve çok güzel olan bir hanımla yapabilirdi. Hâlbuki o, ilk evliliğini kendinden on beş yaş büyük olan ve daha önce başından iki evlilik geçen Hz. Hatice ile yapmıştır.

*Gene Hz. Muhammed (s.a.v.), İsteseydi yirmi beş yıl boyunca sadece Hz Hatice ile evli kalmaz, başka evlilikler de yapabilirdi; ancak o, ilk eşi vefat edinceye kadar başka biriyle evlenmemiş, elli yaşına kadar sadece Hz. Hatice ile evli kalmıştır.

*Hz. Peygamber, ilk eşi Hz. Hatice vefat ettikten sonra da hemen evlenmemiş, birkaç yıl bekâr kalmıştır. Eğer evliliklerinde dünya zevki düşüncesi olsaydı, yeniden evlenmek için birkaç yıl beklememesi gerekirdi.

*Hz. Peygamber, Hz. Hatice’nin vefatından birkaç yıl sonra kendisinden üç yaş büyük olan Hz. Sevde ile evlendi. Eğer Resulullah’ın evliliklerinde dünya zevki düşüncesi olsaydı, en azından ikinci evliliğini genç ve güzel bir kadın ile yapar, elli beş yaşındaki Hz. Sevde ile evlenmezdi.

*Hz. Muhammed (s.a.v.)’in, Hz.Aişe dışında evlendiği bütün kadınlar dul idi. Eğer Resulullah’ın çok evlenme sebepleri arasında dünya zevki bulunsaydı, evlendiği kadınlardan çoğunun dul olmaması gerekirdi.

*Hz. Muhammed (s.a.v.), Hz. Hatice dışında evlendiği on kadınla ve Mukavkıs tarafından hediye olarak gönderilen cariye Maria ile ömrünün son on yılında evlenmiştir. Eğer Resulullah’ın evliliklerinde dünya zevki isteği bulunsaydı, ömrünün son on yılında değil gençliğinde çok evlenirdi.

Görüldüğü gibi, hangi yönden bakarsak bakalım, Hz. Muhammed (SAV)’in çok evlenmesini dünya zevki ile izah etmek asla mümkün değildir.

II-Hz. Muhammed (s.a.v.), yirmi beş yaşından elli yaşına kadar niçin tek hanımla evli kalmıştır?

*Hz. Muhammed (s.a.v.)’in gençliğinde ve ilk orta yaşlılık döneminde, kendisinden on beş yaş büyük olan Hz. Hatice ile evli kalarak başka bir hanımla evlenmemesi, onun ileriki yıllarda ilahi hikmetlere binaen çok evlenmesinde dünya zevki gibi art niyet arayacak olanlara peşinen verilmiş, reddi kabil olmayan tokat gibi bir cevaptır.

*Hz. Muhammed, peygamberliğinin en zor yıllarını Hz. Hatice ile evli olarak geçirmiştir. Güngörmüş, zengin ve olgun bir kadın olan Hz. Hatice, bu zor yıllarda Hz. Muhammed (s.a.v.)’e hem feraset ve olgunluğuyla, hem de mal varlığıyla yardımcı olmuştur. Hz. Muhammed (s.a.v.), İlk vahyin gelişinden sonra, endişe içinde, Hıra mağarasından evine döndüğünde, Hz. Hatice’nin sergilediği olgunluk, bu evliliğin hikmetini anlatmaya yeter. Eğer o sırada Hz. Hatice’nin yerinde yeterli olguluğa sahip olmayan genç bir kadın bulunsaydı, Resulullah’ı bırakıp annesinin evine gitmesi işten bile değildi.

III-Hz. Muhammed (s.a.v.), ömrünün son on yılında niçin çok evlenmiştir?

Hz. Muhammed (s.a.v.)’in ömrünün son on yılında yaptığı her evliliğin ayrı ayrı hikmet ve faydaları vardır. İşin bu yönünü dördüncü sorunun cevabında anlatmaya çalışacağım.

Resulullah’ın çok evlenmiş olmasının fayda ve hikmetlerinden bir kısmını toplu halde şu şekilde saymak mümkündür:

*Aile hukuku ve kadınların değişik halleri ile ilgili bütün ayrıntıların ortaya çıkıp cevaplandırılması için, Resulullah’ın çok evlenmesi bir ihtiyaçtı. Müslüman kadınlar, bir erkeğe sormaktan çekinecekleri değişik halleri konusunda, Hz. Peygamber’in hanımlarına müracaat ederek bilgi sahibi olmuşlardır. Bu açıdan Resulullah’ın her hanımı, bir başöğretmen görevi ifa etmiştir.

*Hz. Peygamber’in eşleri, herkesin şahit olamayacakları ortamlarda öğrendikleri söz ve uygulamaları (hadis ve sünnetleri) naklederek ashabı ve tabiini bilgilendirmişler böylece akait, fıkıh ve tefsir bilimlerinin gelişimine büyük katkılarda bulunmuşlardır. Bilindiği gibi Hz. Aişe (r.a.), 2100’den fazla hadis rivayet etmiş ve en çok hadis rivayet eden sahabeler (el-Müksirûn) arasında yer almıştır.

*Hz. Muhammed (s.a.v.), yaptığı evlilikler ile akrabalık bağları oluşturmuş, bu sayede İslam destekçilerinin çoğalmasına vesile olmuştur.

*Hz. Peygamber’in evlendiği bazı kadınların kabileleri meydana gelen akrabalık nedeniyle Müslüman olmuşlar böylece İslamiyet’in yayılması hız kazanmıştır.

*Dini açıdan zor durumda kalan bir hanım ile evlenerek hem onu içinde bulunduğu sıkıntıdan kurtarmış, hem de bu konuda arkadaşlarına örnek olmuştur.

*Bir cariyeyi satın alıp azad ederek, sonrada satın alma bedelini mehir sayıp kadının kendi isteği ve Müslüman olma şartına bağlı olarak kendisiyle evlenmiş ve bu konuda da arkadaşlarına örnek olmuştur.

*Bir evliliği ile İslamiyet’e göre evlatlığın boşanmış hanımının gerçek oğlunun hanımı gibi sayılamayacağı kuralını yerleştirmeye vesile olmuştur.

Bu bölümde isim verilmeden genel anlamda nakledilen bazı hikmetler, dördüncü sorunun cevaplandırılası ile birlikte ismen anlatılacaktır.

IV-Hz. Muhammed (s.a.v.)’in evliliklerinden her birinin fayda ve hikmetleri nelerdir?

Hz. Muhammed (s.a.v.)’in her evliliği, ilahi kader boyutuyla, çeşitli hikmetlere mebnidir. Resulullah’ın evlendiği mü’minlerin anneleri olan zevcât-ı tahirât (temiz eşler) ve bu evliliklerle ilgili hikmetler hakkında şu açıklamaları yapabiliriz:

1.Hz. Hatice: Kureyş kabilesinden olup babası Huveylid, annesi Fatma’dır. Hicretten 68 yıl önce doğmuştur. Hz. Muhammed (s.a..) ile evlendiğinde kendisi kırk, Hz. Muhammed 25 yaşındaydı. Hz. Hatice hem çok zengindi, hem de yüksek bir ahlaka sahipti; bu özellikleriyle, Hz. Muhammed peygamber olduktan sonra, ona çok yardımcı olmuştur. İkinci sorunun cevabında anlatıldığı gibi bu evlilik büyük hikmetlere mebnidir. Hz. Peygamber, bu evlilik sayesinde hem risalet görevinin zor yıllarında eşinden maddi manevi çok yardım gömüş, hem de sonraki evliliklerinin yanlış yorumlanmasının önü kesilmiştir.

2.Hz. Sevde: Hz. Sevde validemizin kocası, Habeşistan’a hicretten sonra vefat etmiş ve kendisi kimsesiz kalmıştır. Hz. Sevde, Resulullah’ın eşi olma şerefine kavuşma dışında hiçbir istek taşımadan peygamberimizle evlenmeye talip olmuş ve bu isteğinin kabul edilmesi üzerine, elli beş yaşında iken evlenme akdi yapılmıştır. Hz. Peygamber bu evlilikle hem Hz. Sevde’yi içinde bulunduğu zor durumdan kurtarmış, hem de ikinci evliliğini de gene kendinden daha yaşlı bir kadınla yaptığı için, evliliklerinin yanlış yorumlanmasının önü bir kere daha kesilmiştir.

3.Hz. Aişe: Hz. Ebubekir’in kızı olan Hz. Aişe validemiz, Resulullah’ın evlendiği tek dul olmayan kadındır. Önceleri Cübeyr ile nişanlanmış, Cübeyr’in İslamiyet’i kabul etmemesi üzerine bu nişan bozulmuştur. Bu nişanın bozulması Hz. Ebubekir’i üzmüş, Hz. Peygamberin onunla evlenmeyi kabul etmesi, yaşanan üzüntüyü ziyadesiyle mutluluğa çevirmiştir. Hz. Aişe’nin dokuz veya on bir yaşında evlendiğine dair rivayetler şöhret bulmakla birlikte, onun 17–18 yaşlarında evlendiğine dair kuvvetli deliller vardır. Hz. Aişe, ablası Esma’dan on yaş küçüktür. Esma ise hicretin yapıldığı yıl 27 yaşındadır. Önce nişanlı olup bu nişanın bozulması da, onun evlenme yaşının dokuz veya on bir olamayacağını göstermektedir. Küçük yaşta evlenmesiyle ilgili rivayetlerin, ilk nişanlandığı tarih ile karıştırılmış olma ihtimali de vardır. Hesaplamalara göre Hz. Aişe risaletten üç yıl önce doğmuş ve 18 yaşından yedi ay aldığı sırada evlenmiştir. Dokuz yıl evli kalan Hz. Aişe, Hz. Peygamberden sonra 48 yıl daha yaşamış ve 74 yaşında vefat etmiştir. Hz. Aişe validemiz 2100’den fazla hadis rivayet ederek, çok hadis rivayet eden sahabeler (el-Müksirûn) arasında yer almıştır. Bu kadar çok hadis rivayet etmesinde zeki ve bilgili olmasının yanı sıra Resulullah’tan sonra uzun süre yaşamasının payı da vardır. Resulullah’ın Hz. Aişe ile genç yaşında evlenmesi ve onun Hz. Peygamberden sonra uzun süre yaşamaya devam etmesi, böylece hadislerin günümüze kadar ulaşmasında ciddi anlamda katkı sahibi olması ilahi bir hikmet olarak düşünülmelidir.

4.Hz. Hafsa: Hz. Ömer’in kızı olan Hz. Hafsa validemiz, kocası Huneys’in Bedir savaşından dönerken hastalanıp Medine’de vefat etmesi üzerine dul kalmıştı. Hz. Ömer, kızının evlenmesini arzu ediyordu. O günün geleneklerine göre, bir baba kızını evlendirmek istediğinde sevdiği ve güvendiği birine teklifte bulunurdu. Hz. Ömer kızı ile evlenmesi için önce Hz. Osman’a, daha sonra Hz. Ebubekir’e teklifte bulundu; ancak ikisi de mazeret bildirip bu teklifi kabul etmedi. Bu gelişmeler üzerine Hz. Ömer’in çok üzüldüğünü gören Resulullah, dul ve hasta bir kadın olan Hz. Hafsa ile evlenmeyi kabul ederek arkadaşı ve İslam Kahramanı olan Hz. Ömer’in üzüntüsünü sevince gark etti.

5.Hz. Zeynep Binti Huzeyme bin Haris: Kocası Bedir savaşında şehit olan Huzeyme kızı Zeynep Validemiz, Resulullah ile evlendiği zaman 60 yaşındaydı; evlendikten iki ay sonra vefat etmiştir. Bu evliliğin, kocasının şehit olması üzerine yalnız kalan yaşlı bir kadını koruma altına alma niyeti taşıdığı meydandadır.

6.Hz. Ümmü Seleme: Kocası Uhud savaşında şehit düşen Ümmü Seleme validemiz, dört çocuğuyla birlikte yalnız kalınca, Hz. Peygamber, onun çocuklarının bakımını da üstlenerek kendisiyle evlenmiştir. Resulullah’ın, dört çocuğu bulunan 60 yaşındaki bakıma muhtaç bir kadınla evlenmesinin hikmeti, başka bir izaha gerek kalmayacak şekilde açıktır.

7.Hz. Zeynep Binti Cahş: Hz. Peygamber’in halası Ümeyye’nin kızı olan Hz. Zeynep validemiz, önce Resulullah’ın evlatlığı Hz. Zeyd ile evlenmiş ve aralarındaki uyumsuzluk nedeniyle boşanmıştır. Arap geleneklerine göre evlatlığın boşanmış eşi, gerçek oğlun boşanmış eşi gibi kabul ediliyordu. Oysa İslamiyet hem evlat edinmeye son vermiş, hem de evlatlığın boşanmış eşinin gerçek oğlu gibi sayılma geleneğini ortadan kaldırmıştı. Ancak Araplar bu yeni hükmü kabul etmekte zorlanıyorlardı. Cenab- Hak, Hz. Zeynep’in Resulullah ile evlenmesini murat etti: “…Zeyd, o kadından ilişiğini kesince biz onu sana nikâhladık ki evlatlıkları, karılarıyla ilişkilerini kestiklerinde (o kadınla evlenmek isterlerse) müminlere bir güçlük olmasın. Allah’ın emri yerine getirilmiştir.” (33.Ahzâb–37) Ayetten de anlaşıldığı gibi Resulullah, bu evliliğe istekli olmadığı halde, Allah’ın muradı bu şekilde tecelli etmiş ve yanlış bir gelenek Hz. Peygamberin yaşantısı ile sona erdirilmiştir. Bu evlilikteki hikmetlerden biri de, evliliklerde denklik (küfüv) prensibine riayet edilmesi gereğidir.

8.Hz Cüveyriye: Müreysi gazvesinde Müstalikoğullarından esir alınan 700 kadar esir arasında bulunan Hz. Cüveyriye, Resulullah’a müracaat ederek mükâtebe yoluyla kölelikten azad edilmek için yardım istedi. Hz. Peygamber, parasını ödeyerek onu esirlikten kurtardıktan sonra kendisiyle evlendi. Bu evlilikten sonra Müslümanlar, ellerinde bulunan bütün esirleri serbest bıraktılar, onlarda toptan İslamiyet’i seçtiler. Bu evlilik neticesinde hem barış sağlandı hem de İslamiyet kuvvet kazanmış oldu.

9.Hz. Ümmü Habibe: Ebu Sufyan’ın kızı olan Ümmü Habibe, kocası Abdullah bin Cahş ile birlikte Müslüman olarak Habeşistan’a göç etmiş; ancak kocası Habeşistan’da Hıristiyan olunca zor durumda kalmıştır. Bunun üzerine Hz. Peygamber Necaşi’ye elçi göndererek Ümmü Habibe’yi kendisine eş olarak istedi. Necaşi, bu isteği kabul etti. Hicri yedinci yılda gerçekleşen bu evlilik ile hem samimi bir Müslüman olan elli yaşındaki Ümmü Habibe zor durumdan kurtarılmış, hem de babası Ebu Sufyan’ın İslamiyet’e karşı olan düşmanlığı yumuşama ve yok olma sürecine girmiştir.

10.Hz. Safiye: Nadir oğullarının reisi Huyey bin Ahtab’ın kızı olan Hz. Safiye, Harun bin İmran’ın soyundandır. Hz. Peygamber, onu cariye olarak satın alıp azad ettikten sonra şöyle buyurdu: “İstersen serbestsin, mallarını al ve git, istersen sana evlenme teklif ediyorum, Müslüman ol ve yanımda kal.” Hz. Safiye ikinci teklifi kabul etti. Resulullah, onu cariyelik bedelini mehir sayarak kendisiyle evlendi. Bunun üzerine ashap, Hz. Safiye’nin akrabalarını serbest bıraktı ve onlar da Müslüman oldular. Bu evlilik ile hem birçok kişinin Müslüman olması sağlanmış, hem de bir cariyeyi satın alarak cariyelikten kurtardıktan sonra ödenen bedeli mehir sayma konusunda ashabına örnek olmuştur. Ayrıca Hz. Safiye’nin Yahudi asıllı olduğu göz önünde bulundurulduğunda, Hz. Peygamber’in insanlar arasında ırklarına göre bir ayrım yapmadığı açıkça görülmektedir.

11.Hz. Meymune: Hz. Peygamber’in evlendiği son kadın olan Hz Meymune, Hz. Abbas’ın baldızıdır. Hz. Meymune, Hz. Abbas aracılığıyla Resulullah’a evlilik teklifinde bulunmuş ve bu teklif kabul edilmiştir. Resulullah’ın Hz Meymune ile evlenmesi, Mekkelileri sevindirmiş ve Hz. Muhammed ile dostluklarının devam edebileceği fikrini canlandırmıştır.

Hz Peygamber, bu on bir kadın dışında, Mısır Mukavkısı’nın kendisine cariye olarak gönderdiği Hz. Maria ile de evlenmiş ve bu evlilikten oğlu İbrahim doğmuştur. Böylece Hz. Maria çocuk annesi (ümmü’l-veled) olarak hür statüsüne kavuşmuştur.

Görüldüğü gibi, Hz Muhammed (s.a.v.)’in evlilikleri, ilahi takdirin bir tezahürü olarak, nübüvvet görevinin tam anlamıyla ifa edilebilmesi için, yapılan evlilikledir; bu evliliklerden hiçbirini şahsi istek ve dünya zevki ile yorumlamak mümkün değildir.

V-Hz. Muhammed (s.a.v.), ömrü boyunca sınırsız evlenme yetkisine sahip olmuş mudur?

Bu konuda şu bilgilere sahip olmak gerekir:

Ahzâb suresinin 28. ve 29. ayetleri ile Resulullah’ın hanımlarının isterlerse ondan ayrılmaları değilse onunla birlikte kalmaları izni verilmiş; validelerimiz, Resulullah’a eş olarak kalmayı tercih etmişlerdir. Bunun ardından Hz. peygamber, eşlerinden vefat etmeyen dokuz tanesi ile evli iken nazil olan şu ayet ile bundan sonra yeni bir evlilik yapması yasaklanmıştır:

“Bundan sonra sana kadınlar helal olmaz; mülkiyetin altında bulunanlar dışında kadınlarını, güzellikleri hoşuna gitse bile başka eşlerle değiştirmen de helâl olmaz. Allah, her şeyi görüp gözetmektedir.” (33.Ahzâb52)

Hz. Peygamber’in hanımları, mü’minlerin anneleri sayılmışlar ve Resulullah’ın vefatından sonra da onun eşi olma şerefi ile yaşayıp toplumu aydınlatmaya devam etmişlerdir.

Son söz olarak şöyle diyebiliriz:


Hz. Peygamber’in yaptığı evlilikler, şartları ve hikmetleriyle birlikte göz önünde bulundurulduğunda, hiçbir yanlış anlamaya yer olmadığı bilakis Resulullah’ın bu evlilikleri yaparak fedakârlıkta bulunduğu açıkça görülmektedir."

Peygameberimizin sünnetleri

 
 
 
 
 
 
Peygameberimizin sünnetleri
 
apfel_fe:
Bir kimse Hz. Muhammed (S.A.V.)’e uymak, söz ve fiil gibi sünnetlerini işlemek, onun dediklerini yapmak ve yasakladıklarından kaçmak ve her halinde Hz. Muhammed (S.A.V.) ne yapıyorsa o şekilde hareket ediyorsa işte bu kişi gerçekten Hz. Muhammed (S.A.V.)’i seviyordur. Hz. Muhammed (S.A.V.)’in sünnetlerine uymayan kişinin ben Hz. Muhammed (S.A.V.)’i seviyorum demesi hakiki manadaki sevgi değildir. Eğer gerçekten sevseydi üzerinde Hz. Muhammed (S.A.V.)’in sünnetinden alamet olurdu.
   Allah (C.C.) buyurdu: “Ey Muhammed! De ki: Allah’ı seviyorsanız bana uyun, Allah da sizleri sevsin ve günahlarınızı bağışlasın Allah bağışlıyandır, merhamet edendir.” Bu ayeti kerimeden anlaşıldığına göre Allah’ın bizi sevmesi için yine Hz. Muhammed (S.A.V.)’in sünnetlerine uymamız gerekmektedir. Hz. Muhammed (S.A.V.) şöyle buyurdu: “Bir kimse ümmetim bozulduğu zamanlarda sünnetime sarılırsa yüz şehit sevabı alır”.Allah hepimizi sünneti seniyeye sarılanlardan eylesin.
  Sünnetler

-Sağ yanı üzerine kıbleye karşı yatmak.
-Misafir geldiği zaman yemek yedirmekte acele etmek.
-Ölünün techizinde acele etmek.
-Baliğ olan kızın evlendirilmesinde acele etmek.
-Müddeti geldiği zaman borcun ödenmesinde acele etmek.
-Günahları için tevbe etmede acele etmek.
-Hastayı ziyaret etmek.
-Hediye vermek.
-Misafirliğe giderken tatlı götürmek.
-Sabahın sünnetinin birinci rekatında “Kafirun” ve ikinci rekatında “İhlas” surelerini okumak ve bu iki rekatı sabahın ilk vaktinde evde kılmak.
-Doğan çocuklar için akika kurbanı kesmek.
-Üç parmakla yemek yemek.
-Hediyeyi kabul etmek.
-Zemzem suyunu ayakta içmek.
-Abdest  aldıktan  sonra ibrikten geri kalan suyu ayakta içmek. 
-Yemekten sonra parmakları yalamak. Önce orta parmağı sonra şehadet parmağını sonra da baş parmağı yalamak.
-Sakalın uzunluğunun bir kabza miktarı olması.
-Yatarken abdest alıp abdestli yatmak.
-Yatarken ve uyanıldığı zaman misvak kullanmak.
-Çocuğun doğumunun yedinci günü saçlarının kesilmesi ve bu günde ona isim verilmesi ve kesilen saçların ağırlığınca altın ve gümüş sadaka vermek.
-Kapların üstünü örtmek.
-Burundaki pisliği atarken soldan başlamak.
-Yatarken kapıyı kilitlemek ve ışığı söndürmek.
-Sakalı taramak.
-Evdeki boş su kaplarını doldurmak.
-Başkasının Kur’an okumasını dinlemek.
-Borçluya alacağı için müsaade göstermek.
-Alışverişte pazarlık yapmak.
-Namazda safları düzgün ve sımsıkı yapmak. 
-İftarda acele etmek.
-Öğle uykusu uyumak, gülsuyu kullanmak, koku sürmek.
-Mezarları ziyaret etmek.
-Kişinin vasiyetini yazarak yanında bulundurması.
-Evlenirken dindar kadınları seçmek.
-Dua ederken elleri kaldırmak, dua bitince de avuçlarını yüze sürmek.
-Hastaya şifa bulması için dua etmek.
-Cemaatle namaz kılmak.
-Sahur yemeği yemek.
-Abdestten sonra havlu gibi şeylerle kurulanmak.
-Aksıranın aksırma sonunda “Elhamdülillah” demesi ve yanında işiteninde “Yerhamuke Allah” demesi.
-Çocukları sevmek ve şefkat göstererek omuzda taşımak.
-Şefkat ve merhamet duyguları ile çocukları yanaklarından ve sair yerlerinden öpmek.
-Rüzgar estiği zaman dua etmek.
-İstişare etmek (bir işi yapıp yapmamak hususunda güvenilir kimseye başvurup ona danışmak).
-Muhayyer kılındığı (serbest kaldığı) iki iş arasında günah olmadıkca, bu iki işten en kolay olanını seçmek.
-Allah rızasını gözeterek mümin kardeşini ziyaret etmek.
-Yemek yenilen evde teberrüken namaz kılmak ve namaz sonunda ev sahiblerine dua etmek.
-Ziyarete gidilen bir arkadaşın evinde yemek yemek.
-Cuma ve bayram günlerinde, özel ziyaretcilerini kabulleri sırasında en temiz ve en güzel elbiseleri giymek.
-Kur’an’ı Kerim’i bakarak okumak.
-Çocuğu kucaklamak.
-Çocuğun başını okşamak.
-Çocuklara güzel isim vermek.
-Çocuklarla latife etmek.
-Vadedilen şeyi yerine getirmek.
-Baygın olan hastaları, şuurlarını kaybetmiş oldukları halde ziyarete gitmek.
-Yolda yürürken konuşmamak.
-Banyo ve tuvalete tükürmemek.
-Misvak kullanmak.
-Tuvalete girerken ve çıkarken dua okumak.
-Ayakkabılarımızı giyerken ters çevirip giymek.
-Ölünün karnı üzerine bir şey koymak. (Şişmesin diye)
-Ölüm sekeratında olan kimseye su vermek.
-Ölüm sekeratında olan kimsenin yanında Yasin okumak.
-Cuma günü Kehf suresini okumak.
-Cuma günü çok salavat getirmek.
-Bayram gecelerini ibadetle geçirmek.
-Bayram günü iyali (ailesi) üzere rızk ve elbise vesaire ile genişletmek.
-Kefen rengi beyaz olmak.
-Kabrin üzerine küçük taşları dizmek, başucuna yüksek taş dikilmesi, ayak ucuna bir taş dikmek, kabri yerden bir karış kadar yüksek yapmak.
-Ölü ehline taziyede bulunmak. Definden önce veya sonra.
-Oruçlu bir kişinin başka bir oruçluyu kendi ile beraber iftar ettirmesi.
-Yemeğe başlarken besmeleyi yükses sesle söylemek.
-Yemek esnasında haram olmayan bir şeyi konuşmak.
-Elden yere düşen lokmayı (pis olmazsa) yemek.
-Arkadaşlarıyla yemek yerken yemeği uzatmak. (Onlar doyana kadar.)     
-Güzel lokmaları arkadaşlarına vermek.
-Yemek sahibine dua etmek.
-Meyvenin çekirdeğini sol elle çıkarmak.
-Mezar başlarını okumamak.
-İbadet esnasında en güzel ve temiz elbiseyi giymek.
-Ezan okunduktan sonra ezan duasını okumak.
-Hergün yüz defa estağfirullah demek.
-Orucu hurma veya su ile açmak.
-Konuşurken göz bebeğinin içine bakarak konuşmak.
-Yemek yerken başkalarının yediğine bakmamak.
-Cuma günü beyaz elbise giymek.
-Gusul abdestinden sonra iki rekat namaz kılmak.
-İlk verilen sözün tutulması.
-Bayram namazına gitmeyi uzun yoldan, dönüşü kısa yoldan yapmak.
-Kişinin yemeği önünden yemesi.
-Bir meclise girerken ve ayrılırken selam vermek.
-Bir yere girmek için izin isteyen kimseye “sen kimsin” denildiği zaman bilinen ismini söylemek.
-Ehli ve yakınlarına hastanın halinden sorulması.
-Cenaze geçerken iyi kimse için ona dua etmek ve onu hayırla anmak.
-Kur’an’ı can kulağıyla dinleyip ayetlerin anlamlarını düşünmek.
-Cemaatle namaz kılarken saflardaki boş yerleri doldurmak.
-Safların sağ tarafında durmak.
-Bir topluluğa katılacak kişilerin yıkanması, güzel elbiseler giymesi ve koku sürünmesi.
-Sahuru imsaka yakın vakte kadar tehir etmek.
-İftarda acele etmek.
-Akşam namazını kılmakta acele etmek.
-Kıbleye karşı oturmak.
-Su isteyen kişi sudan başkasına verecekse sağ tarafından başlaması.
-Ezan okunurken hiçbir şey yapmadan oturmak.
-Hasta ve yaşlıları ziyaret etmek.
-Toplum içinde yanımızdaki ile fısıldaşmamak.
-Selam vermek.
-Yemeği iki öğün yapmak.
-Yolculuk esnasında konaklanan yerde iki rekat namaz kılmak.
-Zeytinyağı yemek.
-Eti ağıza yaklaştırıp dişleriyle kopararak yemek.
-Seferde yolculuk yaptığı arkadaşlarına hizmet etmek.
-Başka birinde selam getiren kişiye “Aleyke ve aleyhisselam” demek.
-Bıyıkları kısaltmak.
-Başı tarayıp temizlemek.
-Tırnak kesmek.
-Koltuk altlarını yolmak.
-Kasıkları tıraş etmek.
-Sünnet olmak.
-Herşeye besmele ile başlamak.
-Her gece göze sürme çekmek.
-Yolda giderken ayağımıza takılabilecek veya ona benzer şeyleri kenara çekmek.
-Ramazanda fazla cömertlik göstermek.
-Ramazanda Kur’an’ı Kerim’i hatim yapmak.
-Yemeği birarada yemek.
-Cuma günü tırnak kesmek.
-Tane tane konuşmak. Anlaşılmadığı mı üç sefer tekrarlamak.
-Kötülük edene iyilik etmek.
-Kapıya gelen çocuğa bir şey vermek.
-Bir toplulukta su dağıtırken bardak sağ elde ve sağ taraftan dolaştırmak.
 -Bir sıkıntı ile karşılaşıldığı zaman: “La havle vela kuvvete illa billah” demek.
-Sirke yemek.
apfel_fe:
-Bir adam oturmak istediği zaman ayakkabılarını çıkarıp sol tarafına bırakmak.
-Verilen yastığı, güzel kokuyu ve sütü reddetmemek.
-Davete icabet etmek.
-Sabah namazını sünnetini kıldıktan sonra sağ tarafına yatmak.
-Her Cuma sadaka vermek.
-Sofraya oturmadan ve kalkınca ellerimizi yıkamak.
-Soframızda yeşillik ve sirke bulundurmak.
-Tabağımızı sıyırmak.
-Sofradaki kırıntıyı sağ elimizin işaret parmağı ile toplamak.
-Sofraya iyice acıkmadan oturup doymadan kalkmak.
-Yemekte mideyi üçe bölüp, bir kısmını yemek, bir kısmını su ve üçte birini de nefes alması için bırakmak.
-Yemeğe tuz ile başlayıp tuz ile bitirmek.
-Misafirlikte kalma süresini üç gün yapmak.
-Seferde üç kişi olduğu zaman birisini reis seçmek.
-Yatarken hiçbir müslüman hakkında kin gütmemek.
-Suyu üç yudumda içmek.
-Sofraya büyüklerden önce oturmamak, aç gözlülük yapmamak.
-Bir şey yerken üç parmakla yemek.
-Herşeyi giyerken sağdan çıkarırken soldan çıkarmak.
-Kırk gün her sabah aç karnına, gün atlamadan siyah kuru üzüm yemek.
-Tuvalete veya banyoya sol ayakla girip sağ ayakla çıkmak.
-Evlerimize, camilerimize sağ ayağımızla girip sol ayağımızla çıkmak.
-Yüzme öğrenmek.
-İnsanları yüzüne karşı övmemek.
-Yemekten sonra tatlı yemek.
-Misafirlere hoşaf suyu ikram etmek.
-Arabaya binildiğinde üç kere “Elhamdulillah”, üç kere “Allahu Ekber”, bir kere “La ilahe illalah demek.”
-Kurban bayramında kemikleri kırmadan suya veya toprağa gömmek.
-Bir iş yaparken Peygamber Efendimiz (Sallallahu Aleyhi Vessellem)’in nasıl bir iş yaptığını düşünerek yapmak.
-Yemekten sonra kürdan kullanmak.
-Süt içtikten sonra ağzı çalkalamak.
-Yemekten sonra ellerin aralarını ve ağızı yıkamak.
-Misafire sofraya gelmesi için üç defaya kadar ısrar etmek.
-Yemek yedirmek.
-Düğünün ilk gününde yemek vermek.
-Misafiri kapıya kadar uğurlamak.
-Cenaze evine üç gün yemek götürmek.
-Evlenmek.
-Karısıyla cima etmeden önce oynaşmak, konuşup şakalaşmak, elleşmek.
-Misafirliğe gittiğinde kapıyı üç kez çalmak.
-Önüne bakarak yürümek.
-Bağdaş kurarak oturmak.
-Edep yerlerine su serpmek.
-Tırnak altı kirlerini temizlemek.
-Güzel koku sürünmek.
-Misvak kullanmak.
-Önüne konan yemeği bitirmek.
-Küçük su döktüğü zaman kamışı üç kere (sıkıp süzmek).
-Seferden dönerken çoluk çocuğa hediye getirmek.
-Fareyi öldürmek.
-Musahafa etmek (tokalaşmak).
-Baştaki saçı tamamen tıraş etmek.
-Bir şeye şaşıp hayret edildiği vakit “sübhanallah” demek.
-Vedduha suresinden sonra tekbir getirmek. Bu sureden sonra Kur’an’ın sonuna kadar tekbir getirilir.
-Hayızlı kadınla yatmak, beraber yemek ve içmek.
-İnsanın önce Allah’a itaat ve ibadette kendi nefsi ile mücahede etmesi.
-Silah kullanmayı öğrenmek.
-Büyük bela, musibet ve dertleri güzel sabırla karşılamak.
-Uzun zaman sıhhat ve afiyette olmaktan dolayı üzülmek.
-Hastalık halinde yapmış olduğu günahlarına tevbe etmesi.
-Bir şeyi uğursuz görmemek.
-Hasta yoklamakta sünnet olan gün aşırı veya iki günde bir gitmektir.
-Hastadan dua istemek.
-Feryad ve şikayet etmeden hastanın hafif hafif inlemesi.
-Ölümü çok hatırlamak.
-Ölmekte olana şehadet kelimesini telkin etmek.
-Din kardeşinin veya başkasının ölüm haberini işitince “İnna lillahi ve inna ileyhi raciun” demek.
-Mümine isabet eden her bela ve musibet için  “İnna lillahi ve inna ileyhi raciun” demek.
-Çocuğun sağ kulağına Ali İmran suresinin 36.cı ayetini okumak.
-Kapların üstünü örtmek.
-Şalvar giymek.
-Yamalı ve sert kalın elbiseler giymek.
-Yün ve kıldan yapılan elbiseleri giymek.
-Yeşil giymek.
-Elbiseyi kirlenince yıkamak.
-Müslüman kardeşine ayakkabı veya mest bağışlamak.
-Gümüş yüzük ve akik taşından yüzük takmak.
-Saçı taramak.
-Kadınların kına yakması.
-Aynaya veya saf suya üstünü başını, şeklini düzeltmek için bakmak.
-Seferden gelenin boynuna sarılmak.
-Kur’an’ı Kerim okurken kalbden başka düşünceleri atıp ayeti kerimeleri düşünmek, manalarına vakıf olmaya çalışmak.
-Kur’an’ı Kerim’i okurken yavaş yavaş, tane tane okumak.
-Kur’an’ı Kerim’i okurken her ayette durmak, rahmet ayetlerinde Allah’dan istemek, azab ayetlerinde Allah’a sığınmak, celali ve kibriyası büyüklüğü zikredildiğinde tesbih etmek.
-Müminin evinde Kur’an’ı Kerim’den mümkün olduğu kadar okuyarak evinin nasibini vermesi.
-Kullandıktan sonra misvağı yıkamak.
-Ezanı sesin daha uzaklara gitmesi için yüksek yerde okumak.
-İnsanlarla iyi geçinmek.
apfel_fe:
-Kurbanını kişinin kendisi kesmesi.
-Arpa ekmeği yemek.
-Yemeğe doğru biraz eğilmek.
-Herhangi bir şeyi sağ elle verip sağ elle almak.
-İnsanlara temiz ve güzel görünmek.
-Üzümü ekmek ile yemek.
-Salatalığı tuzla yemek.
-Cevizi hurma ile yemek.
-Hadisi şerif ve Kur’an’ı Kerim ve mubah olan diğer şeyleri dinlemede sünnet olan, kişi anlayışını, aklını, zihnini toplayıp konuşanı, okuyanı ve hadis bildireni dikkatle dinlemek ve susmaktır.
-Kur’an’ı Kerim dinlemenin sünnetlerinden biri de azalarının sükutu, gözlerini yummak ve Kur’an’ı Kerim’den dinlediğini yapmaya azm etmek ve yerine getirmek.
-Asa (baston) taşımak.
 -Konuşan sözünü bitirmeden, dinlediği üzerinde konuşmamak ve sormamak sünnettir.
-Yatsıdan sonra dünya işlerinden konuşmamak da sünnettir.
-Gördüğü iyi rüyaları, bir alime ve nasihat ediciye anlatmak.
-Yolculuğa çıkanı geçirmek.
-Sefere çıkarken din kardeşleri ile vedalaşmak.
-Her yüksek yerde çok tekbir okumak, yani “Allahu Ekber kebiren” demek yolculuğun sünnetlerindendir.
-Yolculuktan gelenin çoluk çocuğuna, akrabasına yiyecek ve benzeri bir şey hediye getirmek.
-İnsanlara nasihat ve şefkat ile davranmak.
-İnsanların elinde olandan ümidini kesmek.
-Dinine, emanetine güvendiği, salah ve takvasını bildiği kimseler hariç başkaları ile dostluk etmemesi.
-Ziyaretine gelene ikram etmek. Altına minder koymak, hizmetine kalkmak.
-Din kardeşleri ile görüşmek için hazırlanmak onlar için süslenmek, en temiz ve güzel elbisesini giymek.
-Yanında bulunmayan din kardeşine hayır ve selametle dua etmek, uzakta ise mektup yazıp, ayrıldıktan sonraki durumunu, çoluk çocuğunun halini sormak.
-Misafirin elinden tutup, güler yüzle yüzüne bakarak evine sokmak.
-Ev sahibi misafirle beraber sofraya oturmuş ise önce kendisinin elini uzatıp yemeğe başlaması ve sonunda da herkesten sonra yemekten el çekmesi.
-Yemek yedikten sonra misafirin evsahibine “evinizde oruçlular iftar etsin, yemeğinizi iyi insanlar yesin, melekler sizi rahmetle ziyaret etsin” diye dua etmek.
-Komşuya ikram etmek.
-Evlenmek istediği kadını, kızı nikahdan önce görmek.
-Evlendiklerini duyurmak.
-Evlenen kişi veya vekilinin Allah’a hamdü sena, Resulüne salatu selam etmesi, Kur’an’ı Kerim okuması sünnettir. Sonra mehiri belirtip nikah kıyılır.
-Bereket için gelinin başına şeker veya badem serpilmesi ve hazır olanların bunları toplayıp almaları.
-Damadın ayaklarını yıkayıp suyunu bereket için odanın köşelerine serpmesi.
-Emri maruf ve nehi münkerde (iyiliği emredip kötülükten men etmede) önce kendinden başlamak.
-Ruhunu teslim ettiği zaman hemen yüzünü örtmek, gözlerini kapamak ve çenesini bağlamak.
-Cenazeyi en yakınının yıkaması.
-Cenaze sahibinin “La havle ve la kuvvete illa billahil aliyyil azim”i çok söylemesi.
-Cenaze namazı kılmaya gitmek.
-Cenazenin arkasından gitmek.
-Cenazeye götürmede acele etmek.
-Mevta defin edilmeden önce dönmemek.
-Definden önce cenazenin kabir üzerine konulduğu zaman oturmak.
-Cenazeyi kıbleye karşı çevirmek ve kabre koyanın “Bismillahi ve ala milleti resulullahi” demesi.
-Cenaze sahibinin birinci gece geçmeden elinden geldiğince bir şey tasadduk etmesi.
-Ölen müslümanları hep iyilikle anmak.
-Yemeği yerde yemek.
-Emanet olarak alınan şeylerin kırıldıkları veya yitirildikleri takdirde bedellerinin ödenmesi.
-Ramazanın son on gününde itikaf etmek.
-Üzümü ikişer ikişer yemek.
-Yatağın yumuşak olmaması.
-Taze hurmayı kuru hurma ile yemek sünnettir.
-Kuru üzümü yaş üzüm ile, taze cevizi ve bademi kuruları ile yemek sünnettir.
-Acıkınca yemek yemek, diz üzerine veya sağ ayağı dikip sol ayak üzerine oturmak, lokmaları küçük yapmak, kimsenin lokmasına bakmamak, doymadan kalkmak, bitiminde Allah’a hamd etmek yemeğin sünnetlerindendir.
 -Alimlerin ve adil hükümdarların elini öpmek sünnettir.

apfel_fe:
-Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (S.A.V.) kamis dedikleri gömleği severdi.
-Çok düşünürler ve her rast geldiğine evvela selam verirlerdi.
-Yüzükleri gümüşten idi.
-Cemaatle bir yere giderken daima kendileri geride kalırdı.
-Her vakit için abdest alırdı.
-Ramazanın sonraki günlerinde ibadet için çok gayret sarfederdi.
-Bir şeyi alıp verirken sağ elle yapardı.
-Yerin üzerine otururlardı.
-Taranacağı vakitte saçını, kaşını, sakalını evvela sağ taraftan başlar sonra sol taraftan tararlardı.
-Her işlerinde evvela sağı yaparlar sonra da sol tarafını yaparlardı.
-Hacamat olurlardı. (Kan aldırırlardı.) Ekseriyetle bu kan aldırması başlarından yaptırırlardı.
-Bayram namazlarına giderken yürüyerek giderler, dönerken de başka yoldan dönerlerdi.
-Elbisesindeki yırtıkları dikerlerdi.
-Ayakkabılarını tamir ederlerdi.
-Davete icabet ederdi.
-Sarığı başlarına sararlardı.
-Kurbanlık koyunları kendi elleriyle keserdi.
-Yemeği yere kor orada yerdi.(Altına kasnak gibi bir şey koymazdı.)
-Eşeğe binerdi.
-Çocuklara selam verir, onların başlarını okşardı.
-Perşembe günleri sefere çıkmayı severdi.
-Suyu üç nefeste içerler evvelinde “Bismillah” derler sonunda “Elhamdülillah” derdi.
-Ehli beytinden birisinin yalan söylediğine muttali olursa artık onun yüzüne bakmazdı ta ki o tevbekar olup da “bir daha yapmayacağım” deyinceye kadar.
-Sarıklarını mübarek başlarına kendileri dolarlar, uçlarını da arkalarına omuzlarının arasına sarkıtırdı.
-Gözlerine sürme çekerdi. Bu sürmeyi gece vakti yatarken çekerdi. Çektikleri vakit de üç defa çekerdi.
-Yemek yerken önüne isabet eden yerden yerlerdi.
-Namaz kıldıktan sonra üç kere istiğfar ederdi.
-Abdest aldıktan sonra bir avuç su alırlar o aldıkları suyu avret yerlerine, ön taraflarına serpiştirirdi.
-Abdest alırken yüzüğünü oynatırdı.
-Abdest aldıktan sonra iki rekat mutlaka namaz kılardı.
-Kendilerini üzen bir şey olduğu vakit, hemen kalkar namaza dururdu.
-Dua ederken elin içini yüzüne doğru çevirirdi.
-Dua bitince ellerini yüzüne sürerdi.
-Yatarken misvak yanı başında olurdu. Gece uyandığı zaman ağzını misvaklardı. -
-Gece namaz kılarken evvela iki rekat hafif namaz kılar diğer kıldıkları namazları (iki rekat hafif kıldıktan sonraki kıldıkları gece namazlarını) uzun tutardı.
-Toplantı meclisinden dağılırken yirmi kere istiğfar ederdi.
-Seferden döndükleri vakit mescide gider iki rekat namaz kılar sonra evine giderdi.
-Gece gündüz daima Kuran okurdu. “Elese zalike bi kadirin ala en yühyiyel mevta?” Sure-i Kıyametin sonundaki bu ayeti okurken “Allah Teala ölüleri diriltmeye kadir değil mi?” deyince o zaman kendisi ona “bela” diye cevap verirdi.
-Vettini suresinde “Eleysallahu biahkemil hakimin?” “Ahkemil hakimin değil mi Allah?” ayetini okuyunca “bela” derdi.
-Ashabından bir zat Resulu Ekrem’le karşılaştı, ayağa kalktı ise Resulu Ekrem de onunla beraber ayakta dururdu. O gelen ayrılmadıkca Resulu Ekrem ondan ayrılmazdı.
-Kim olursa olsun küçük, büyük onun elini bırakmaz ta ki o bırakıncaya kadar.
-Ashabından birisiyle karşılaştı mı elini tutar musahafa eder ve sonra da onun için dua ederdi.
-Adamın ismini unuttuğu zaman, o adama “Ey Allah’ın kulunun oğlu” diye hitab ederdi.
-Yürürken sağa sola bakmazdı.
-Cuma günleri muhakkak gusül abdesti alırdı.
-Susması çok gülmesi az idi.
-Gayet az mizah, latife yapardı.
-Üzerine giydiği gömlek ayak topuk kemiğinin üstünde idi.
-Tarağı, makası, aynası, iğnesi daima yanlarında gezerdi.
-Bir cam bardağı vardı suyu ondan içerdi.
-Söz getirenlerin sözünü katiyyen dinlemezlerdi.
-Birinin diğeri için söylediği sözlere de hiç dikkat verip kulak asmazdı.
-Dayanarak yemek yemezdi.
-Konuştukları vakit muhakkak tebessümle, güler yüzle konuşurdu.
-Yatarken, kalkarken misvak kullanırdı.
-Sure-i Secde ve Tabareke’yi okumadan uyumazdı.
-Bir yere gittikleri vakitte orada iki rekat namaz kılmadan (gittiği evde iki rekat namaz kılardı) ayrılmazdı.
-İnsanın bazan kızgın vakitleri olur, meşgul vakitleri olur. O zaman karşısındakinin yüzüne bakmazlarmış ki “benim yüzümden onun içine bir soğukluk gelir” diyerek, onun yüzüne bakmazlarmış.
-Müslümanların zaiflerine gider ziyaret ederdi.
-Yedi şeyin gömülmesini emretmiştir: Saç, tırnak, kan, kadınların hayız şeyleri, dişler, pıhtılaşmış kan, -lohusaların çocuk doğurdukları vakitte atılan zarlar, parçalar.
-Hurma ile iftar ederdi o yoksa su ile iftar ederdi.
-En çok yedikleri şey arpa ekmeği idi.
-İdrarını çömelerek yapardı.
-Ayda bir kere umumi temizleme yapardı.
-Koltuk altları, edep yerlerindeki tüylerin giderilmesini ayda bir kere yapardı.
-Pazartesi Perşembe günü oruç tutardı.
-Aşure günü oruç tutardı.
-Yalnız muharremin 10.ncu günü değil 9.cu günü de ilave etmek, yahut 10.ncu ile 11.nci günü beraber tutmayı efdal bulmuşlardı.
-Her ayda bazan ilk üçünü bazan son üçünü bazan 13,14,15.nci (kameri ayın) tutmak suretiyle her aydan üç gün oruç tutardı.
-Hac ayının önceki dokuz gününü de oruç tutarmış.
-İftarı hurma ile yaptıktan sonra yemeğin sonunda yine hurma yerlerdi.
-Elmaya bakmak hoşlarına giderdi.
-Yeşilliklere, ormanlara, ağaçlara, meyvalara, akarsulara bakmak hoşlarına giderdi.
-Dua ederken üç defa söylerdi.
-Mesela “Ya Rab beni af et, Ya Rab beni af et, Ya Rab beni affet”.
-Kollar ve kolların kürek denilen kısımları hoşlarına gider, et alındığı vakitte oralardan alıp yerdi.
-Soğuk tatlıları sever, şerbetlerin soğuğunu severdi.
-Güzel kokuyu sever ve kokulanırdı.
-Düşmanla ancak güneş öğleyi geçtikten sonra ikindiye doğru karşılaşmayı severdi.
-Kendileri evlerimizdeki kapların kapalı olmasını tavsiye ediyorlar.
-Yemek kaplarının kapanması hoşuna giderdi.
-Üzüm salkımlarının evlerinde bulunmalarından memnun olurdu.
-Bakır kaplardan, ibrik gibi şeylerden abdest almak hoşuna giderdi.
-Koyunları kendisi sağardı.
-Cuma günü, Ramazan bayramı günü, Kurban bayramından önceki arefe günü guslederdi.
-Taharetlenirken üç kere yıkamayı adet haline getirmişti.
-Çirkin isimleri değiştirirdi.
-Kendi işlerini kendi yapardı.
-Cuma günü Cuma namazına gelmezden evvel, tırnaklarını keser, bıyıklarını kısaltırdı.
-Zikrullahı çokca yapardı.
-İri iri bağıra bağıra söylenen sözleri sevmezdi.
-Sesi kısa kısa, kimseyi taciz etmemek suretiyle alçak sesle konuşulmasını severdi.
-Sıcak yemeği hoş görmez, soğutun bunu derdi.
-Daima cemaat önde yürür kendisi arkada, yahut sağda veya solda yürürdü.

apfel_fe:
-Bazı insanlar lüzumu olmayan sorular sorduğunda bunu sevmezdi.
-Mescidde bazı insanlar şiddetli aksırır ondan hoşlanmazdı.
-Ayakkabının ne büyük ne de küçük olmasını isterdi, ayakkabının ayağa göre olmasını isterdi.
-Hayvanda, koyunlarda öd, sidiklik, zeker, hayalar, bez, kanı, böbrekler gibi şeylerin yenilmesini hoş görmezdi.
-Başlarına giydikleri şey (takke) beyaz Şam’da yapılmış bir baş giyeceği idi.
-Doğan çocuğun kulağına ihlas suresini okurdu.
-Miski bedenine ve başına sürer onun güzel koku olduğunu buyururdu.
-Yatağı hafif ve ince idi.
-Kokulardan amber de sürmüştür.
-Namaz kıldıktan sonra üç kere istiğfar ederdi.
-Namaz sırasında giydiği elbisenin düğmesi çözüktü.
-Sabah namazından sonra güneş çıkıncaya kadar uyumayı yasaklamıştır.
-Bir hastayı ziyaret ettiği zaman başucunda otururdu.
-Kendi eşyalarını bizzat kendileri taşırlardı.
-Müezzin Hayyeale’ssalah dediği vakit “La havle vela kuvvete illa billah” derdi.
-Tufanda bir meyva getirildiği zaman “Allah’ım! Şu şehrimizede bize bereket ver. Ölçeğimizde ve ölçümüzde bereket üstüne bereket ver” der sonra o meyvayı yanında bulunan çocukların en küçüğüne verirdi.
-Daima en yumuşak ve tatlı yolla ikaz ederler ve irşadda bulunurdu.
-İnsanlara karşı olduğu gibi hayvanlara karşı da merhametliydi.
-Başının sağ kısmını göstererek berbere saçlarını kesmesini söylerdi.
-Dünya zevklerinden uzak olarak her şeyin azı ve basiti ile yetinirdi.
-Sabah namazını kılınca orada güneş iyice doğup, aydınlanıncaya kadar bağdaş kurup otururdu.
-Hapşırdığı zaman elini veya elbisesinin ucunu ağzına götürerek sesini kısar veyahut ağzını yumardı.
-Sefer esnasında gece konakladığı vakit sağ tarafına yaslanır.
-Eğer sabaha az bir zaman kala konaklarsa dirseğini dikip başı avucunda olduğu halde yaslanırdı.
-Geceleyin yataklarına girdikleri zaman sağ elini yanağının altına koyar sonra şöyle buyururdu: “Allah’ım! Mübarek ismin bereketiyle yaşarım ve yine ismin bereketiyle öleceğim.
-” Uykudan uyandıkları zaman da “Ölüme benzer uyku ile bizi öldürdükten sonra yine hayata kavuşturan Allah’a hamdü senalar olsun, haşir onadır.” derdi.
-Vitir namazının birinci rekatında “Sebbihisme Rabbikel ala”, ikinci rekatında Kafirun, üçüncü rekatında ihlas suresini okurdu.
-Yatmadan önce oturarak iki rekat namaz kılar ve sonra yatardı. Birinci rekatta “İza Zülzile” ikinci rekatta “Elhakümü” veya Kafirun suresini okurdu.
-Günde yetmiş kere Allah’a tevbe ve istiğfar ederdi.
-Bazan dizleri üzerine çökerek, bazan iki ayakları üzerine ve bazan da sağ ayağını bükerek (sağ ayağını diker) sol ayağı üzerine otururdu.
-Hiçbir yemeği beğenmezlik etmezdi.
-Ramazan bayramında bayram namazına gitmeden önce birkaç hurma yerdi. (Bu hurmaların sayısı tek olurdu.)
-Kurban bayramında namazdan dönünceye kadar bir şey yememiş ancak kestiği kurban etinden yemişti.
-Yemek yerken birşeye dayanarak yemek yemez ve sofradan doymadan kalkardı.
-En çok okuduğu dua: “Allahümme Rabbena atina fiddünya haseneten ve fil ahireti haseneten ve kına azabennar” idi. -Özür dileyenlerin mazeretini kabul ederdi.
-Kadınlarla et doğrardı.
-Şakalaşır fakat şakasında da doğruyu söylerdi.
-Kendisine müracaat eden herkesin işine koşardı.
-Bir vakit yatacağı yeri ayıplamamıştır.
-Sokaklarda fazla dolaşmazdı.
-Besmele ile oturur ve besmele ile kalkardı.
-Herkese ayrı ayrı hal ve hatırını sorardı.
-Fazla ve lüzumsuz konuşmazdı.
-Her gece yatağına girdiği vakit avuçlarını toplar onlara üfürür ve İhlas, Felak ile Nas’ı okur sonra elleri ile başından ve yüzünden başlayarak yetişebildiği aşağı kısmına doğru vücudunu meshederdi.
-Bunu üç defa yapardı.
-Süt içer ve ağzını çalkalardı.
-Hurmayı salatalıkla yerdi.
-Karpuzla birlikte hurma yerdi.
-Kavunu taze hurma ile yerdi.
-Hurma ile tereyağını severdi.
-Balı severdi.
-Abdest bozmak istediği zaman oturmadan önce elbisesini kaldırmazdı.
-Vitir namazını bitirip selam verdiği vakit üç defa ve üçüncüsünde sesini yükselterek “Sübhanel melikil kuddus” derdi. -Cuma günü sabah namazında Secde suresini okurdu.
-Kendisine sevinç verici bir haber veyahud bir müjde gelince Allah’a şükretmek üzere secdeye kapanırdı.
-Çarşıya, pazara çıkar çoluk çocuğunun ihtiyaçlarını satın alırdı.
-Kendisine verilen hediyeyi orada bulunanlarla paylaşır ve “hediye müşterektir” buyururdu.
-Evine girdiği zaman işe dişini misvaklamakla başlardı.
-Vaaz ve nasihatten sahabelerine bıkkınlık gelmesin diye hallerine bakıp ona göre gün ve saati kollardı.
-Kur’an’ı Kerim’i hatim ederken Nas suresini okuyunca Fatiha’dan başlar ve Bakara suresinin başından “Ve ulaike hümülmüflihun” ayetine kadar okuduktan sonra hatim yapar kalkardı.
-Ekmeği sağ eline karpuzu da sol eline alır bir ekmekten bir karpuzdan yerdi.
-Başkalarıyla yemek yediği zaman sofradan en son kalkardı.
-Müminin artığını yemesini severdi.
-Kabak tatlısı ve mercimek çorbasını çok severdi.
-Eline biraz arpa ekmeği alıp üzerine hurma koyup ekmek ile beraber hurmayı yerdi.
-Tatlı ve güzel kokulu hediyeler geldiğinde geri çevirmezdi.
-Tatlının tadına bakar ve güzel kokulu çiçek veya gülü koklardı.
-Hurmanın çekirdeğini şehadet parmağı ile orta parmağı arasına alıp atardı.
-İçecekler içinde en çok sevdiği soğuk şerbet idi.
-Sol eline üzüm salkımını alır sağ eliyle üzümü yerdi.
-Patlıcan yer ve faydalarını anlatırdı.
-Turp yerken sünnet olan  kişinin ilk ısırmasında Resulullah (S.A.V.)’i hatırlamasıdır.
-Yumurta yerdi ve severdi.
-Soğuk ve tatlı suyu severdi.
-Mesti siyahdı.
-Saçlarını gün aşırı tarardı.
-Saçlarını taramak için açarken Elem neşrahleke suresini okurdu.
-Abdestsiz durmazdı.
-Helvayı severdi.
-Sebze yemeklerini severdi.
-Kabak yemeğini severdi.
-Hiç kimse ile çekişmezdi.
-Bakmak istediği zaman bakacağı tarafa tamamiyle dönerek bakardı.
-Meclisinde bulunanlar bir şeye gülerse o da onlara uyarak gülerdi.
-Hiç bağırıp çağırmaz, kötü söz söylemezdi.
-Hiç kimseyi ayıplamazdı.
-Etrafına gelişi güzel bakmazdı.
-Lüzumsuz yere konuşmazdı.
-Dünya için, dünya işleri için kızmazdı.
-Bir şeye işaret edeceği vakit parmağı ile değil bütün eli ile işaret ederdi.
-Ev süpürürdü.
-Salatalığı taze hurma ve tuz ile yerdi.
-Meyvelerden en çok sevdiği yaş hurma, üzüm, kavun ve karpuz idi.
-Eti ısırarak yerdi.
-Semizotu severdi.
-Parmaklarını temizlemeden elini mendil ile silmezdi.
-İçtiği kaba nefes vermez, bardağı ağzından uzaklaştırdıktan sonra nefesini alırdı.
-Cübbe giyerdi.
-Canı fazla sıkıldığı zaman sık sık sakalını avuçlardı.
-Hoşa gitmeyen bir şeyi yüze vurmazdı.
-Çok cömert idi. Hele Ramazan ayında esen rüzgar gibi eline geçen her şeyi dağıtırdı.
-Kabile ve akrabasına çok ikramda bulunurdu.
-Kendisinden istenilen herşeyi verirdi.
-Cenazelere katılırdı.
-Elbisesini yamardı.
-Kim olursa olsun kendisini çağırana “buyurun” diye cevap verirdi.
-Adımlarını ağır ve çekinerek atar, yürürken sallanmaz ve adımlarını fazla açmazdı.
-Açlık ve susuzlukla nefisle mücadele edilmesini söylerdi.
-Tok karnına uyunmamasını ve faydasız işleri terketmemizi söylerdi.
-Sol eliyle sümkürürlerdi.
-Toprağın üstüne oturur altına kilim gibi şeyler sermezdi.
-İnekten olan yağı severdi.
-Post üzerinde namaz kılmayı severdi.
-En çok sevdiği renk yeşil idi.
-En çok nefret ettiği huy yalandı.
-En çok lezzet aldığı et koyunun ön kolları idi.
-İçecekler arasında en çok sevdiği şey: süt, bal şerbeti idi.
-Yattığı vakit Kafirun suresini okurdu.
Yeni elbise diktirdiği zaman onu Cuma günü giyerdi.
-Oturacağı zaman elleri ile elbisesini toplardı.
-Helaya gireceği zaman pabuçlarını giyer, başını örterdi.
-Duada (bir şeyi) istediği zaman, avuçlarınının içini kendine doğru çevirirdi; bir şeyden sığındığı vakitte avuç dışlarını kendine doğru çevirirdi.
-Bir yudum su ile dahi olsa iftar etmeden akşam namazını kılmazdı.
-Yürürken ardına bakmazdı.
-Kendisinden kötü söz duyacağı kimseye yaklaşmazdı.
-İnsana ait olan kan, diş, saç, tırnak gömülmesini emrederdi.
-Ani ölümden (Allah’a) sığınırdı, ölmeden önce hastalanmasını isterdi.
-Balı severdi.
-Yeşilliğe ve akan suya bakmaktan hoşlanırdı.
-Tesbihi parmaklarını sayarak yapardı.
-Kına kokusunu sevmezdi.
-Yemeğin buharı gitmeden yenmesini hoş karşılamazdı.
-Müezzin ezan okuduğunu duydumu müezzin sustuğu vakit onun söylediğini söylerdi.
-Aynayı, sürmeyi, tarağı, misvakı, gülyağı şişesini bıraktığı olmazdı, yanında taşırdı.
-Buyurdu ki: Vermürselati suresini okuyan “Fe bieyyi hadisin badehü yü’minun”a gelip erişince “Amenna billahi=Biz Allah’a iman ettik” deyin.
       

18 Ağustos 2014

Ezvac-ı tahirat






Ezvac-ı tahirat
Hudaibia:
Peygamber ASM altmışüç senelik ömr-ü mübarekelerinde oniki def’a evlenmişlerdir. İki hanımı kendilerinden önce vefat etmişlerdir, Radıallahu anhüm ecma’ıyn.

1-   Hatice-i Kübra: Mekke’de evlendiği ilk hanımıdır. Kureyş kabilesinden Huvaylid ibn Esad kızı olup Mekke’nin eşrafındandır. Kırk yaşında peygamber ASM ile evlendiği zaman, iki evlilik geçirmiş olup Ayşe validemiz hariç diğer hanımları gibi dul idi. Hazret-i Hatice-i Kübra validemiz kendileri kırk yaşında olduğu halde bi’setten evvel henüz yirmibeş yaşında olan Muhammed ASM’a evlilik teklifinde bulunur. Bu izdivacın sebebi Hatice validemizin zengin oluşu değildi, bil’akis daha o zaman nazarına çarpan müstakbel peygamberin asil tavrı ve yüksek ahlakı idi, ki evlenme teklifi Hatice validemiz tarafından yapılmıştır. Bu evlilik saadetli ve bereketli olmuştur. İki oğul ve dört kız çocuğu dünyaya gelmiş. İlk oğlu Kasım iki yaşında iken vefat etmiştir. İkinci oğlu Abdullah’da henüz çocuk yaşta vefat etmiştir. Kızlarının isimleri ise: Zeynep, Rukiye, Ümm-ü Gülsüm ve Fatıma. Hatice-i Kübra validemiz 619 senesinde 65 yaşında iken vefat etmişlerdir. Peygamber efendimiz ASM henüz 50 yaşına varmışlardı. Hatice validemizin bütün mirasını sadece Allah rızası için harcamaya vakfetmiştir.

2-   Sevde bint Sama’a: Kureyşten Sahabi Sakran RA’ın dul hanımı idi. Peygamber ASM 624 senesinde, ilk hanımının vefatından beş sene sonra kendisiyle evlendiği zaman Sevde validemiz 55 yaşında idi.

3-   Aişe-i Sıddıka: Ebu Bekir RA’ın kızı idi. Peygamber ASM Sevde validemizle evlendiği aynı senede Aişe validemizle evlendi. Peygamberin ASM vefatından kırk seneyi aşkın daha yaşamış, 676 senesinde vefat edip Medinede defnedilmiştir. Ümm-ül Mü’minin ünvanıyla yadedilir.

4-   Hafsa bint Ömer ibn Hattab: İlk müslümanlardan Huneys RA’ın dul hanımıdır. Kocasının vefatından altı ay sonra Peygamber ASM ile evlenmiştir. Peygamber ASM efendimizin aldığı kararlar üzerine çok müessir olmuştur. Peygamber ASM efendimizin vefatından sonra birkaç sene daha yaşamıştır. Epey hadis rivayet etmiştir.

5-   Zeynep bint Huzeyfe: Muhammed ASM’ın kuzeni Ubeyd’in Bedir muharebesi esnasında şehit olmasıyla dul kalan Zeynep validemiz hicretin üçüncü senesinde 60 yaşında olduğu halde Peygamber ASM ile evlenmiştir. Zeynep bint Huzeyfe yardımseverliğinden dolayı Ümm-ül mesakin ünvanıyla tanınır. Hatice validemizle Zeynep validemiz Peygamber efendimiz ASM’dan önce vefat eden hanımlarıdırlar.

6-   Ümm-ü seleme: Uhud harbinde yaralanıp bilahere vefat eden Ebu Seleme’nin dört çocuklu dul hanımıdır. Ebu Seleme’nin vefatından dört ay sonra Peygamber ASM kendisiyle evlendiğinde Ümm-ü Seleme validemiz 65 yaşında idi.

7-   Zeynep bint Cahş: Peygamber ASM efendimizin evlatlık olarak aldığı Zeyd bin Haris RA’ın boşadıktan sonra evlendiği hanımı. Resul-ü Ekrem ASM kendisiyle evlendiğinde insanların fitne ve dedikodularına sebep olmuştur. Zeynep bint Cahş validemiz Resul-ü Ekrem ASM efendimizin akrabası idi ve kendisini çocukluğundan beri tanıyordu. İstese idi Zeynep validemizle daha genç hanım iken evlenebilirdi, ama evlenmedi. Bilakis azatlı kölesi ve bilahere evlatlığı olan Zeyd RA ile evlenmesini bizzat kendisi talep etti. Resul-ü Ekrem ASM’ın kendisine istemeye geldiğini zannederek ilk önce sevinen aile, Zeyd RA için istenince hayal kırıklığına uğrarlar ve emr-i Peygamberi diye teklifi edeben kabul ederler. Böylece izdivaç vuku bulur. Zeynep validemiz daha o zamanlar bir peygambere hanım olabilecek asalette ve şahsiyette idi. Bundan dolayı azatlı bir köle ile manevî imtizaçsızlığından dolayı devamlı aile içi gerginlik yaşanıyordu. Zeyd RA bu ihtilafın bilincinde idi ve her gün yaşıyordu. Onun için Resul-ü Ekrem ASM’a sık sık boşanması gerektiğini rica ediyordu. Resul-ü Ekrem ASM ferasetiyle, eski kabile ananesine göre gelini hükmünde olan Zeynep Radıyallahu anha’yı tezevvüç etme durumunda kalacağından tedirgin olmuş olmalı ki, her seferinde ricasını geri çeviriyordu. Bu eski ananeyi esasıyla kırmak ve Zeynep Radıyallahu anha’nın Peygamber efendimizin icra-yı nübüvvetinde istihdam edilebilmesi için kayınpederi nazarından koca nazarına geçebilmesi gerekiyordu. Gelin nazarından hanım nazarına geçebilmek dahi Resul-ü Ekrem ASM için takat-i beşerin fevkinde kolay bir şey değildi. Devamlı süregelen mücadele ve münakaşa ancak Arş-ı azamdan bir ayetin nassı ile halli mümkündü.

8-   Cüveyriye bint Haris: Beni Mustalik kabilesi reisinin dul kalmış hanımıdır. Peygamber ASM dokuz pare altın ile kendisine cariye olarak almış, evlenmiştir. Aişe validemiz, Cüveyriye validemiz hakkında: “Cüveyriye kadar halkına bu denli rahmet vesilesi olan bir kadın daha olmamıştır,” diye buyurmuşlardır.

9-   Safiye: Safiye validemizin asıl adı da Zeynep’tir, önceden yahudi idi. Babası Beni Nadir kabilesinin reisi, annesi Kureyş reislerinden birisinin kızı idi. Hayber kalesinin fethi sırasında babası, kocası ve kardeşini kaybetmişti. Harp sonrası esir edilenlerin arasında idi. Resul-ü Ekrem ASM Safiye validemize hür olduğunu ve gidebileceğini bildirdi, fakat kendisi kalıp Peygamberle evlenmeyi tercih etti.

10-   Ümm-ü Habibe bint Ebu Sufyan: Habeşistana göçüp orada hıristiyanlığa irtidat eden ve bu itikat üzere ölen Ubeydullah’ın dul hanımı idi. Resul-ü Ekrem ASM ile evlendiğinde 55 yaşında idi.

11-   Mariya, Kıpti: Resul-ü Ekrem ASM dünyanın hakim reislerine İslama davet mektupları gönderdiği zaman Mısır hakimi Mukavkis de bunlardan biriydi. Mukavkıs elçi-i nebeviyi misafir etmiş, iki de cariye hediye ederek geri göndermişti. Yolda bu cariyelere yeni din hakkında malumat verilmiş ve bunlar islamiyeti kabul etmişlerdi. Medine’ye vardıklarında Resul-ü Ekrem ASM bunlardan Mariya ile evlenmiştir. Bundan İbrahim adında oğlu olmuş, o da diğer oğulları gibi küçük yaşta vefat etmiştir. Bu izdivaç, bizansın hakimiyeti altında bulunan mısırlılar üzerinde müsbet tesir göstermiş ve mısırlılar bizansın araplara karşı mücadelesinde tarafsız durmuşlardır.

12-   Meymune bint Haris: Muhammed ASM efendimizin dul kalmış bir akrabasıdır, aynı zamanda amcası Abbas’ın gelini idi. Peygamber ASM ile evlendiğinde 51 yaşında ve ilk kocasından iki çocuğu vardı. Asıl adı Berre’dir. Peygamber ASM’ın teklifi üzerine ismini, memnun olan kişi manasına gelen Meymune olarak değiştirmiştir. Hudeybiye barış antlaşmasından bir sene sonra Resul-ü Ekrem ASM Mekke’ye hacca gittiğinde Meymune validemizin ricası üzerine Peygamber ASM’ın amcası Abbas, kendisine validemizle evlenmesini teklif etmiştir. Peygamber ASM bu teklifi kabul edip evlenmiştir. Bu hayatında evlendiği son hanımıdır. Peygamber ASM artık 60 yaşındadır. Bu izdivacı Mekkeliler Peygamber ASM’ın kendi şehir ahalisine devam eden dostluğunun alameti olarak anlamışlardır.
Hudaibia:
“Evet onbeş yaşından kırk yaşına kadar, hararet-i gariziyenin galeyanı hengâmında ve hevesat-ı nefsaniyenin iltihabı zamanında, dost ve düşmanın ittifakıyla kemal-i iffet ve tamam-ı ismet ile Haticet-ül Kübra (R.A.) gibi ihtiyarca bir tek kadın ile iktifa ve kanaat eden bir zâtın kırktan sonra, yani hararet-i gariziye tevakkufu hengâmında ve hevesat-ı nefsaniyenin sükûneti zamanında kesret-i izdivac ve tezevvücatı, bizzarure ve bilbedahe nefsanî olmadığını ve başka ehemmiyetli hikmetlere müstenid olduğunu, zerre kadar insafı olana isbat eder bir hüccettir.

O hikmetlerden birisi şudur ki: Zât-ı Risaletin akvali gibi, ef'al ve ahvali ve etvar ve harekâtı dahi menabi-i din ve şeriattır ve ahkâmın me'hazleridir. Şıkk-ı zâhirîsine Sahabeler hamele oldukları gibi, hususî dairesinde mahfî ahvalâtından tezahür eden esrar-ı din ve ahkâm-ı şeriatın hameleleri ve râvileri de, Ezvac-ı Tahirattır ve bilfiil o vazifeyi îfa etmişlerdir. Esrar ve ahkâm-ı dinin hemen yarısı, belki onlardan geliyor. Demek bu azîm vazifeye, bir çok ve meşrebce muhtelif Ezvac-ı Tahirat lâzımdır.” (Mektubat, Nursî)

Silinmesin *T6952550267*DOSYA GÖNDERME FORMU(HUKUK)YARGITAY 20. HUKUK DAİRESİ BAŞKANLIĞINA ANKARADOSYAYA İLİŞKİN BİLGİLERMAHKEMESİKARAR TAR...